Συνέντευξη με τον Γιώργο Νινιό

Κυριακή 10/12/06 έγινε μία άνετη συζήτηση με το Γιώργο Νινιό, στο μπαρ, δίπλα από το χώρο του θεάτρου Μεταξουργείου:

Το "ποιος φοβάται τη Βιρζίνια Γουλφ" που παίζεις φέτος, είναι ένα έργο που δεν αγκαλιάστηκε από την Αμερική, ίσως γιατί χαλούσε την εξιδανικευμένη εικόνα των κοινωνικών της προτύπων. Ο Άλμπυ τόλμησε να το γράψει. Παρότι παραπέμπει στο "χορό του θανάτου" του Στρίντμπεργκ, ο τρόπος γραφής του είναι σκληρότερος, σε βαθμό που θα μπορούσε να σοκάρει και στις μέρες μας το κοινό. Πιστεύεις πως το θέατρο εκπαιδεύει το κοινό μέσα από τη σκληρότητα;

- Δεν ξέρω, δεν είμαι σ' αυτή τη δουλειά για να καταθέσω τη σκέψη μου ή να κάνω μία πρόταση για να εκπαιδεύσω κάποιους, εγώ το κάνω γιατί μ' αρέσει να είμαι κάποιος άλλος μέσα από τους ρόλους, απ΄ αυτή την περιέργεια, το πώς ζουν δηλαδή κάποιοι άλλοι άνθρωποι.

Δε σ' ενδιαφέρει δηλαδή το τι αντίκτυπο έχει στο κοινό.

- Αυτή είναι άλλη ερώτηση, δεν είναι ότι δε με ενδιαφέρει δεν τους εκπαιδεύω πάντως.

Το θέατρο όμως εκπαιδεύει το κοινό.

- Εντάξει, εγώ δεν το κάνω για να εκπαιδεύσω.

Γιατί πιστεύεις πως ο κόσμος δέχεται τη βία στον κινηματογράφο, στην καθημερινότητά του και σοκάρεται με τη βία όταν την αναπαράγει το θέατρο; Θυμάμαι πριν δύο χρόνια είχα δει μια παράσταση όπου στα πρώτα δέκα λεπτά έδειξε έναν πατέρα που βίαζε την κόρη του. Οι τρεις κυρίες που κάθονταν στην πρώτη σειρά έφυγαν αμέσως. Τι σοκάρει; Η αλήθεια, ή το θέαμα;

- Ούτε εδώ μπορώ να απαντήσω. Δε σοκαρίστηκαν όλοι, κάποιοι, ίσως γιατί είναι το ζωντανό... Σοκάρει με σώματα τα οποία τα νοιώθεις, αν και πιστεύω πως αυτές οι κυρίες μπορεί να κάναν το ίδιο και στην οθόνη. Είναι κάποιοι χαρακτήρες που το αντιμετωπίζουν έτσι.

Θα έπαιζες ποτέ σε ένα έργο από το θέατρο της σκληρότητας;

- Θα έπαιζα σ' ένα έργο που να με ενδιέφερε. Τώρα ποιο μπορεί να είναι αυτό; Δεν ξέρω...

Ας πούμε στο blasted της Σάρα Κέιν.

- Δεν το ξέρω το έργο...Αυτό που θέλω να πω είναι πως αν με καλύπτει ο ρόλος δε στέκομαι στη σκληρότητα ...

Αυτό που θέλω να πω είναι πως αν θα χαλούσε την εικόνα σου... (με κόβει)

- Ποια εικόνα μου; Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη εικόνα; Αν μου πουν πως η εικόνα σου είναι αυτή θα μπορούσα να αντιμετωπίσω κάπως τα πράγματα... Δεν έχω κάποια εικόνα συγκεκριμένη, γενικά έχει δηλωθεί πως έχω κάποια εικόνα συγκεκριμένη; Οι ρόλοι είναι ρόλοι.

Δηλαδή, δεν επιλέγεις με κάποιο κριτήριο τους ρόλους.

- Με το κριτήριο ότι μ' αρέσει, οι συνεργάτες και το έργο. Δε μπορώ να έχω κάποιο άλλο κριτήριο. Το έργο μπορεί να είναι σκληρό μπορεί να είναι μαλακό. Θα μπορούσα να αρνηθώ και ένα έργο που είναι γλυκό και ποιητικό, γιατί δε μ' αρέσει και να επιλέξω κάποιο πολύ σκληρό γιατί μ' αρέσει, και να είναι η βία για τη βία, έτσι για εντυπωσιασμό, να είναι τελείως επιφανειακό.

Στο "ποιος φοβάται τη Βιρζίνια Γουλφ" ποιος ήρωας σε τρομάζει περισσότερο; Ο Τζωρτζ ή η Μάρθα;

- Δε μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτό το ρήμα. Πιστεύω πως είναι δύο άτομα δυστυχισμένα, μίζερα, μόνα τους, που έχουνε βρει ένα παραμύθι για να περπατάνε, δε μπορεί να γίνει κι αλλιώς. Δε με σοκάρουν. Δυο θλιβερά όντα είναι για μένα.

Οι ήρωες του έργου είναι κοινωνικά κατασκευάσματα ή αυτοφυείς;

- Δεν υπάρχει τίποτα αυτοφυές, κοινωνικά κατασκευάσματα είναι.
Καλά, σίγουρα δημιουργούνται πρότυπα μέσα από τις κοινωνικές συνθήκες...

- Οι συνθήκες ζωής τους φέρνουν σ' ένα σημείο, δε μπορεί να γεννήθηκαν έτσι, κανείς δε γεννιέται έτσι.

Είναι πιθανό όμως να τους κατασκεύασαν οι εμπειρίες τους, όχι τόσο τα κοινωνικά πρότυπα. Άρα είναι αυτοφυείς, όταν κάποιος δημιουργείται από τις εμπειρίες του και από την πορεία που είχε στη ζωή ... (με κόβει)

- Αυτό δε λέγεται αυτοφυές αυτό λέγεται ζωή ...

Εννοώ σε οποιοδήποτε πολιτικό καθεστώς, σε οποιαδήποτε ιστορική συνθήκη, σε οποιαδήποτε χώρα κι αν ήταν, θα έβγαιναν έτσι, αυτό εννοώ αυτοφυής χαρακτήρας.

- Τέλος πάντων, δε μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη, γιατί για μένα αυτοφυές σημαίνει κάτι άλλο, σημαίνει να είσαι από χέρι έτσι...

Μοιάζει να βλέπουν τη ζωή τους μέσα από ένα παιχνίδι αναζητώντας έτσι κάποιο ενδιαφέρον, άλλοτε αυτό το παιχνίδι βασίζεται στο ψέμα, άλλοτε στο σαρκασμό και στην ταπείνωση και άλλοτε στο συμβιβασμό. Υπάρχει ισορροπία σ΄ αυτή τη σχέση; Ή η ισορροπία θεωρείται μόνο η ανακωχή;

- Η ισορροπία είναι όσο περνάνε καλά με το παραμύθι τους, όταν το παραμύθι δεν υφίσταται, έρχονται οι ανατροπές.

Αν γνώριζες μία γυναίκα σαν τη Μάρθα θα προσπαθούσες να την υποτάξεις ή θα "το' βαζες στα πόδια";

- Δε θα το απαντήσω αυτό. Νοιώθω ότι είναι δικό μου πράγμα. Ξέρω τι θα έκανα. Αλλά δε θέλω να το συζητήσω.

Ποιον έλληνα σκηνοθέτη του θεάτρου εκτιμάς και δεν έτυχε να συνεργαστείς μαζί του, ενώ θα' θελες;

- Εκτιμάω πολλούς, αλλά δεν έχω δουλέψει με όλους. Λογικό. Υπάρχουν πάρα πολλοί ικανοί και πάρα πολλοί νέοι ικανοί, όχι μόνο παλιοί.

Σε αρχαίο δράμα δεν έχεις παίξει πολλές φορές, γιατί δεν σε ενδιαφέρει;

- Και γιατί δε με ενδιαφέρουν τα συγκεκριμένα έργα που κάποιες στιγμές συζητάμε και γιατί δεν ενδιαφέρω εγώ μάλλον. Κάποια στιγμή συμβαίνουν και τα δύο.

Έχεις ασχοληθεί και με τη μουσική. Παίζεις τζουρά και μπαγλαμαδάκι αν δεν κάνω λάθος, έχεις γράψει και κάποια τραγούδια. Επίσης σε μια ταινία του Γιάννη Πετρόπουλου στο "6 με 6" υποδύεσαι κάποιον ροκ τραγουδιστή. Θα μπορούσες να ήσουν μουσικός; Δε λέω αν θα σου άρεσε, γιατί από τη στιγμή που δουλεύεις ως ηθοποιός, από μόνο του το γεγονός δηλώνει την επιλογή σου. Απλά ρωτάω αν θα μπορούσες να το δεις και μέσα από κάποια μονιμότητα το επάγγελμα του μουσικού;

- Πολλά πράγματα θα' θελα να μπορώ να κάνω, αλλά είναι και θέμα ικανότητας, δε μπορώ να είμαι μουσικός γιατί δεν έχω τις γνώσεις ή είναι πολύ λίγες ώστε να σταθώ κάπου και να με πει κάποιος μουσικό. Η μουσική θέλει φοβερή παιδεία, φοβερή δουλειά και ατελείωτες ώρες μελέτης μέχρι την ώρα που πεθαίνεις, δε σταματάει ποτέ. Εγώ είμαι χομπίστας σ' αυτό, γιατί έχω ελάχιστες γνώσεις σ' αυτό που σημαίνει πραγματικός μουσικός. Ωραίο είναι, μ' αρέσει πάρα πολύ, αλλά δε μπορώ να είμαι.

Ευχαριστώ πολύ το Γιώργο Νινιό, που παρότι μου είχε πει πως δε δίνει συνεντεύξεις δέχτηκε τελικά να κάνουμε αυτή τη σύντομη κουβέντα.