Θα συναντήσεις ένα ψηλό μελαχρινό άνδρα
Τραγικωμωδία σαπουνοπερετική με τάσεις φυγής προς το σατιρικό δράμα. Τα ζευγάρια της υπόθεσης είναι ετερόκλιτα και αταίριαστα. Ο Άλφι [Anthony Hopkins] χωρίζει την Ελένα [Gemma Jones] και μπλέκει με ένα κολ γκερλ ονόματι Σαρμέιν [Lucy Punch]. Εκείνη καταφεύγει στο μέντιουμ Κρίσταλ [Pauline Collins] η οποία, μεταξύ άλλων, προφητεύει και τον τίτλο της ταινίας. Η προφητεία αναφέρεται στην κόρη της Σάλι [Naomi Watts] που κολακεύεται από τον γκαλερίστα εργοδότη της Γκρεγκ [Antonio Banderas]. Ο άντρας της Ρόι [Josh Brolin] είναι συγγραφέας της μιας επιτυχίας κι ενώ περιμένει απάντηση για το νέο του μυθιστόρημα φλερτάρει την απέναντι εξωτική Ντία [Freida Pinto] που είναι έτοιμη να παντρευτεί έναν νεότερο άνδρα.
Οι επιπλοκές συνεχίζονται και οι περιπλοκές αυξάνονται. Η αυτοψυχανάλυση επίσης. Το ίδιο και οι προβολές. Ο Κένεθ Μπράνα ήταν μια τέλεια καρικατούρα του Γούντι στις Διασημότητες [1998]. Εδώ και οι δύο βασικοί αντρικοί χαρακτήρες, ο Άλφι με τους γεροντοέρωτες κι ο Ρόι με τα σύνδρομα αυταξίας, είναι άλλα εγώ του εκκεντρικού σκηνοθέτη που αυτοσαρκάζεται αλλά παράλληλα διαπιστώνει μια βαθιά κρίση σχέσεων και δεσμών. Άλτερ έγκο είναι και οι γυναίκες: η Ελένα με το θυμόσοφο χιούμορ και η Σαλι με τα ξεσπάσματα. Το γεγονός ότι δικαιώνει τελικά μόνο το αδύναμο μέλος αυτού που αποκαλούμε ερωτικό γαϊτανάκι, υπονοεί και κάποιες τύψεις που έμειναν κατάλοιπο στον σκηνοθέτη από την προηγούμενη σχέση του; Ίσως.
Η αυτοεξορία του έχει κάνει καλό και δεν έχει επηρεάσει καθόλου την παραγωγικότητα. Ο ρυθμός εξακολουθεί να είναι μια ταινία το χρόνο. Οι ηθοποιοί σκίζονται να παίξουν στις ταινίες του και δίνουν πολλές φορές τον καλύτερο εαυτό τους [κι εδώ το ίδιο χωρίς κορώνες]. Παρόλο που ακούστηκε λιγότερο από κάθε άλλη [η επόμενη, Μεσάνυχτα στο Παρίσι, ήδη συζητιέται έντονα λόγω του ζηλιάρη Σαρκοζί], τούτη εδώ είναι μια καλή ταινία με σπουδαίες ερμηνείες κι όχι ένα τυπικό δείγμα της γραφής του. Η πίκρα που αφήνει είναι διάχυτη και οι νότες αισιοδοξίας αμυδρές. Και σίγουρα προλαβαίνει όλους τους επικριτές αφού παραδέχεται έμμεσα και με μαύρο χιούμορ όλα αυτά που θα μπορούσαν να του προσάψουν.
Φλας στα περασμένα
