Θέατρο : Εφτά λογικές απαντήσεις
...του Λεωνίδα Προυσαλίδη από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών
Σκηνοθεσία : Πέτρος Ζηβανός
Σκηνικά - κοστούμια : Λίλα Καρακώστα
Μουσική : Γιώργος Χούχος
Φωτισμοί : Στράτος Κουτράκης
Βοηθός σκηνοθέτη : Σουζάνα Ιωαννίδου
Βοηθός σκηνογράφου : Νατάσσα Ζηβανού
Βοηθός φωτιστή : Άννα Μπόη
Οργάνωση παραγωγής : Χριστίνα Ζαχαροπούλου
Διανομή ρόλων:
Χ. : Άρης Τσαμπαλίκας
Δέσποινα : Έφη Δρόσου
Χρήστος : Μιχάλης Γούναρης
Γιώργος : Γιάννης Τσορτέκης
Χαρά : Μαρία Χατζηιωαννίδου
Νίκος : Στέργιος Τζαφέρης
Άννα : Άννη Τσολακίδου
«Οι εφτά λογικές απαντήσεις» είναι ένα έργο που γράφτηκε το 2001 από το Λεωνίδα Προυσαλίδη και βραβεύτηκε στο διαγωνισμό συγγραφής θεατρικών έργων του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.
Το έργο εξελίσσεται μέσα από εφτά μονολόγους. Εφτά καθημερινοί ήρωες εμπλέκονται σ' ένα παιχνίδι απομόνωσης, αναζητώντας εφτά λογικές απαντήσεις για την έλλειψη επικοινωνίας.
Ο Γιώργος ένας πρώην «χρήστης» που έχει βιώσει την απώλεια του θανάτου της νεαρής συντρόφου του Τζένης μέσα από την φρίκη των ναρκωτικών, προσπαθεί να επανενταχτεί στο «πρότυπο» κοινωνίας απέχοντας τα δύο τελευταία χρόνια από τις ψυχοτρόπες ουσίες. Δεν είναι αρκετά όμως αυτά τα δύο χρόνια για να αναπληρώσουν τον κενό χρόνο της απουσίας και της αποξένωσης που φώλιασε στην κατακερματισμένη ψυχή του Γιώργου. Ούτε οι γονείς και η αδελφή του είναι αυτοί που μπορούν να τον στηρίξουν, οι οποίοι καλλιεργούν και τρέφουν τις αποστάσεις μεταξύ τους παραδομένοι μέσα στα δικά τους αδιέξοδα. Μία ακόμη τραγική φιγούρα του έργου η μητέρα της Τζένης η οποία έχει κόψει κάθε δίαυλο επικοινωνίας με την τρέχουσα πραγματικότητα αυτού που ονομάζουμε ζωή.
Οι «εφτά λογικές απαντήσεις» είναι ένα έργο που επαληθεύει τη σύγχρονη καθημερινή ευτέλεια του καιρού μας, που ενσαρκώνει τη φράση: σκουντιόμαστε χωρίς να συναντιόμαστε, η απομόνωση προστίθεται στην απομόνωση και δεν αθροίζεται.είναι ένας καθρέφτης ανωνυμίας τοποθετημένος επί σκηνής με την πρόθεση να αντικατοπτρίσει στο θεατή μικρά είδωλα αλήθειας που οι φόβοι του δεν του επιτρέπουν να δει, γιατί τρομάζει να κοιτάξει μέσα στην ψυχής του. Οι ήρωες αποζητούν μια ισορροπία στη ζωή τους μια «ήσυχη ησυχία» όπως λέει και η Χαρά είναι όμως πολύ δύσκολο να την εφαρμόσουν γιατί βιώνουν και ανακυκλώνουν τις κακές επιλογές και τα λάθη τους. Αρνούνται να ενηλικιωθούν, να φιλτράρουν τα «πρέπει» και τα «θέλω» τους. Η απόδομημένη ιδιωτική τους ζωή έρχεται σε σύγκρουση με την προβληματική κοινωνία με αποτέλεσμα να πανικοβάλλονται και να κρύβουν περισσότερο τους φόβους και τις ανασφάλειες τους.
Η σκηνοθεσία του Πέτρου Ζηβανού αποδίδει εύστοχα την μοναχικότητα των ηρώων και την συγγραφή του έργου που είναι σε μορφή μονολόγων. Η σκηνογραφία είναι εμπνευσμένη από μία φράση του Γιώργου 'άνοιξαν παράθυρα και έβαλαν παντζούρια' αποδίδοντας μινιμαλιστικά την ερμητικά «κλειστή» μορφή επικοινωνίας που βιώνουν και συνυπογράφουν οι άνθρωποι σήμερα. Καταλυτική για την παράσταση είναι η ερμηνεία του Γιάννη Τσορτέκη που καταφέρνει να ανατριχιάσει τους θεατές μέσα από μία εκρηκτική ερμηνεία ενσάρκωσης του ρόλο του Γιώργου.
Είναι μία παράσταση που δεν φοβάται να ονομάσει και να απαριθμήσει τις «νόσους» τις σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας μιλώντας στην «ωμή επικοινωνιακή της γλώσσα».
