Θέατρο : Είμαι άσχημη (Soy fea)
των Σέρτζι Μπελμπέλ και Ζόρντι Σάντσες
από το θέατρο "ΑΛΜΑ"
20/4/07
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Μετάφραση: Κατερίνα Χριστοδούλου
Σκηνοθεσία: Γιάννης Αναστασάκης
Σκηνικά - Κοστούμια: Κέλλυ Βρεττού
Μουσική: Σταύρος Παπασταύρου
Χορογραφίες: Αγγελική Στελλάτου
Φωτισμοί: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
ΠΑΙΖΟΥΝ:
Στο ρόλο της άσχημης: η Μαρία Τσιμά
Στο ρόλο του Σαμουέλ: ο Μάξιμος Μουμούρης
Στα υπόλοιπα πρόσωπα του έργου οι: Χριστόδουλος Στυλιανού, Ανατολή Αθανασιάδου, Μαριάννα Λουκάκη, Νίκος Πυροκάκος, Ζαχαρούλα Οικονόμου. Το έργο παίζεται από 7 ηθοποιούς, οι οποίοι ερμηνεύουν τους 23 χαρακτήρες.
Η ηρωίδα είναι μία κοπέλα καθόλου χαρισματική σύμφωνα με τα πρότυπα της κοινωνίας μας. Σε μία πρώτη ματιά η εμφάνισή της προκαλεί την αποστροφή του περίγυρού της. Οι αποστάσεις των ανθρώπων από την "άσχημη" κρατούνται αλώβητες εξαιτίας μίας πάθησης που έχει -χαλίτωση λέγεται-, η οποία κάνει την ανάσα της να ...μυρίζει πολύ άσχημα. Όπου και να βρεθεί προκαλεί τα βλέμματα και τα κακεντρεχή σχόλια. Αναζητώντας δουλειά θα τολμήσει να ζητήσει τη θέση γραμματέως, μαζί με μία πολύ ελκυστική κοπέλα. Παρότι διαθέτει τις γνώσεις και τα προσόντα, η θέση θα καλυφθεί από τη "στείρα ομορφιά". Η όμορφη κοπέλα, αναγνωρίζοντας την αδικία που έγινε, θα προσφερθεί να επανορθώσει, προτείνοντάς της να συγκατοικήσουν και να αναλάβει αυτή όλα τα έξοδα του σπιτιού. Η "άσχημη" δέχεται κι αρχίζουν να μοιράζονται οι δυο τους ένα πολύ μικρό διαμέρισμα, το οποίο διαθέτει ένα μόνο κρεβάτι. Η "άσχημη" θα γνωρίσει ένα δημοσιογράφο, ο οποίος στο πρόσωπό της θα αποτυπώσει την τέλεια δυστυχία κι έτσι για να απασχολήσει τη στήλη μιας εφημερίδας θα της προτείνει συνέντευξη. Η επαγγελματική γνωριμία θα προχωρήσει και θα καταλήξει στο σπίτι της "άσχημης" για δείπνο. Εκεί, ο δημοσιογράφος θα γνωριστεί με την όμορφη συγκάτοικο, τότε η "άσχημη" θα βιώσει για μία ακόμη φορά την απόρριψη λόγω της εμφάνισής της. Πληγωμένη και φανερά ταπεινωμένη θα ζητήσει να εξοντώσει την ομορφιά...
Το έργο παίζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα και γράφτηκε το 1997. Οι συγγραφείς παρουσιάζουν άλλοτε με αδρές χαράξεις κι άλλοτε με ξεκαρδιστικούς διαλόγους τη σημερινή παγίδα του δυτικού πολιτισμού όπου βασιλεύει το life style...
Η ομορφιά ή η αισθητική βασίζεται στον παρατηρητή, άρα είναι υποκειμενική, όχι τόσο αθώα όμως... Τα πρότυπα ή η προβολή του σημερινού life style περιθωριοποιούν όσους ανθρώπους παραμένουν διαφορετικοί.
Αν ανατρέξουμε στη μετακατοχική Ελλάδα, όπου στο σύνολό της λιμοκτονούσε, η εμφάνιση των γυναικών αποτυπώνεται σε μια εικόνα καχεκτικών προσώπων, που οι ανάγκες της επιβίωσης τις ανάγκαζε να δουλεύουν στα χωράφια εξαιτίας της έλλειψης μόρφωσής τους. Προνομιούχες θεωρούνταν οι οικονομικά εύπορες, όπου η διαφορετικότητά τους εντοπίζεται στην ποιοτικά καλύτερη ζωή, η οποία απείχε μακράν από την ταλαιπωρία της πείνας, της αρρώστιας και της ανάγκης για εξωτερική εργασία.
Έτσι, συναντάμε την εικόνα των ευτραφών και ροδοκόκκινων γυναικών στη μερίδα της ελίτ, όπου και θεωρείτο το πρότυπο της ομορφιάς.
Σήμερα που το παιχνίδι της καπιταλιστικής κοινωνίας υπαγορεύει πως οι προνομιούχοι (χορτάτοι πλέον) προβάλουν την εικόνα της γυναίκας που προσέχει την εμφάνισή της σε σημείο "ανορεξίας" και η οικονομική ευμάρεια της εξασφαλίζει μια ποιοτικά καλύτερη ζωή, καταναλώνοντας διακοπές και ταξίδια, το πρότυπο της ομορφιάς έπαψε πλέον να είναι η αφράτη καμπυλωτή και ροδοκόκκινη γυναίκα, αλλά η "αισθητά λεπτή και μαυρισμένη". Θέλω να πω πως το ρεύμα μια εποχής καθορίζει ακόμη και την αισθητική των ανθρώπων, όχι πάντα αθώα, γιατί και η αισθητική είναι κατευθυνόμενη πάντα από την ελίτ κοινωνία...
Το έργο ως κείμενο είναι προσφιλές και τερψιλαρύγγιο, είναι επίκαιρο, πέρα από την προφανή διάθεσή του να περάσει τα μηνύματά του με έναν τρόπο εύπεπτο, χρησιμοποιώντας τη χαρισματική (σουρεαλιστική) μαύρη κωμωδία και το χλευαστικό μιούζικαλ, αφήνει και μία υποβόσκουσα διάθεση προβληματισμού και εστίασης στους διαφορετικούς ανθρώπους...
Η σκηνοθεσία του Γιάννη Αναστασάκη ανέλαβε να φωτίσει τα σκωπτικά σημεία του κειμένου με γκροτέσκες πρόζες και αντι-μιούζικαλ διάθεση. Δείχνει να εμπιστεύεται τον ίδιο συγγραφέα (το 2004 είχε ανεβάσει το "Μια Στιγμή Πριν", πάλι του Σέρτζι Μπελμπέλ). Το σκηνικό τιθάσευσε το χώρο λειτουργικά, 5-10 μαύρες σακούλες απορριμμάτων χρησιμοποιήθηκαν για να συνθέσουν το αρμολόγημα της κειμενικής σκηνής, απλά, λιτά και έξυπνα! Τα κοστούμια στο ίδιο ύφος με το σκηνικό, μέσα από απλές χιουμοριστικές λύσεις δώσανε ύφος στην παράσταση.
Η Μαρία Τσίμα στο ρόλο της "άσχημης" εμφανίστηκε συγκρατημένη στην ερμηνεία της, επικεντρώθηκε στη δυστυχία του ρόλου, χάνοντας σε κάποια σημεία τη σάτιρα και το σαρκασμό... Ο Μάξιμος Μουμούρης στο ρόλο του Σαμουέλ, παρέμεινε σ΄ όλο το έργο αυτοσαρκαστικός, βρήκε τη δική του ανάγνωση στο ρόλο και την απόλαυσε κι ο ίδιος. Ο Χριστόδουλος Στυλιανού κι η Ανατολή Αθανασιάδου δουλεύουν με άνεση, υπήρξαν απολαυστικοί και οι δύο, ένας λόγος που δικαίωσαν το σκηνοθέτη και σ΄ αυτήν την επιλογή του, ως γνωστό ο ίδιος είχε συνεργαστεί μαζί τους και στο "Μια Στιγμή Πριν". Η Ζαχαρούλα Οικονόμου κατάφερε τα παραμείνει σ΄ όλες της τις μεταμφιέσεις σε απόσταση από τους ρόλους, μόνο σκωπτική ματιά, δε, είχε η θέασή της στους ρόλους που προσπάθησε να ενσαρκώσει, άτεγκτη και πεισματώδης ερμηνευτικά... Η Μαριάννα Λουκάκη ανταποκρίθηκε με ζέση και κέφι στους ρόλους της, ο Νίκος Πυροκάκος μετέδωσε την ευφορία που αντλούσε από την παράσταση...
Η παράσταση έχει πρωτοτυπία, ξεκαρδιστικές ατάκες, ευχάριστη ατμόσφαιρα μοιρασμένη σε: τραγούδι, χορό και πρόζα. Αξίζει λοιπόν να τη δείτε!
