Θέατρο : Η σχέση σας προωθείται του Ζαφείρη Βάλβη

στο Θέατρο ΜΕΛΙ

Σκηνοθεσία - διασκευή: Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος
Σκηνικά - Κοστούμια: Κούλα Γαλιώνη
Μουσική: Αλέξανδρος Ραγκούσης, Διονύσης Χαϊκάλης
Βοηθός Σκηνοθέτης: Στάμος Τσάμης
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα

Παίζουν:
Νίκη Γαβριηλίδου, Πάνης Καλοφωλιάς, Μαρία Καψή, Μαρία Μαγγίνα, Τίνα Πετμεζά, Κωστής Σαββιδάκης, Κική Σαρηγιαννίδη

Η υπόθεση του έργου ξεκινά με την αδιέξοδη σχέση της Νίκης και του Γιάννη, δύο ανθρώπων που μετά από πέντε χρόνια συμβίωσης, έχει επέλθει στη σχέση τους ο κορεσμός... Ο Γιάννης από ανασφάλεια θέλει να επισφραγίσει τη σχέση τους με ένα γάμο, επικαλούμενος την ολοκλήρωσή της, μέσα από την οικογένεια. Η Νίκη από δικές της ανασφάλειες δεν εγκαταλείπει τη σχέση φοβούμενη τη μοναξιά. Στην πορεία του έργου εμπλέκονται άλλα πέντε άτομα που πλαισιώνουν τους κεντρικούς ήρωες και αποκαλύπτεται στην πορεία η μεταξύ τους σχέση. Ο καθένας από τους ήρωες βιώνει τη δική του πραγματικότητα αποκαλύπτοντας στους γύρω του ένα μέρος της αλήθειας που τον περιβάλλει. Οι συμβιβασμοί που κάνουν προέρχονται από τα "κοινωνικά πρέπει". Μέσα από αδιέξοδες σχέσεις προκύπτουν "πολυέξοδες" δεσμεύσεις, που συντηρούνται από ανασφάλεια και δειλία. Κάποιος, όμως, θα πάρει την πρωτοβουλία να σπάσει την αλυσιδωτή υποκρισία...

Η δανεισμένη προσωπικότητα του κατακερματισμένου ατόμου εξυφαίνεται εξαιτίας μίας απάρνησης. Η άρνηση και ο φόβος να παραμείνει ο καθένας μας ο εαυτός του, επινόησε "την ευτυχία των άλλων". Έτσι, η ευτυχία καταλήγει να είναι μια συνθήκη από μικροπαραιτήσεις, ψεύδη, δουλικές συμπεριφορές και πνιγερή μετριότητα επιβίωσης. Ο κίνδυνος της απόρριψης σε επίπεδο προσωπικών σχέσεων και εν γένει κοινωνικών σχέσεων κατασκευάζει ένα συμβιβασμό υποκρισίας και ανειλικρίνειας, ο οποίος κάποια στιγμή καταρρέει γιατί λειτουργεί καταναγκαστικά.

Οι ήρωες είναι παγιδευμένοι στην ψευδαίσθηση του αναπόδραστου. Είναι αδύνατον να δουν μια άλλη πραγματικότητα πέρα από αυτήν που τους παγίδευσε. Το πιράνχα του ενυδρείου τρέφεται με ξηρά τροφή, αν του ρίξεις ζωντανή τροφή αδυνατεί να τη δει ως θήραμα, δε γνωρίζει άλλη πραγματικότητα πέρα από μία παγιδευμένη πλασματική πραγματικότητα που του εξασφαλίζει μια γυάλα. Στις μέρες μας, τα πράγματα κατέληξαν να έχουν σημασία μόνο όταν τα εξετάζουμε από μία δεσμίδα πραγματικότητας.

Ο Κ. Κωνσταντόπουλος επεκτάθηκε πέρα από το κείμενο του Ζαφείρη Βάλβη, παραδίνοντας ένα νέο κείμενο επί σκηνής. Στην προσπάθειά του όμως να διασκευάσει δεν απέφυγε τα φληναφήματα. Η σκηνοθεσία κράτησε το κοινό σε αδιάπτωτο ενδιαφέρον, με τις γρήγορες χρονικές μετατοπίσεις της ιστορίας των ηρώων, παρεμβάλλοντας άλλοτε τη συμβολή της κινηματογραφικής προβολής και άλλοτε την εξέλιξη των δρώμενων επί σκηνής.

Οι ηθοποιοί παρότι κατέφυγαν σε επιτηδευμένες πόζες και υστερικές χειρονομίες, δείγματα υποκριτικής φλυαρίας και έλλειψης εσωτερικού ρυθμού, λειτούργησαν συγκροτημένα. Ενδιαφέρουσα παρουσία υπήρξε η Μαρία Καψή, φιλοτέχνησε το ρόλο της με μια υποκριτική ευγλωττία. Το σκηνικό λιτό και λειτουργικό, είχε έμπνευση. Η μουσική του Αλέξανδρου Ραγκούση και του Διονύση Χαϊκάλη, συνέβαλλε θετικά στο αποτέλεσμα.

Αν η σύγχρονη καθημερινή πραγματικότητα των ανθρώπινων σχέσεων, σας απασχολεί, δεν έχετε παρά να δείτε αυτήν την παράσταση.