Θέκλα Γαΐτη

Προσωπικά διχάστηκα… Ασχέτως του αν την ευχαριστήθηκα αυτή την performance. Αμφότερες οι οδοί έχουν να κάνουν με την ερμηνεύτρια, την Θέκλα Γαΐτη. Άνθρωπος με πείρα και στο συγκεκριμένο είδος αλλά και στην υποκριτική γενικότερα, η Γαΐτη είχε προλειάνει το έδαφος για την αθηναϊκή της εμφάνιση έχοντας κάνει όχι μόνο ένα δυναμικό photo shooting σε διάφορα outdoors σημεία της αστικής ζωής, μεταφέροντας έξυπνα τo ίδιο το νόημα της performance της πριν καν φτάσει στον θεατή μέσα στην ίδια την καθημερινότητα του (ακόμα και όταν οι φωτογραφίες σε κάποιες περιπτώσεις φλέρταραν επικίνδυνα με μια νοσταλγική ματιά), αλλά έχοντας στις αποσκευές της και το βραβείο OffFest των Off–West End Awards του Λονδίνου το 2025. Το τελευταίο μπορεί να μην είναι ο πυρήνας της κατάκτησής της, είναι κάτι όμως που κανέναν δεν αφήνει αδιάφορο όσο και να υπάρχουν πάντα φωνές που λένε (είτε από το κοινό είτε από τους εκφραστές) ότι τα βραβεία δεν μετράνε. Εντούτοις η πρωτιά σου σε ένα απόλυτα εξειδικευμένο διαγωνιστικό τμήμα σίγουρα ανεβάζει τις μετοχές σου και το βιογραφικό σου.

Το πρόβλημα δεν ήταν σε κανένα σημείο το σκηνικό που είχε στήσει η Γαΐτη. Ήταν δημιουργικά κραυγαλέος ο παραλογισμός του μαγιό ως ένδυση, ένας εσκεμμένος ιδιωματικός κώδικας ο οποίος εξαρχής έβαζε τον θεατή χαλαρό στο ίδιο το θέαμα. Όταν βλέπεις τον πρωταγωνιστή να περιφέρεται με ένα μαγιό, να σιγοτραγουδάει άσματα του ραδιοφώνου, να κάνει τις κλασσικές κινήσεις ενός λουόμενου σε μια παραλία ή μια πισίνα (βάλτε και ένα ρωμαλέα μεγάλο ροζ φλαμίνγκο στον λογαριασμό, σαν και αυτά που έγιναν μόδα πριν λίγα καλοκαίρια) και έχετε, μαζί με τις προβαλλόμενες εικόνες (με έναν σχεδόν αγχωτικό λυγμό) πίσω από την Θέκλα Γαΐτη, et voilà, ένα θαυμάσιο πεδίο πολλών συντεταγμένων.

Το περίεργο ξεκίνησε όταν από την ηθελημένα ιλαρή εικόνα της λουόμενης με τις νευρώσεις της και τις σκέψεις της (τις οποίες και μοιραζόταν σε ανοικτή ακρόαση με τον θεατή η Γαΐτη) η κανονικότητα δεν ανατράπηκε προς όφελος της μέχρι τότε πλοκής, αλλά της ίδιας της ουσίας της performance. Η performer ξεκίνησε με μικρά λογύδρια και, πάντα σφιγμομετρούμενη από ένα εικονικό όσο και ηχητικό ρολόι το οποίο έκανε την εμφάνιση του στην οθόνη μετρώντας ελάχιστα δευτερόλεπτα αντίστροφα προς το μηδέν (ορίζοντας έτσι όχι μόνο ενότητες αλλά κρατώντας έξυπνα και τον ρυθμό του ‘Μεταδραματικού’, 57 λεπτά συνολικά), εξηγώντας κυριολεκτικά τους όρους και τους κώδικες που διέπουν την performance ως μέσο έκφρασης των τελευταίων δεκαετιών στον χώρο της Τέχνης. Στα δικά μου μάτια και αυτιά ήταν σα να προσπαθεί να εκπαιδεύσει η ίδια η performer το κοινό σε αυτό το είδος έκφρασης. Ακόμα και αν δεχθώ ότι μέρος του κοινού δεν έχει κοινωνήσει ανάλογες δομές έκφρασης, κάτι το οποίο έγινε φανερό από σχόλια πριν και μετά την παράσταση, ήταν εύκολη η διαπίστωση ότι μεγάλο μέρος του κοινού την γνώριζε σχεδόν σε προσωπικό επίπεδο (αν κρίνουμε ακόμα και από τα επιφωνήματα που ακούστηκαν σε σημεία της performance), η ουσία παραμένει προβληματική διότι η Τέχνη στην έκφραση της εξηγεί με την ύπαρξη της, η διδασκαλία της είναι μέσα στις αίθουσες και όχι στον τόπο διεξαγωγής και έκφρασης.

Και η αλήθεια είναι ότι αυτή η εισαγωγή στην performance δεν χρειαζόταν. Διότι ασχέτως αν οι καταβολές της Θέκλας Γαΐτη είναι ολοφάνερα θεατρικές, εντούτοις η κινησιολογία της (βασικό συστατικό του είδους) αιχμαλώτιζε το μάτι. Μάλιστα (πρέπει να υπογραμμιστεί αυτό), ακόμα και όταν γύμνωσε το πάνω μέρος του σώματος της, σε καμία περίπτωση δεν μετέτρεψε τον θεατή σε ηδονοβλεψία, τόσο ολοκληρωτικά δοσμένο και ασκημένο είναι το σώμα της Γαΐτη ώστε παραμένεις να θαυμάζεις τον τρόπο που το διαχειρίζεται με ατσάλινη πλαστικότητα. Αυτή ακριβώς η ακριβοθεσία του σώματος την οδήγησε μέσα από τις πολλαπλές διηγήσεις που είχε, τις φαινομενικά ασύνδετες μεταξύ τους, να σκιαγραφήσει έναν πολίτη μίας χώρας η οποία έχει αναχωρήσει από τον χώρο της θελκτικής γραφικότητας και νοσταλγίας και έχει πια πρόβλημα οριοθέτησης και αντίληψης των δεκάδων γεγονότων (κοινωνικών και προσωπικών) που εισβάλλουν στη ζωή του. Το κομφούζιο του σύγχρονου ανθρώπου επιχείρησε να σκιαγραφήσει η Γαΐτη και σε αυτό πέτυχε απόλυτα, χωρίς μάλιστα να ακουστεί μέσω της εκφραστικής της τοποθέτησης ως μια απλή γκρίνια, κάτι το οποίο εγκυμονείται πολύ εύκολα και συχνά ως συμπέρασμα και συμπεριφορική από εκταφές σε ανάλογες προσπάθειες.

Γι’ αυτό και το χειροκρότημα ήταν πηγαίο και αυθεντικό στο τέλος. Η Γαΐτη μάλιστα βγήκε μετά το τέλος της performance και ευχαρίστησε δις, επιστρέφοντας έμπροσθεν του κοινού μιας και είχε ήδη αναχωρήσει από την αίθουσα διαμέσου των καθισμάτων. Και αν η επιστροφή της για υπόκλιση στο χειροκρότημα είναι κάτι που βρίσκεται στην επιλογή του καλλιτέχνη (αν και είναι κάτι που αποφεύγεται από τους performers διεθνώς, ακριβώς λόγω του κώδικα) το ‘δις’ που προαναφέρθηκε πιστοποίησε για άλλη μία φορά τη θεατρογενή καταγωγή της πρωταγωνίστριας του ‘Μεταδραματικού’.