Τι απέγινε η Έλι

Ψυχολογικό δράμα με στοιχεία κοινωνικού θρίλερ και δυναμική ανάπτυξη χαρακτήρων. Διαφημιστικό ενός σύγχρονου τρόπου ζωής με σεβασμό στους θεσμούς της παράδοσης και της οικογένειας. Ένα αλλιώτικο ιρανικό σινεμά με κοσμικό πρόσωπο, λιγότερο αυτιστικό [δεν το λέω ως κοπλιμέντο], πιότερο δυτικότροπο, με τάσεις μίμησης του χολιγουντιανού προτύπου.

Τρία ζευγάρια και τρία παιδάκια, μαζί με δυο προσκεκλημένους τους [ένας χωρισμένο ιρανό από τη Γερμανία και μια δασκάλα] φτάνουν σε μια παραθαλάσσια τοποθεσία για να περάσουν ένα Σαββατοκύριακο σε ένα μισο-εγκαταλειμμένο σπίτι. Όλα μοιάζουν ειδυλλιακά καθώς και το ειδύλλιο που εξυφαίνεται ανάμεσα στους δυο προσκαλεσμένους, ώσπου μια δυνατή φουρτούνα απειλεί να πνίξει το ένα μικρό αγοράκι. Αφού το παιδί σώζεται από τα αφρισμένα κύματα, η παρέα διαπιστώνει ότι έχει εξαφανιστεί η όμορφη δασκάλα.

Ενδιαφέρουσα πλοκή, στιβαρή ανάπτυξη, φλερτ με το δόγμα και την καθαρή αφήγηση, ένταση και νεύρο. Σπουδαίες ερμηνείες αλλά και... προπαγάνδα μιας ευμάρειας, μιας αλλαγής στον τρόπο σκέψης των νέων και γενικά ενός ανέμου αλληλοκατανόησης και υποστήριξης, σεβασμού και αναγνώρισης του ατομικού χώρου εκάστου ανθρώπου, ανεξαρτήτως φύλου. Συμπτώματα, παραπτώματα ή/και πτώματα;

Ένα πικρό τέλος είναι προτιμότερο από μια ατέλειωτη πίκρα, όπως λέει κι ένα παλιό βαυαρικό ρητό. Προσθέστε σ' αυτά την ασημένια Άρκτο στο Βερολίνο, την επίσημη υποβολή της ιρανικής δημοκρατίας για το ξενόγλωσσο όσκαρ 2010 και τη συμμετοχή της πρωταγωνίστριας Golshifteh Farahani [η φίλη της δασκάλας] στην "Πλεκτάνη" [Body of Lies, 2008] του Ridley Scott και... αποφασίστε. Δε θα πλήξετε αλλά να είστε και λίγο καχύποπτοι.