Το χρονικό μιας αθωότητας

Οι ταινίες του Μισέλ Φράνκο χαρακτηρίζονται φεστιβαλικές και πλημμυρίζουν από ανθρωπιά παρά τον φαινομενικό συστημικό κυνισμό τους. Διακρίνονται δε από την, αδιόρατη αρχικά - κυρίαρχη τελικά, ιδιόρρυθμη ματιά του. Ο δρόμος του για να φτάσει στον πυρήνα των πραγμάτων είναι σκληρός και οδυνηρός, διαθέτει μυστήριο ελλειπτικό και ιδιαιτερότητες, απαιτεί υπομονή και πίστωση χρόνου. Η κάθαρση που προσφέρουν [ή μήπως όχι;] οι ταινίες του πατάει γερά στο αρχαίο δράμα αλλά σκάβει ο καθείς το δικό του δρομάκι προς τα εκεί.

Το χρονικό μιας αθωότητας αναφέρεται, εμμέσως πλην σαφώς, στο ακανθοστεφανωμένο, ολοένα πιο επίκαιρο, θέμα της ευθανασίας. Κεντρικό πρόσωπο ο Ντέιβιντ [Tim Roth], ένας ιδιωτικός νοσοκόμος, ο οποίος αναλαμβάνει να φροντίζει ασθενείς που βρίσκονται σε τελικό στάδιο, χωρίς επιστροφή. Η ιστορία του εξελίσσεται σε 97 πλάνα, τα περισσότερα μικρότερα του λεπτού, χωρίς μουσική υπόκρουση, παρά μόνο με ότι συλλαμβάνεται ως "φυσικός" ήχος από μια στατική κάμερα. Η αγάπη και η αφοσίωση που δείχνει στους αθεράπευτα πάσχοντες ανθρώπους υπερβαίνει τα εσκαμμένα μέχρις παρεξηγήσεως και συχνά αντιπαραβάλλεται με τις συμπεριφορές των όποιων συγγενών και το δράμα της αποτυχημένης προσωπικής του οικογενειακής ζωής.

Ο Μισέλ Φράνκο ανατέμνει συνεχώς το θέμα, όπως ίσως θα θυμάστε κι από το προηγούμενο αριστουργηματικό του πόνημα με τον υπαινικτικό τίτλο Μετά τη Λουτσία [2012]. Η χειρουργική του δεινότητα δεν είναι μανιέρα αλλά οδηγεί μινιμαλιστικά την ιστορία σε ανυπολόγιστες ατραπούς, μέχρι την αναπάντεχη τελική λύτρωση, η οποία όμως δεν αναιρεί ούτε νομιμοποιεί τίποτε έναντι του συστήματος. Η δηκτικότητά του επαφίεται διαρκώς στην κρίση του θεατή και μάλιστα προκαλεί διαρκώς την επανεξέταση και την κρίση μας. Ο Τιμ Ροθ προσφέρει απλόχερα μια χαμηλότονη ερμηνεία των πραγμάτων και μεταστοιχειώνει το πεζό ποίημα σε τροχαίο.

Βαθμός: οκτώ [8]

Μετά τη Λουτσία τι; http://www.mic.gr/cinema.asp?id=40461