Το Ηφαίστειο

Ιστορία αγάπης και προδοσίας δοσμένη ποιητικά και ρεαλιστικά στην ορεινή αγροτική Γουατεμάλα. Το ηφαίστειο του πρωτότυπου τίτλου λατρεύεται ως προστάτης της τύχης των κοριτσιών και της γονιμότητας και, επιπλέον, ο άνθρωπος γίνεται ηφαίστειο όταν ερωτεύεται. Πρώτη σκηνή ο στολισμός της νύφης και επιστροφή σ' αυτήν στο τέλος της ταινίας, μετά από 90λεπτο περιπετειώδες ανυπεράσπιστο φλασμπάκ, γεμάτο εκπλήξεις, όνειρα και υποβλητικά φυσικά ντεκόρ. Η οικογένεια παίρνει τα βουνά, ο Πέπε είναι άφαντος κι η νύφη δίνεται σε αυτόν που δίνει στέγη, γη και ύδωρ. Ανάμεσα, προφανείς αναφορές στη μικροπολιτική, στη χρόνια εγκατάλειψη, στον αναγκαστικό ξενιτεμό, στη διαμόρφωση προσωπικότητας, στη διαφορετικότητα, στο δικαίωμα επιλογής, στην κάθετη ενηλικίωση, στη χειραφέτηση.

Ο Μπουσταμάντε αναδεικνύει πλήρως τη μυθολογία των Μάγια Kaqchikel στο σήμερα, τα ηφαιστειακά τοπία της πατρίδας, τις παραδόσεις που θέλουν τους φτωχούς να υποτάσσονται στο αύριο, το αγέρωχο πνεύμα των βουνών που υποφώσκει, το προαιώνιο παράπονο των αβοήθητων. Αφήνει τη φυσικότητα να θριαμβεύσει, βασίζεται πλήρως στις αυθόρμητες επιδόσεις των πρωτόπλαστων ηθοποιών του, σε πολλές σκηνές χωρίς λόγια καν, μόνο με τα σώματα και τα βλέμματα και τη θέση τους, δικαιώνεται δε πανηγυρικά και μας χαρίζει ένα μοναδικό διαμάντι από την άγρια ομορφιά και τη θλίψη των ανθρώπων που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα αλλά κοιτάνε κάθετα το φως.

Αν υπάρχει γουατελαμέζικη εκδοχή του ρητού "συν Αθηνά και χείρα κίνει", εδώ βλέπουμε σίγουρα πολλές από τις πιθανές παραλογές της! Αν υπάρχει απόηχος της μεξικάνικης μπονιουελικής περιόδου, εδώ άργησε πολύ να φτάσει αλλά ταίριαξε μοναδικά στην πολιτισμική ιδιαιτερότητα και στους αργούς ρυθμούς της ζωής στη μητέρα φύση. Μεγαλείο ταπεινό υπερπλήρες.

Βαθμός: εννιά [9] με τόνο