Trumbo

Σας λένε κάτι οι τίτλοι Διακοπές στη Ρώμη, Ο Ατρόμητος, Ο Πεταλούδας, Σπάρτακος, Με καταδίκασαν να σιωπήσω, Έξοδος, Ο Τζόνι πήρε το όπλο του; Οι δύο πρώτοι βραβεύτηκαν με Όσκαρ σεναρίου [1953, 1956] κι ο τελευταίος πήρε το Μέγα Βραβείο στις Κάννες [1971]. Ξέρετε, δε, ποιος σεναριογράφος από το παρελθόν συνυπογράφει τη μέλλουσα ταινία του Σπίλμπεργκ [Montezuma]; Ποιος ήταν αυτός που υπέστη στο πετσί τον μακαρθισμό και αντιστάθηκε και αντέδρασε και μάτωσε και... νίκησε;

Η επιλογή του ελληνικού τίτλου ως προμετωπίδα, είναι πλήρως επεξηγηματική, καθιστώντας τα ερωτήματά μου σχήματα ρητορικά. Γιατί εδώ, σ' αυτήν την ιστορική βιογραφική ταινία, δε μετράνε οι τίτλοι αλλά οι πράξεις, τα έργα [της γραφής, του κινηματογράφου, της προδοσίας, της πατριδογνωσίας]. Η αναφορά στον συγγραφέα-σεναριογράφο Ντάλτον Τράμπο [Bryan Cranston] γίνεται μες από την αναπαράσταση μιας δεκαετούς χολιγουντιανής περιόδου [1947-1957] όπου, στο πρόσωπό του, δοκιμάστηκαν οι φιλελεύθερες ιδέες, η ομοψυχία, η αλληλεγγύη, η ομαδικότητα, η δύναμη πνεύματος, η διορατικότητα, η άφεση, η μεγαλοθυμία.

Υπάρχει σίγουρα πολλή νοσταλγία και πολλές χολιγουντιανές τύψεις και πολλή καθυστέρηση στην αποκατάστασή του και αποστάσεις ασφαλείας, μια που όλοι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές είναι πεθαμένοι, πλην του αειθαλούς και προοδευτικού Κερκ Ντάγκλας. Αυτά όμως είναι παραλειπόμενα και δε μειώνουν καθόλου την εξαιρετική προσπάθεια του σκηνοθέτη Jay Roach που ξεπέρασε εαυτόν κάνοντας άλματα προς μια τέτοια επική αλλά καθόλου αγιοποιητική παραγωγή. Ίσως ευθύνεται γι' αυτό η μεγάλη του λατρεία προς τον Elia Kazan και το έργο του, Μια Μορφή μέσα στο Πλήθος [1957]. Έτσι εξηγείται και η αποφυγή αναφοράς στον αμφιλεγόμενο ρόλο του Καζάν τότε.

Στους δεύτερους ρόλους είναι απολαυστικοί και ξεχωρίζουν η Helen Mirren [ως βιτριολική καρακαλτάκα Hedda Hopper] και ο John Goodman [ως τσαμπουκαλής ανεξάρτητος παραγωγός Frank King].