Του ΕΝΤΟΥΑΡΝΤ ΑΛΜΠΥ
Από το θέατρο Μεταξουργείο

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ :
Μετάφραση : Τζένη Καρέζη - Σταμάτης Φασουλής
Σκηνοθεσία: Ελένη Μποζά
Σκηνικά - Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου
Φωτισμοί : Μελίνα Μάσχα
Επιμέλεια Μουσικής - ήχων : Γιάννης Καραγιάννης
Βοηθός Σκηνοθέτη : Κλειώ Μπομπότη

ΔΙΑΝΟΜΗ ΡΟΛΩΝ:
ΜΑΡΘΑ : Άννα Βαγενά
ΤΖΩΡΤΖ : Γιώργος Νινιός
ΝΙΚ : Γιώργος Χρυσοστόμου
ΧΑΝΥ : Γιασεμί Κηλαηδόνη

Ο Άλμπη το 1962 γράφει το "Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ". Ένα έργο που θα αποτελέσει σταθμό στη συγγραφική του καριέρα. Παραμένει ακόμα και στις μέρες μας τολμηρό, γραμμένο από πέννα που οδεύει κατά κρημνών, που φτύνει τις λέξεις, που μανίζει από οιστρηλασία.

Ένα αντρόγυνο ο Τζώρτζ και η Μάρθα παντρεμένοι επί μία εικοσαετία απογυμνώνουν βασανιστικά ο ένας τον άλλον, προσπαθώντας να απεγκλωβιστούν από το παιχνίδι των υποδειγματικών στάσεων μιας παράλογης κοινωνίας. Χωρίς όμως να το καταλάβουν παγιδεύονται στο δικό τους παιχνίδι, όπου θύτης και θύμα μοιάζει να ταυτίζονται, τα φαρμακερά βέλη που εκτοξεύονται, στόχο έχουν την απομόνωση και όχι τη σάρκα, μια απομόνωση που διαρκώς προστίθεται και δεν αθροίζεται ποτέ...

Στο μανιακό τους παιχνίδι βάζουν κι ένα αντρόγυνο που θα τους επισκεφτεί εκείνο το βράδυ και τότε η σκηνή μετατρέπεται σε αρένα, ο εξευτελισμός και η ταπείνωση θα διεξαχθούν τελετουργικά... κι ενώ η αρένα μυρίζει πτωμαΐνη η σκηνή σοκάρει ως χόρορ βάκουι...

Ο Άλμπη κατάφερε να καταθέσει στο θέατρο μια θεώρηση της κοινωνίας από την κλειδαρότρυπα, όπου ο ηδονοβλεψίας σοκάρεται με τη μονότονη σύσπαση της δυσφορίας που σφαδάζει ανάμεσα σε κομφορμιστικούς ρόλους, χειροκροτεί με σφιγμένα δόντια. Οι διάλογοι παρασύρουν σαν ανεμοστρόβιλος, στερημένοι από προφάσεις και δικαιολογίες, αποκομμένοι από σμπαραλιασμένες παραδοσιακές αξίες. Η αδυναμία του ανθρώπου παρουσιάζεται ολόγυμνη και αν υπάρχουν στιγμές στη ζωή που το "γυμνό" σοκάρει αυτές σίγουρα δεν είναι οι "επιτηδευμένες" αλλά οι αληθινές! Οι ρόλοι των ηρώων περνούν από αναγκαίους καθορισμούς γενικής καταπίεσης και ανελευθερίας, όπου η σύγχυση μοιάζει να σκοτώνει και όχι η συνείδηση, το ένα χέρι ξεκάνει ότι έχει δημιουργήσει το άλλο, στην ανικανότητα του να κρατηθεί από μόνο του...

Δε θα παρασυρθώ σε εξονυχιστική ανάλυση του έργου, ούτε των ηρώων, άλλωστε η οποιαδήποτε απομυθοποίηση στο θέατρο όπως και στη ζωή χάνει την ποιητικότητα της όταν πέσει πάνω της ανακριτικός φακός... μ' αρέσει η Μάρθα, θαυμάζω τον Τζώρτζ, με συνεπαίρνει το παραμύθι τους, όσο αρρωστημένο κι αν φαίνεται, άλλωστε όσοι έχουν επιτύχει την επιβίωση τους, δε γνωρίζουν συναισθηματικά άλλους ρόλους υπόκρισης, είναι ο συμβιβασμός της αναγκαιότητας, όσο σκληρό κι αν ακούγεται αυτό...

Η σκηνοθεσία κατάφερε να επιτύχει την αποπνικτικότητα της ατμόσφαιρας του έργου. Το σκηνικό δεν κατάφερε να λειτουργήσει, δημιουργούσε πρόβλημα στην εκφραστικότητα των ηθοποιών, ποτήρια που γλιστρούσαν γιατί στηρίζονταν στα κινούμενα καθίσματα. Η Άννα Βαγενά ως Μάρθα παρέδωσε στο κοινό και στιγμές που συγκίνησαν. Ο Γιώργος Νινιός παρακολούθησε το ρόλο του Τζώρτζ με καθαρά περιγράμματα. Ο Γιώργος Χρυσοστόμου ήταν αποκαλυπτικότατος ζωγράφισε με λεπτομέρεια τον Νικ διεισδύοντας στο ρόλο, συμφιλιώνοντας πρώτα το σώμα του με τη μέθη που κάθε άλλο παρά σε τσάι παρέπεμπε. Η Γιασεμί Κηλαηδόνη υπερασπίστηκε το ρόλο της Χάνυ με μία δική της εσωτερική μανιέρα, άξια θα έλεγα. Το έργο από μόνο του ξεπερνάει τις προθέσεις του. Το σίγουρο είναι πως ο άνθρωπος στο σημείο μηδέν, ανακαλύπτει τον εαυτό του. Θα τολμούσα να πω πως η ιδιαιτερότητα της ανελευθερίας έγκειται στο ότι αν αγοραστεί μία φορά, παύει να έχει αξία έστω κι αν την ξαναπληρώσεις τόσο ακριβά όσο και την ελευθερία... μια επίσκεψη στην παράσταση θα σας πείσει.