Όταν ο άνθρωπος, που στο παρελθόν έχει δημιουργήσει ταινίες σαν το Ντελικατέσεν, την Αμελί και την Πόλη των Χαμένων Παιδιών, βγάζει καινούργια ταινία, το να επισκεφτείς τον πιο κοντινό σου κινηματογράφο χωρίς δεύτερη σκέψη για να την απολαύσεις (αντί να στραβωθείς σε μια οθόνη υπολογιστή) είναι απαραίτητο, αν όχι αναγκαίο. Όταν πάλι διαβάζεις γι'αυτήν από έναν άνθρωπο που έχει, τουλάχιστον το Ντελικατέσεν, σαν σημείο αναφοράς του σύγχρονου κινηματογράφου, καταλαβαίνεις πως οι απόψεις εδώ, μόνο αντικειμενικές δεν θεωρούνται. Για αρχή λοιπόν, ας προτείνουμε στους αμύητους στον κόσμο του γάλλου σκηνοθέτη την αναζήτηση με κλειστά μάτια των προηγούμενών του ταινιών (ανοίξτε τα στους Ατελείωτους Αρραβώνες) κι ας κάνετε έτσι μια πρώτη γνωριμία με το έργο ενός ανθρώπου με ξεκάθαρο όραμα κι αφήστε εμάς να μεροληπτούμε ξεκάθαρα υπέρ του γιατί πραγματικά πιστεύουμε πως το αξίζει.

Για εκείνους που έχουν δει το Αμελί και τίποτα άλλο, λέμε πως τα πράγματα δεν είναι έτσι και πως η καλύτερη ταινία του Ζενέ δεν είναι αυτή. Δείτε και θυμηθείτε μας. Για όσους τις έχουν δει, αρκεί να πούμε, πως η καινούργια αυτή ταινία ταλαντεύεται ανάμεσα στους χαρακτήρες του Αμελί και της ατμόσφαιρας της Πόλης των Χαμένων Παιδιών, με τα μοναδικά όμως χρώματα του Ντελικατέσεν (όλοι, μυημένοι και αμύητοι αναζητήστε την μικρού μήκους που'χε κάνει με τίτλο Things I like, things I don't like).

Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό όταν άκουσα τον τίτλο, ήταν το Small Time Crooks του Woody Allen. Φαντάστηκα τις επεισοδιακές αυτές κομπίνες με το βλέμμα και την φαντασία του Ζενέ, μια φαντασία που όχι μόνο δεν στερεύει ποτέ άλλα συγκεντρώνεται ακόμα και στην μικρότερη λεπτομέρεια. Τελικά δεν έπεσα και τόσο έξω, άλλα σίγουρα η συγκεκριμένη ταινία δεν συγκρίνεται με Woody Allen. Ίσως με Tim Burton και πιο πιθανά με Terry Gilliam, αλλά είναι τέτοιος ο βαθμός πρωτοτυπίας που όλες του οι ταινίες αποτελούν μια κατηγορία από μόνες τους. Σίγουρα την συγκεκριμένη ταινία την λες κωμωδία, ή μάλλον σάτιρα. Μια σάτιρα όμως σαν αυτή του Bill Hicks που σατιρίζει ευαίσθητα θέματα με τρόπο που πραγματικά σε κάνουν να κρατάς την κοιλιά σου από τα γέλια!


Το θέμα αυτής της σάτιρας είναι το εμπόριο όπλων και η βιομηχανία που προμηθεύει τους πολέμους με τα περιττά τους απαραίτητα. Αυτήν ακριβώς την βιομηχανία και τις βρώμες της, καλείται να ξεσκεπάσει ο απολαυστικός Danny Boon που έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Μπαζίλ (χωρίς να χορέψει ποτέ βαλς) και οι καινούργιοι του φίλοι.

Η ατυχία μέσα από μικρά αλληλένδετα περιστατικά του χτυπάει την πόρτα και εκείνος αφού την ανοίξει διάπλατα, την υποδέχεται με μορφή σφαίρας καρφωμένης στο κεφάλι του. Κάπως έτσι ξεκινάει η ιστορία της ταινίας και αυτός είναι ο λόγος που ο Μπαζίλ βρίσκεται αναπάντεχα στον δρόμο.

Τον ατυχή πρωταγωνιστή και την νέα του ζωή (αυτή με την σφαίρα στο κεφάλι) θα υποδεχτεί μια καλόκαρδη σουρεαλιστική οικογένεια παλιατζήδων, που έχουν δημιουργήσει μια εναλλακτική πραγματικότητα κι έναν αποκομμένο από την υπόλοιπη κοινωνία, τρόπο ζωής, ζώντας σε μια χωματερή που όμως δεν θυμίζει σε τίποτα τις εικόνες αυτής της λέξης. Εκεί μέσα λειτουργεί ένα καταφύγιο που όλοι είναι ευπρόσδεκτοι κι ο καθένας κατέχει ένα ιδιαίτερο ταλέντο. Ο άνθρωπος-κανόνι, που έχει σαν όνειρο να μπει στο βιβλίο Γκίνες, η Υπολογιστρούλα, που υπολογίζει τα πάντα με τα μάτια της, το κορίτσι λάστιχο κι ο μοναδικός Πέτρος που κατασκευάζει γλυπτά και μηχανοκίνητα παιχνίδια με υλικά απο τα σκουπίδια! Όλη η παρέα με αρχηγό τον Μπαζίλ καλείται να πάρει εκδίκηση για τα στραβά κι ανάποδα που προκάλεσαν στην ζωή τους οι βιομηχανίες όπλων, μέσα από περιστατικά βγαλμένα από την πιο παρανοϊκή αθωότητα και τους πιο αστείους διαλόγους.

Οι ταινίες του Ζενέ στα χέρια ενός καλού εικονογράφου θα γινόντουσαν ένα απολαυστικό κόμικ, στην πραγματική τους φύση όμως, οι χαρακτήρες παίρνουν σάρκα και οστά και κινηματογραφούνται με τέτοια αρτιότητα που αγγίζουν τα πλαίσια κινηματογραφικού σεμιναρίου. Μια από τις ταινίες που δίνει άλλη διάσταση στη λέξη ψυχαγωγία. Μην την χάσετε για κανέναν λόγο.

Ο Jean-Pierre Jeunet δεν αμελεί να ονειρεύεται
Audrey Tautou, παιδί του Μοντιλιάνι