1ο Φεστιβάλ κινηματογράφου και video πνευματικής αναζήτησης

Εδώ και αρκετά χρόνια στις αρχές της άνοιξης συνηθίσαμε να βλέπουμε τις "Συναντήσεις με αξιοσημείωτους ανθρώπους" στον Έσπερο. Φέτος η εκδήλωση μεγάλωσε με πρωτοβουλία του περιοδικού ΑΒΑΤΟΝ κι έγινε φεστιβάλ πνευματικής αναζήτησης. Μια σειρά γνωστών αριστουργημάτων, που προτείνονται ενταγμένα σε ανάλογες πνευματικές θεματικές και παρουσιάζονται από αντίστοιχους πνευματικούς εισηγητές. Οι ενότητές του έχουν ως εξής: α) Μύθοι, όνειρα και ιερές παραδόσεις των λαών, β) Βιογραφίες πνευματικών ανθρώπων, γ) Ζητήματα πίστης, δ) Εσωτερικοί δρόμοι και πρακτικές, ε) Πνευματική αναζήτηση και στ) Οικολογία.
Έχουμε λοιπόν την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε ή να ξαναθυμηθούμε (εκτός της προαναφερθείσας), άλλες επτά σπουδαίες δημιουργίες του παγκόσμιου σινεμά και οκτώ πρόσφατες παραγωγές σε βίντεο. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει καταρχήν "Συναντήσεις με αξιοσημείωτους ανθρώπους" του Πήτερ Μπρουκ, για την ζωή του Γκουρτζίεφ, του έλληνα φιλοσόφου Γιώργου Γεωργιάδη, που περιπλανήθηκε στα βάθη της ανατολής, αναζητώντας τη σοφία και το νόημα της ύπαρξης. Βλέπουμε ακόμα το παράξενο "Τελευταίο κύμα" (1977) του Πήτερ Γουέιρ, ένα ταξίδι αυτογνωσίας του λευκού δικηγόρου στο κόσμο των ιθαγενών της Αυστραλίας.

Το μελλοντολογικό ψυχολογικό θρίλερ "Σολάρις" (1971) του ποιητή και στοχαστή Αντρέι Ταρκόφσκι, που χάνεται στη θάλασσα των σκέψεων και στον ωκεανό των ήχων του Έντβαρτ Αρτέμιεφ. Τον άγιο "Ναζαρέν" (1958) του άθεου σουρεαλιστή Λουί Μπονιουέλ, έναν παπά που κάνει κυριολεκτικά πράξη τον θείο λόγο, ξεφεύγοντας στον απόλυτο ρεαλισμό του. Τον σαιξπηρικό "Άμλετ" (1948) του Λώρενς Ολίβιε, που διαλογίζεται για τη ζωή μέσα από τον θάνατο. Τον επίσης σαιξπηρικό ματοβαμμένο "Μάκβεθ" (1948), τον σκοτεινό βασιλιά του μυστήριου Όρσον Γουέλς. Την αειπάρθενο "Ιωάννα της Λωραίνης" (1948) του Βίκτωρ Φλέμινγκ, με την εκθαμβωτική Ίνγκριτ Μπέργκμαν. Και τέλος, τις αιρετικές "Μέρες οργής" (1943) του δανού μαιτρ Καρλ Ντράγιερ.
Κάθε μια τους είναι φωτεινός σηματοδότης, ξεχωρίζοντας αρκετά για την διαφορετικότητά της από την υπόλοιπη εργογραφία των δημιουργών τους. Θά 'λεγε κανείς ότι αποτελούν στιγμές "επιφοίτησης" και "φώτισης" από ένα άλλο πνεύμα ανώτερο και εξώκοσμο. Η θέαση τους υπό το πρίσμα μιας υποψιασμένης οπτικής γωνίας, είναι τουλάχιστον ενδιαφέρουσα, φιλοσοφικά και υπαρξιακά. Καθώς και οι εισηγήσεις που προηγούνται. Το πρόγραμμα συμπληρώνεται από οκτώ βιντεοπροβολές, σπάνια ντοκουμέντα.

Τις "Μάσκες της αιωνιότητας" (1990) του Μπιλ Μάγιερς, που ανιχνεύει τα πρόσωπα του θεού σε διαφορετικές θρησκείες. Τον "Εσωτερικό κόσμο" (1991) του Καρλ Γιουνγκ, σκηνοθετημένο από την Σούζαν Βάγκνερ. Τον σύγχρονο ναό της αυτογνωσίας "Βέζελεϊ" (1996) του Κεν Μπερνς. Το πολυ-έθνικ "Μπαράκα" (1997), μια γοερή οικολογική κραυγή, του Ρον Φρικ. Το πορτραίτο "Ρουμί, ο ποιητής της καρδιάς" (1998) του ιδρυτή του τάγματος των περιστρεφόμενων δερβίσηδων, υπό Χάιντν Ρέις. Τον τρόπο που "Κερδίζουμε χρόνο κάνοντας Βιπασάνα" (1998), μια πρωτοποριακή τεχνική για την αυτογνωσία και την σωτηρία των φυλακισμένων ινδών, από τους Ελόνα Αριέλ και Αγιελέτ Μεναχέμ. Την "Καρδιά του Θιβέτ" (1999) του τελευταίου δαλάι λάμα, όπως τον οπτικο-γράφησε ο Ντέιβιντ Τσέρνιακ. Και τέλος, τον "Γκουρτζίεφ στην Αίγυπτο" (1999), τα βήματα του οποίου ανίχνευσε ο Γουίλιαμ Πάτρικ Πάτερσον, έναν αιώνα μετά.
Το φεστιβάλ τελείται στον Έσπερο, από τη Δευτέρα 3/4 ως την Τετάρτη 5/4. Ευχόμαστε στους διοργανωτές κάθε επιτυχία και χρόνια πολλά. Να σημειώσουμε βέβαια μια παράλειψη: ότι απουσιάζει μια ανάλογη ελληνική ταινία. Κάτι που ελπίζουμε να "διορθωθεί" στην επόμενη διοργάνωση. Ως οι μύστες, προσέλθετε λοιπόν και καλή σας θέαση.
Παραπομπές
Συναντήσεις με αξιοσημείωτους ανθρώπους