45ο ΦΚΘ, ημέρες 11η-14η: Δευτέρα 28/11 ως Πέμπτη 2/12/2004

Οι ρυθμοί παλεύουν να επανέλθουν αλλ' ακόμη είναι νωρίς για τέτοιες πολυτέλειες. Το πανηγύρι των εικόνων συνεχίζεται ακάθεκτο. Η Γκέλυ Μαδεμλή μας χάρισε το πιο κουλ - εν τέλει Νοέμβρη - φεστιβαλικό λεξικό, στη δεύτερη σελίδα του τελευταίου Πλάνου. Ο Μισέλ έδωσε προς δημοσίευση ευχαριστήριο επιστολή όπου εξαίρει τον υπερβάλλοντα ζήλο που επέδειξε το προσωπικό του φεστιβάλ. Κάτι σαν εξωσωματική παραμετροποίηση μου ακούγεται. Αν θέλει να τους ευχαριστήσει πραγματικά γιατί δεν το κάνει και με πιο υλικά μέσα; Οι επίσημοι στον ύπνο τους. Είδαν κάτι σαν...

18.00 Όνειρο χειμωνιάτικης νύχτας [San zimske noci, 2004, Σερβία-Μαυροβούνιο, 95'] του Goran Paskaljevic
Συνεχίζει από κει που σταμάτησε "Η πυριτιδαποθήκη των Βαλκανίων" [Bure baruta] ή και λίγο παρακάτω, στο μπαρ στο οποίο έγινε το φονικό. Σίγουρα μια καλή ταινία αλλά μου τη δίνει ο στείρος πεσιμισμός του. Ανεβάζει τους ήρωες στα σύννεφα και μετά τους σκουντάει για να δει πως θα σκάσουν κάτω στη γη. Κι ενώ το ανέβασμα διαρκεί μια ταινία η πτώση χρειάζεται μόνο μερικά πλάνα. Οι πρωταγωνιστές έχουν τα ίδια ονόματα και ως ήρωες της ταινίας. Αλληγορία ή τραγέλαφος; Άβυσσος. Ξυπνήστε ρεεεεεεεε! [για τους επίσημους]
Πως ο Γκόραν έγινε δέντρο

20.30 Μάρτυρες [Svjedoci, 2004, Κροατία, 88'] του Vinko Bresan
Θυμάστε το "Φάντασμα του στρατάρχη" και το "Πως άρχισε ο πόλεμος στο νησί μου"; Ε! Ουδεμία σχέσις. Οι κωμωδίες τέλος. Σειρά έχει η Θεία Τραγωδία, ένα καλοκουρντισμένο δράμα στο περιθώριο του πολέμου, ένα ελεγειακό παραλήρημα. Ο ανθρωπισμός του με κατέπληξε. Η γύρα της κάμεράς του επίσης. Ο ωμός ρεαλισμός του συνταράζει. Οι πολλαπλές πραγματικότητες εξιτάρουν. Οι πρισματικές αλήθειες μοιάζουν πρησμένες απ' το ξύλο. Βρώμικο πετράδι, αγκάθι σκεπασμένο με θλίψη, οργή ενάντια στη μηχανή της ισοπέδωσης. Χειροβομβίδα στο στόμα.
Πατήστε στον κατάλογο των μαρτύρων

23.00 Θεραπεία [Kyua, 1997, Ιαπωνία, 111'] του Kiyoshi Kurosawa
Αν αυτή είναι η καλύτερή του τότε πώς θάναι οι άλλες; Γιαλαντζί τρόμος. Η ταφόπλακα του θρίλερ λέγεται θεραπεία; Τα νεύρα μου. Δεν υπνωτίζει, αποκοιμίζει. Δε φέρνει ρίγη, φέρνει νύστα. Ο Ντάριο Αρζέντο θα τον έστελνε στα γκούλαγκ παρέα με τον Μέσμερ και τους έλληνες σκηνοθέτες.
Κιγιόσι επί τέσσερα

Ταινία της 11ης ημέρας οι "Μάρτυρες".

18.00 Κάτω απ' το παράθυρό της [Pod njenim oknom, 2003, Σλοβενία, 91'] του Metod Pevec
Συμπαθητικό ταινιάκι. Ψιλοοικογενειακό, ψιλοαισθηματικό, ψιλοαισιόδοξο. Ωραία χορογραφημένο και χωροθετημένο. Απ' αυτά που οι έλληνες σκηνοθέτες δεν μπορούν να δουν ούτε στο ύπνο τους.
Γνωρίστε την σλοβένικη Εmotionfilm

20.30 Παλίνδρομα [Palindromes, 2004, ΗΠΑ, 100'] του Todd Solondz
Ο Σόλονζ κοροϊδεύει τον εαυτό του. Νομίζει ότι, αλλάζοντας κάθε δέκα λεπτά πρωταγωνίστρια, κάνει αναφορά στον Μπονιουέλ. Γιατί δεν δοκίμασε ν' αλλάζει όλο το καστ κάθε λίγο και λιγάκι, ώστε να κάνει αναφορά στο σινεμά του παραλόγου; Ή στο θέατρο του αλόγου; Το πρώτο κοριτσάκι είναι φανταπληκτικό αλλά αυτό δεν έχει σχέση με την ταινία. Ως ιατρικός όρος η παλινδρομή είναι η απόρριψη ενός εμβρύου από τον οργανισμό της μητέρας κατά την διάρκεια των πρώτων μηνών κύησης, όταν αντιλαμβάνεται ότι το έμβρυο δεν αναπτύσσεται φυσιολογικά ή όταν παρουσιάζει γενετικές ανωμαλίες.
Παλίνδρομο σύνδρομο

23.00 Αναζητώντας νέα ζωή [Ningen gokaku, 1998, Ιαπωνία, 109'] του Kiyoshi Kurosawa
Μετά τη χθεσινή πατάτα και τη σημερινή φόλα του Σόλονζ είπα να μη ρισκάρω άλλο. Πήγα να πιω ένα ζεστό με μια φίλη, αναζητώντας τη δική μου νέα ζωή.
Licence to live

Ταινία της 12ης ημέρας το "Κάτω απ' το παράθυρό της".

18.00 Βαρκούλες από καρπουζόφλουδες [Karpuz kabugundan gemiler yapmak, 2004, Τουρκία, 98'] του Ahmet Ulucay
Συμπαθές κι ενδιαφέρον. Το πάει και το φέρνει καλούτσικα. Το πιο απογοητευτικό είναι ότι η μουσική επένδυση είναι δυο μόνο κομμάτια, ένα παραδοσιακό κι ένα τριπ άμπιεντ, τα οποία εναλλάσσονται διαρκώς μέχρις αηδίας. Παρόλ' αυτά οι έλληνες σκηνοθέτες θα την ζήλευαν.
Καρπούζια και όνειρα

20.30 Σχίζο [Schizo / Schiza, 2004, Ρωσία, 86'] της Guka Omarova
Πολύ ωραία ιστορία, ωραία ειπωμένη και φωτογραφημένη. Ρυθμοί, μοντάζ, ερμηνείες, φυσικά ντεκόρ, πανοραμικά, κοντινά, υπερκοντινά, γωνίες, χρώματα, ηχοσώματα. Απ' αυτές που τολμούν οι ποιητές. Θυμίζει πολύ την πρώτη περίοδο του Σεργκέι Μποντρόφ του πρεσβύτερου. Οι έλληνες σκηνοθέτες να πάρουν μαθήματα.
Σχίζο- αλλά όχι και βλάκο-

23.00 Κανείς δεν ξέρει [Dare mo shiranai, 2004, Ιαπωνία, 141'] του Hirokazu Kore-eda
ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ. Μινιμαλισμός και ποίηση. Παιδιά στον κόσμο των μεγάλων, που μεταφέρονται μέσα σε βαλίτσες, ζωντανά ή νεκρά, ζωντανά-νεκρά. Μαμά που εγκαταλείπει ελέω θεού τα σπλάχνα της. Σινεμά ηρωικό, χωρίς μελούρες, χωρίς φιοριτούρες, χωρίς τυπικούρες. Ένα προάστιο του Τόκιο που μοιάζει απάνθρωπα ανθρώπινο. Πλακόστρωτα στενά, παιδικές χαρές, μαγαζάκια ταπεινά, φαστφουντάδικα, σουπερμάρκετ επαρχιώτικα. Οι χάι τεκ κατασκευές και οι κρεμαστοί σιδηρόδρομοι μοιάζουν απόμακροι. Καραδοκούν αλλά δεν πλησιάζουν. Τα κουρδισμένα στρατιωτάκια δεν κατοικούν εδώ. Ένα παιδικό πιανάκι φετίχ της νέας εγκατάστασης. Το σπασμένο του ποδάρι στο τέλος σημαδεύει το πέρας μιας ευτυχισμένης ανέμελης παιδικότητας. Η εποχή της σκληρότητας αρχίζει.
... ο χρόνος τι θα φέρει

Ταινία της 13ης ημέρας το ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ.

20.30 Μπομπόν - ο σκύλος [Bombon - el perro, 2004, Αργεντινή-Ισπανία, 96'] του Carlos Sorin
Ένα συμπαθές φιλμάριο μ' έναν πολύ φωτεινοπρόσωπο πρωταγωνιστή κι έναν πολύ γλυκούλη σκύλο. Όλοι διατηρούν τα πραγματικά τους ονόματα. Απ' αυτές που οι έλληνες σκηνοθέτες δεν έχουν τα φόντα ούτε καν να ονειρευτούν.
Μπομπονιέρα 1
Μπομπονιέρα 2

23.00 Το όνειρο του φωτός [El sol del membrillo, 1992, Ισπανία, 139'] του Victor Erice
Αποτυπώνοντας τον ξανακερδισμένο χρόνο. Ο ήλιος του κυδωνιού, η εξέλιξη της ζωής, η φθορά και το σάπισμα ως ένας θρίαμβος της νέας άνοιξης, του νέου κύκλου ζωής του δένδρου. Ενός δένδρου τεσσάρων ετών που κάνει τόσο μεγάλους και βαρείς καρπούς. Που αλλάζουν την μορφολογία του λυγώντας τα κλαδιά και κρυβόμενοι πίσω απ' τα φύλλα. Ο Ερίθε παρακολουθεί από το ύψος των ματιών του ζωγράφου. Ο τελευταίος μοιάζει με Δον Κιχώτη που κυνηγάει ανεμόμυλους του φωτός. Το τελευταίο δεκάλεπτο είναι μια αναφορά στον Τζίκα Βερτόφ.
Ο ήλιος στο κυδώνι

Ταινία της τελευταίας επαναληπτικής ημέρας "Το όνειρο του φωτός" φυσικά. Μη χάστε τον απολογητικό απολογισμό μου και τα ποιοτικά βραβεία μου κατωτέρας ποιότητος. ΩΩΩ.