Η κατάληψη των υποψηφιοτήτων Oscar από τον Μπέντζαμιν Μπάτον
Η στα αλήθεια "παράξενη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον", για την οποία τόσος ντόρος έγινε και τόσα θετικά σχόλια αποσπάστηκαν έχει καταλάβει τις σημαντικότερες θέσεις στις λίστες υποψηφιοτήτων OSCAR για το 2009. Είναι, λοιπόν η πρωτοτυπία της ταινίας αυτή που την ανέβασε στα ψηλά διαζώματα των υποψηφιοτήτων( κι όμως όχι σ' αυτό του πρωτότυπου σεναρίου); Κι αν ναι, σε τι συνίσταται αυτή;
Η ιστορία ξεκινά στα τέλη του 1ου παγκοσμίου πολέμου, όταν ένα παράξενο και εξίσου ανεπιθύμητο μωρό γεννιέται κι εγκαταλείπεται στα σκαλιά ενός γηροκομείου. Η πρωτοφανής παραξενιά που περιβάλλει το βρέφος είναι το εξωτερικό γήρας, το οποίο του προσδίδει μια όψη αποκρουστική. Ακριβώς αυτή η αποκρουστικότητα, αν και θα έλεγε κανείς ότι θα μπορούσε να αποτελέσει την αιτία για έναν πρόωρο θάνατο, δεν αποτελεί μονιμότητα για τον Μπέντζαμιν Μπάτον, ο οποίος επιβιώνει και μεγαλώνει αναπτύσσοντας εκτός από την νοητική του ηλικία, επίσης και τη νεότητα. Η αντίστροφη αυτή πορεία, τον φέρνει αντιμέτωπο με καταστάσεις και ιστορίες κατά τα άλλα συνηθισμένες μα τελικά τόσο παράξενες αφού αντλούν την ίδια τους την παραξενιά από τον πιο περίεργο άνθρωπο του κόσμου. Την πιο σημαντική περιπέτεια για τον ήρωα της ταινίας ( Brad Pit) θα αποτελέσει ο ίδιος ο έρωτας στα μάτια της πανέμορφης νεαρής χορεύτριας και "παιδικής" του φίλης.( Kate Blanchet). Όσο οι δυο τους πλησιάζουν ηλικιακά ( μ' έναν τρόπο αντίστροφο) τόσο πιο δυνατή γίνεται η αγάπη τους και ταυτόχρονα τόσο πιο μεγάλο το χάσμα μεταξύ τους.
Η παραπάνω ιστορία, που θα μπορούσε αν δεν ήταν ακριβώς τόσο παράξενη να αποτελεί μια κλασική ιστορία ανεκπλήρωτου έρωτα, ωστόσο κερδίζει τις εντυπώσεις-και όχι μόνο- ως μια απίστευτα ενδιαφέρουσα ταινία. Αληθινά όμως, η πρωτοτυπία που προσδίδει το στοιχείο του χρόνου σε μια τόσο απρόσμενη μορφή του δεν είναι το μόνο στοιχείο που κάνει την ταινία ξεχωριστή.
Το γήρας του σώματος και η εγκεφαλική και ψυχική ηλικία του Μπάτον μη συμβαδίζοντας και παίρνοντας μάλιστα αντίστροφους δρόμους δεν αποτελεί για την εν λόγω ταινία ένα απλό περιτύλιγμα μιας κατά τα άλλα κοινότυπης ιστορίας. Το αντίθετο μάλιστα! Η ταινία βάζει τον απλό θεατή σε μια φιλοσοφική αναζήτηση του νοήματος της ζωής, του έρωτα, της αγάπης και των επιλογών του στα πλαίσια του συνεχώς ρέοντος χρόνου-δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως ένα ρολόι κοσμεί τις περισσότερες σκηνές της ταινίας. Μέσα από την παράξενη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον γίνεται θέμα στοχασμού η αξία των πράξεων και του τρόπου ζωής μας αντιπαραθέτοντας την πραγματική ροή του χρόνου με τη φανταστική ροή στο πρόσωπο του Μπέντζαμιν Μπάτον.
Πολλοί κριτικοί της ταινίας (αυστηρά τιθέμενοι κατά τη γνώμη μου) σχολίασαν πως ο Ντέιβιντ Φίντσερ ίσα που αγγίζει το θέμα που λαμβάνει χώρα και πως μόνο επιφανειακά παίρνει νόημα μέσα από την ταινία του το θέμα του χρόνου. Δεν είναι όμως έτσι. Παρά τις ορισμένες ατέλειες (π.χ. στο μοντάζ), οι οποίες λίγο διακρίνονται, η σκηνοθετική άποψη της ταινίας, οι ερμηνείες, το μακιγιάζ (το μεγάλο στοίχημα δηλαδή), η μουσική και τα σκηνικά δεν έπρεπε να είναι άλλα από αυτά που τελικά ήταν. Η μάχη με το χρόνο στα πλαίσια ενός μεγάλου έρωτα απαιτούσε αυτό ακριβώς που της δόθηκε.
Πως μπορούμε να ζητάμε κάτι μεγαλειώδες όταν η απλότητα είναι το μόνο που ταιριάζει σε μια ήδη μεγαλειώδη και εντυπωσιακή από μόνη της ιστορία.
Η έλλειψη αυτού του "too much" ήταν κατά τη γνώμη μου αυτό που κέρδισε το κοινό και βοήθησε στην ανάδειξη όχι μόνο της εκπληκτικής ιστορίας άρα και των εξαιρετικών ερμηνειών.
Διάβασε επίσης:
