Little Miss Sunshine
[ΗΠΑ 2006, 101']
ένα πολυεδρικό διαμαντάκι των Jonathan Dayton & Valerie Faris
Η οικογένεια Χούβερ είναι φυτώριο αντρών λούζερ. Ο κοκάκιας παππούς [Alan Arkin] κατάφερε να αποβληθεί ακόμη κι απ' το γηροκομείο. Ο μπαμπάς [Greg Kinnear] είναι η επιτομή, κολλημένος με την προσωπική του απίθανη και άστοχη θεωρία περί επιτυχίας. Ο θείος [Steve Carell] ένας αποτυχημένος αυτόχειρ γκέι, και απογοητευμένος αναλυτής του αυτόχειρα γκέι Προυστ. Ο σιωπηρός γιος [Paul Dano] οργισμένος θιασώτης του Νίτσε [Jesus was wrong] και ανίκανος να πιλοτάρει οτιδήποτε στη ζωή του. Η μαμά [Toni Collette] δεν έχει να επιδείξει άλλες περγαμηνές πλην του ότι είναι αναποτελεσματική υποστηρίκτρια των γεννημένων χαμένων μελών αυτής της φαμίλιας με το προεδρικό επίθετο που ρουφάει τις αποτυχίες από μακριά.
Υπάρχει όμως και μια μικρή ελπίδα σ' αυτήν την οικογένεια. Λέγεται Όλιβ [Abigail Breslin] είναι δέκα ετών και διεκδικεί τον τίτλο του τίτλου της ταινίας. Ο διαγωνισμός γίνεται στην Καλιφόρνια και οι Χούβερ, όντες στα πρόθυρα χρεοκοπίας, πρέπει να διανύσουν τριψήφιο αριθμό μιλίων με ένα τρισάθλιο κίτρινο φολκσβάγκεν βαν. Η εκκίνησή τους ευθυγραμμίζεται με αυτήν της Familia Rodante [2004] του Trapero. Κάπου στο μέσο συναντούν και την Guantanamera [1995] των Thomas Gutierrez Alea & Juan Carlos Tabio. Οι περιπέτειές τους όμως είναι αρκετά πρωτότυπες και το σενάριο επίσης, χωρίς να φτάνουν σε ακραίες και εξωφρενικές καταστάσεις τύπου "It's a Mad Mad Mad Mad World" [1963] παρότι ο κόσμος δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά από τότε.
Κωμωδία δρόμου λοιπόν διάλεξαν ως πρώτη τους ταινία οι σύζυγοι και γεννήτορες τριών παιδιών Dayton & Faris. Και μάλιστα την έκαναν πολύ καλή, φευγάτη, άκρως συναρπαστική και διασκεδαστική. Δεν ξέρω αν βοήθησε η πείρα τους από τα βιντεοκλίπ των REM, Red Hot Chili Peppers, Smashing Pumpkins, Jane's Addiction, Macy Gray, Janet Jackson, Oasis, Weezer, Paula Abdul, Belinda Carlisle και Ramones ή το σόου του MTV The Cutting Edge. Σίγουρα όμως τους ενέπνευσε στην επιλογή των μουσικών που έβαλαν στο ραδιοφωνικό τους σάουντρακ. Ο συνεταιρισμός Mychael Danna / DeVotchKa με ολίγη από Sufjan Stevens σκίζει σε συνδυασμό με τους τρεχάτους ήρωες που προσπαθούν να προλάβουν ένα φλιπαρισμένο βαν.
Αυτοί όμως που δίνουν ρυθμό στην ταινία είναι οι ερμηνευτές της, των οποίων η πλατιά γκάμα ξεδιπλώνεται με χαρακτηριστική και παραληρηματική άνεση. Τον βετεράνο προπονητή Arkin μπορείτε να τον βρείτε στα Gattaca [1997], Glengarry Glen Ross [1992], Havana [1990], Edward Scissorhands [1990], Catch-22 [1970] και ακόμη παραπίσω στο Woman Times Seven [1967] του ντε Σίκα. Τον Kinnear θυμηθείτε τον στα Nurse Betty [2000] και As Good as It Gets [1997].
Την αυστραλέζα Toni Collette, με την σπάνια εσώτερη λάμψη, αναζητήστε την πάραυτα στις The Hours [2002], Velvet Goldmine [1998] και Muriel's Wedding [1994]. Κι όσο γι' αυτό το αστεράκι που ανατέλλει γοργά ψάχτε στα σίνεμα γκάλερις για το Keane [2004] του Lodge Kerrigan, ψηλαφίστε και τα Signs [2002] όπου ήταν μόλις έξι ετών. Οι πρίμο-σεκόντο Paul Dano και Steve Carell είναι το μπάντι-μπάντι κλου της υπόθεσης. Τα βλέμματά τους παίζουν πινγκ-πονγκ σ' ένα ούτως ή άλλως στημένο ματς με γλιστερό παρκέ, όπου φτύνουν και τα κουκούτσια.
Η superfreak εκτόξευση μέσω ενός all time classic τελετουργικού είναι η απαραίτητη ντόπα μας σε μια σούπερ σαλταρισμένη εποχή κιτς και κδοα [κτηνώδους δύναμης, ογκώδους άγνοιας]. Τι κι αν το 007 ξεκίνησε άδοξα με τα "Ανήσυχα πνεύματα" [The Return] του κάποτε ψαγμένου Warrior [2001] Ασίφ Καπαντιά. Η ελπίδα μας είναι ένα μικρό Little ένα μεσαίο Miss κι ένα μεγάλο Sunshine χωρίς επιστροφή!
Τώρα θα μου πείτε, χρειάζονται όλα τα παραπάνω για να χαρεί κάποιος αυτήν την ταινία; Το ΟΧΙ του Μεταξά και το ΝΑΙ του Παπαδόπουλου ας μονομαχήσουν για πάρτη σας.
Ανήσυχα πλάσματα
