Slumdog Millionaire του Danny Boyle
[ΗΒ / Γαλλία / Ινδία 2008, 120']
Τι είναι άραγε η ζωή; Α. Τηλεπαιχνίδι, Β. Περιπέτεια, Γ. Ταξίδι-Διαδρομή, ή Δ. Κυνήγι Αγάπης/Έρωτα.
Για τον Τζαμάλ ο δρόμος προς την Λατίκα είναι όλ' αυτά μαζί. Βλέπετε στην κουλτούρα των ινδών ο παιδικός έρωτας είναι ίσως ο μόνος αγνός, άδολος κι ευρέως αποδεκτός από όλους. Προσηλωμένος απόλυτα στην αναζήτησή του, ο αθώος Τζαμάλ θα υποστεί τα πάνδεινα αλλά θα επιμείνει μέχρι τέλους στην επίτευξή του. Παράλληλα ο πρώτος μας ρομαντικός έρωτας είναι κατάλοιπο ευαισθησίας και τρυφερότητας [τρυφηλότητας;] όλων των ανθρώπων, οπότε εκεί πια η ιστορία του ονειροπόλου ινδού γίνεται πανανθρώπινη.
Ταυτόχρονα, η διαδρομή του προς την απόλυτη αγάπη είναι μια μικρογραφία της σύγχρονης ιστορίας της χώρας των χαοτικών αντιθέσεων: θρησκευτικοί φονταμενταλιστικοί πόλεμοι, παιδική εκμετάλλευση και νονοί μαφιόζοι, παραγκουπόλεις και ουρανοξύστες, πάμπολλοι πολύ φτωχοί κι ελάχιστοι πολύ πλούσιοι, το εξωφρενικό υπερθέαμα ως καταφύγιο, η έλευση της τηλεόρασης ως λαϊκού αποθεωτικού θεάματος κι ως απόλυτης δραπέτευσης από μια αβάσταχτη τραγική πραγματικότητα [στη θέση του κινηματογράφου], τα παιχνίδια τύπου "Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος;" [και ποιος δε θέλει] ως μόνη βαλβίδα εκτόνωσης και χαύνωσης.
Για μας τους δυτικούς είναι πολύ γοητευτικό και ειδυλλιακό να βλέπουμε άλλους, πιο υποανάπτυκτους, να περνάνε τα ίδια και χειρότερα με μια διαφορά φάσης. Το θεωρούμε ισοφάριση, ένα πάτσισμα, για όσα μας βρήκαν κι εμάς παλιότερα. Αλλά ταυτόχρονα κάποιοι τα κονομάνε χοντρά εφαρμόζοντας καθ' υπερβολήν τις ίδιες συνταγές σε πιο "παρθένες" περιοχές, έχοντας μάθει από μας, τα προηγούμενα κορόιδα, πως θα το κάνουν καλύτερα ταχύτερα και αποδοτικότερα.
Και τι είναι το φαινόμενο Ντάνι Μπόιλ; Α. Μικρά εγκλήματα μεταξύ φίλων [Shallow Grave, 1995], Β. Trainspotting [1996], Γ. Η Παραλία [The Beach, 2000] ή Δ. 28 μέρες μετά... [28 Days Later..., 2002].
Το σίγουρο είναι πως ο 52 ετών εγγλέζος σκηνοθέτης έχει ωριμάσει μαζί με τα οράματά του. Εν αρχή ην η βρετανική τηλεόραση και οι νεανικές ταινίες οργής [Shallow Grave, Trainspotting]. Κάπου εκεί ήρθε το Χόλιγουντ και η οργή μαλάκωσε [A Life Less Ordinary] κι έγινε εξωτική περιπέτεια [The Beach] κι επιστημονική φαντασία [Alien Love Triangle, Sunshine]. Κάποτε ενδιάμεσα επέστρεφε ως μνήμη, πιο εφιαλτική και πιο ενδιαφέρουσα [28 Days Later].
Εσχάτως οι μελέτες του για το πότε [σε ποια ηλικία] αρχίζει το χρήμα και η τηλεόραση να διαφθείρει τον αδιαμόρφωτο [αμόρφωτο] άνθρωπο, έχουν προχωρήσει κι έχουν μονοπωλήσει τα ενδιαφέροντα του [Millions, Slumdog Millionaire]. Τώρα πια το τηλεπαιχνίδι δεν είναι αυτοσκοπός [The Beach] είναι ένα σύμπτωμα κι ένα μέσο για να κατακτήσει κάποιος τα ποθούμενά του, διαβρώνοντας το σύστημα "εκ των έσω". Βουτάς μέσα στα "σκατά" και τραβάς την τάπα που τα κρατάει συγκεντρωμένα, αλλά ταυτόχρονα κρατάς τον στόχο σου ψηλά και έξω από τη βρομερή τρύπα, καλά φυλαγμένο μέσα στην καρδιά.
"Δε θέλω να κάνω πομπώδεις και σοβαρές ταινίες. Προτιμώ αυτές που έχουν ζωντάνια και κινούνται κάτω απ' τη ζώνη του ραντάρ. Οι χαμηλές πτήσεις μ' ενδιαφέρουν που, αν είναι δυνατόν, να μην εντοπίζονται από ανιχνευτικά μηχανήματα".
Ο ίδιος όμως αφήνει σημάδια αναγνώρισης της γραφής του: η πρώτη σκηνή της ταινίας είναι παρμένη από τη μέση της ιστορίας, η κάμερα κινείται νευρικά και τρέχει συνεπαρμένη μαζί με τους ήρωες, κάποιες παράλληλες διαδρομές υπάρχουν για να ξεκουράζουν από την ένταση της κεντρικής πλοκής και το μοντάζ ανατρέπει τη σειρά των γεγονότων ανεβάζοντας την αδρεναλίνη, παρόλο που το αποτέλεσμα είναι γνωστό εξαρχής.
Τι είναι λοιπόν το Slumdog Millionaire των οκτώ όσκαρ και των επτά bafta; Α. Έλασσον αριστούργημα, Β. Παγκοσμιοποιημένο υβρίδιο, Γ. Μοντέρνο μουσικό παραμύθι, ή Δ. Γόνιμο φλερτ αποικιών Χόλιγουντ-Μπόλιγουντ με γέφυρα το κάποτε Ηνωμένο Βασίλειο.
Μη βιαστείτε να απαντήσετε γιατί αυτή είναι η ερώτηση των είκοσι εκατομμυρίων.
