Άντονυ Μπουρνταίν: Η αυτοκτονία ενός ...πανκ σεφ

Anthony BourdainΊσως και να μην ήταν παρά ένας μάγειρας, να ανακάτευε μόνο ζουμιά και να τεμάχιζε μπριζόλες... Μήπως κατά μία προφανή αναλογία κι ένας μουσικός δεν είναι ένας τύπος που γρατζουνάει χορδές κι ο ζωγράφος κάποιος που πιτσιλάει τελάρα; Εν τέλει είναι το βλέμμα μας αυτό που κάτι θα το μεταμορφώσει σε τέχνη... Και η γαστρονομία είναι μια ιδιαίτερη "εφήμερη" τέχνη. Κάπως μοιάζει με το θέατρο, γιατί καταναλώνεται αυστηρά και μόνο επιτόπου...

Τον μακαρίτη συνονόματο δεν τον "δοκίμασα" (ακούγεται λίγο ...ανθρωποφαγικό;) ως μάγειρα, ήταν εξαιρετικός πάντως ψυχαγωγός στην τηλεόραση, στα βιβλία του επίσης. Δεν ήταν ο μεγάλος συγγραφέας (του έλειπε βασικά μια ευρύτερη λογοτεχνική ματιά, που να προλάβει κανείς βέβαια να το κάνει αυτό στα εξοντωτικά ωράρια των εστιατορίων), είχε την ικανότητα όμως να λέει ιστορίες, να είναι ένας κοσμοπολίτης τουρίστας με ανοιχτό μάτι (και κανένα γευστικό ταμπού), είχε και μπόλικο από αυτό το κυνικό-ειρωνικό και ενίοτε υπεροπτικό αμερικάνικο χιούμορ που δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα... Αντιπαθούσε τους μπουφέδες, τις αντικαπνιστικές απαγορεύσεις, τα ...γαλλικά τραγούδια (της χώρας όπου τελικά έδωσε ο ίδιος τέλος στη ζωή του, της χώρας που θεωρείται η κοιτίδα της τέχνης του)

Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το ταξιδιωτικό του βιβλίο "Η περιπλάνηση ενός μάγειρα" (κυκλοφορεί στα μέρη μας από το 2003, εκδόσεις Νάρκισσος) όπου τα βάζει με τον ροκ μύθο του Σαν Φρανσίσκο:

"Δεν θέλω να φανταστείτε πως δεν μου αρέσει το Σαν Φρανσίσκο. Μου αρέσει. Μετά το LA είναι μια ανακούφιση. Χώρια που εδώ γυρίστηκαν κάποιες από τις αγαπημένες μου ταινίες: Η ζούγκλα της ασφάλτου, Μπούλιτ, Ο βρόμικος Χάρι. Όταν ήμουν μικρός και διάβαζα το περιοδικό Λάιφ σε μια παραλία της Γαλλίας, το μόνο που ήθελα να κάνω στη ζωή μου ήταν να φύγω και να πάω στο Χέιτ και να ζήσω σ ένα σπίτι μαζί με τους Τζέφφερσον Αίρπλεϊν, να παίρνω LSD και να ζωγραφίζω αντεργκράουντ κόμικς. Μεγάλωσα με τα απίστευτα σκίτσα του Ρ. Κραμπ στο Σαν Φρανσίσκο, ονειρευόμουν τον ελεύθερο έρωτα με γκόμενες χίπισσες-μόλις έκλεινα τα 13. Όταν ξεκαθαρίστηκε ότι να ζω σε ένα κοινόβιο σήμαινε να τσακώνομαι για το ποιος δικαιούται το τελευταίο γιαούρτι, όταν συνειδητοποίησα ότι είχα δίκιο από την αρχή, ότι οι Γκρέιτφουλ Ντεντ στ' αλήθεια ήταν μάπα, ανεξάρτητα από το τι έλεγαν οι μυαλωμένοι φίλοι μου, και πως η "επανάσταση" δεν επρόκειτο να γίνει ποτέ μα ποτέ- και πως αυτό πιθανότατα δεν ήταν κακό- εκείνο το συγκεκριμένο όνειρο πέθανε. (...) Και φυσικά, το 1975 πια, που πρωτοείδα το συγκρότημα των Ραμόνς, κάθε σκέψη να ζήσω σε οποιαδήποτε πόλη εκτός από τη Νέα Υόρκη, εξατμίστηκε"