ΔΙΑΒΑΖΩ, δε διαβάζω, διαβάζω, διαβάζω, διαβάζω


Τελικά το "ουδείς αναντικατάστατος" είναι ένας μεγάλος μύθος. Ο Ηρακλής Παπαλέξης υπήρξε όχι μόνο η καρδιά και η ψυχή του πολύ άξιου περιοδικού ΔΙΑΒΑΖΩ αλλά όπως φαίνεται και η ίδια του η ζωή. Λίγους μόλις μήνες άντεξε το καλό περιοδικό το χαμό του εκδότη του και τώρα κλείνει μετά από 30 χρόνια κυκλοφορίας... Όπου κλείνει ένα περιοδικό λογοτεχνίας, ανοίγει ένα νέο lifestyle και μόδας!

Εδώ που τα λέμε όμως πως να σταθεί ένα τέτοιο περιοδικό στην ελληνική πραγματικότητα; Διαβάζω μια στατιστική που λέει ότι το 43% (!) (των Ελλήνων (των και καλά υπερήφανων απογόνων του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα) δεν διαβάζει ούτε ένα βιβλίο το χρόνο! Το εξωφρενικό και αντιφατικό είναι ότι σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΚΕΒΙ μόνο πέρυσι εκδόθηκαν πάνω από 7000 νέα βιβλία!! Για ποιους αναγνώστες;;

Σκέφτομαι αυτούς τους καημένους κριτικούς που γράφουν για βιβλία. Βαριά η καλογερική με τόσες χιλιάδες τίτλους... Θα μου πείτε κι εμείς που ασχολούμαστε με τη μουσική πάμε πίσω; Τέσπα, ιδού λίγα βιβλία επιλεγμένα από την πρόσφατη φουρνιά:

Σταθερή αξία, πολυαγαπημένη και πολυδιαβασμένη. Το νέο βιβλίο της μια δυνατή ιστορία γραμμένη με συναίσθημα για τη βία και την καλοσύνη. Και έχει ήδη ξεπεράσει μέσα σε ελάχιστο διάστημα τα 10.000 αντίτυπα! Για τη "Συγχώρεση" μιλάμε (Πατάκης). Και για τη Σώτη Τριανταφύλλου φυσικά.


ecoΠερνάμε την Αδριατική και συναντάμε τον Ουμπέρτο Έκο. Εξίσου δημοφιλής, σε σημείο που κάποτε είχε γίνει trendy (θυμάστε τότε που το "Εκκρεμές του Φουκό" είχε γίνει βιβλίο ...παραλίας;), επιστρέφει με άλλο ένα χειμαρρώδες μυθιστόρημα με τον περίεργο τίτλο "Η μυστηριώδης φλόγα της βασίλισσας Λοάνα" (Ελληνικά Γράμματα) Ένας έμπορος βιβλίων πάσχει από αμνησία αλλά επανέρχεται στην πραγματικότητα μέσα από τα αγαπημένα του μυθιστορήματα, ποιήματα, ταινίες και κόμικς.

Συνεχίζουμε το θαλάσσιο ταξίδι μας και πιάνουμε Λισσαβώνα. Όταν λέμε Αλεξάνδρεια εννοούμε Καβάφη. Λισσαβώνα; Όχι το EURΟ κολλημένοι! Πεσσόα ασφαλώς. Αναζητήστε λοιπόν το "Βιβλίο της Ανησυχίας" (Εξάντας), αυτό το ημερολόγιο σκέψεων και συναισθημάτων της καθημερινότητας του Πορτογάλου ποιητή. Θα το βρείτε όμως στο ράφι με το Σ, γιατί το είχε γράψει υπό το ψευδώνυμο Μπερνάρντο Σοάρες... "Γράφω, λυπημένος, στο ήσυχο δωμάτιο μου, μόνος όπως υπήρξα πάντα, μόνος όπως θα υπάρχω πάντα..."

Συνεχίζοντας το ταξίδι around the globe φτάνουμε στην "τσουναμόπληκτη" Ταϋλάνδη. Εδώ θα συναντήσουμε έναν από τους πιο ανατρεπτικούς έλληνες πεζογράφους, τον Λένο Χρηστίδη, ο οποίος εργάζεται σε μια σχολή δυτών! Εκεί έγραψε και ένα θεατρικό έργο με τίτλο "Η ωραία Ταϋλάνδη" το οποίο παίζεται αυτές τις μέρες από το ΚΘΒΕ στο θεατράκι της Μονής Λαζαριστών. Η αθάνατη ελληνική οικογένεια και νοοτροπία φτάνει με τη "χάρη" της έως την Ταύλάνδη και καταστρέφει τον παράδεισο μοναξιάς που είχαν φτιάξει εκεί δύο "φυγάδες" της ζούγκλας των Αθηνών...