Δύο επιστροφές στη σκηνή και δύο οριστικές αποχωρήσεις



My name is LukaΕπιστρέφει στη σκηνή εντός των ημερών ο Τζιμάκος. Η νέα του παράσταση έχει τον εύγλωττο και "εύοσμο" τίτλο "Ola Skata" και συνθήματα στην αφίσα "ο διάολος έχει πολλά παγκάρια" και "αφήστε τα αιδοία να ανθίσουν". Υλικό αν μη τι άλλο έχει άφθονο αυτόν τον καιρό. Και ελπίζω να μείνει μακριά από τις ...δικαστικές αίθουσες!

H είδηση ήταν αρχικά από τις επίφοβες. Μήπως ήρθε η ώρα για μία ακόμη απομυθοποίηση; Ποια είναι η είδηση; Οι Gang Of Four, ανήγγειλαν την επιστροφή τους στις συναυλίες μετά από 24 χρόνια! Άψογο timing θα έλεγα, σε μια εποχή όπου δεκάδες μπάντες κοπιάρουν τον ήχο τους (δυστυχώς όμως όχι και τις ιδέες τους...). Ευτυχώς τα λόγια του Andy Gill διασκεδάζουν τις ανησυχίες: "Έχουμε αφήσει πίσω μας έναν ισχυρό μύθο και το τελευτaίο πράγμα που θα επιθυμούσαμε θα ήταν να τον καταστρέψουμε βγαίνοντας στη σκηνή, χωρίς το πάθος και την ένταση των πρώτων χρόνων (...) Θα ήταν κοροϊδία προς το κοινό να παίξουμε νέα τραγούδια". Η πράξη θα δείξει...

Πάει και ο Άρθουρ Μίλερ. Πλήρης ημερών, στα 90+, με μια γεμάτη ζωή πίσω του. Προς στιγμή στη συλλογική μνήμη χαράσσεται περισσότερο το γεγονός ότι κοιμόταν για 5 χρόνια στο ίδιο κρεβάτι με την Marilyn. Υποτιμητικό; Δεν ξέρω... Σε 100 χρόνια ίσως να τον θυμούνται περισσότερο για το εκπληκτικό θεατρικό του έργο "Ο θάνατος ενός εμποράκου".

Θανατικού συνέχεια: Μια τελευταία σφαίρα για τον εαυτό του φύλαξε ο Hunter Thompson, ένας από τους πιο ριζοσπαστικούς συγγραφείς και δημοσιογράφους της σύγχρονης Αμερικής. Η ζωή του υπήρξε κυριολεκτικά βίος και πολιτεία. Δημοσιογράφος του επιτόπιου μαχητικού ρεπορτάζ (όχι, ο ...Κακανουάκης δεν είναι σωστός συνειρμός!), απέκτησε φήμη γράφοντας στο Rolling Stone για τα φαινόμενα της υποκουλτούρας του ροκ, για συμμορίες, για πειράματα με LSD και έγινε εκφραστής μιας ολόκληρης επαναστημένης γενιάς. Στα μέρη μας κατέκτησε την όποια φήμη του με το βιβλίο του "Φόβος και παράνοια στο Λας Βέγκας" που το είδαμε και σε ταινία του Terry Gilliam με τον Johnny Depp.