Live in Ρόδον
Tracklisting:
1 American wheeze
2 I seen what I saw
3 Wayfaring stranger
4 Cinder alley
5 Straw foot
6 Clogger
7 Harms way
8 Poor mouth
9 Phyllis Ruth
10 Splinters
11 24 Hours
12 Nobody 'cept you
13 Praying arm lane
14 Haw
15 Coal black horses
16 Dead run.
Οι 16 Horsepower, τρία χρόνια μετά την πρώτη, μαγική τους εμφάνιση στην Ελλάδα, στάθμευσαν και πάλι προσωρινά στην πατρίδα μας για μια νύχτα γεμάτη πάθος και μουσική. Οι φίλοι του αμερικάνικου σχήματος απ'το Denver που βρέθηκαν στο Ρόδον το βράδυ της Πέμπτης 8 Μαρτίου, ήξεραν στην πλειοψηφία τους τι επρόκειτο να παρακολουθήσουν και γιαυτό ήταν συνεπείς στο ραντεβού τους. Βέβαια, η συναυλία δεν ήταν sold-out, αλλά παρόλα αυτά η παρουσία των μουσικόφιλων ήταν ιδιαίτερα έντονη, τόσο σε όγκο, όσο και παλμό, αν αναλογιστούμε και το ακατάλληλο της ημέρας (εργάσιμη καθημερινή). Ανάμεσα στον κόσμο ξεχώρισα τους πιστούς ακόλουθους του συγκροτήματος, οι οποίοι σίγουρα ήταν παρόντες και στην παρθενική επίσκεψη των 16 Horsepower και ακόμα πιο βέβαιο είναι ότι έφυγαν εκστασιασμένοι και απόλυτα ευτυχισμένοι απ'αυτό που αντίκρυσαν το Μάιο του '98.
Από την άλλη πλευρά, διέκρινα και πολλούς νεότερους που πρωτογνώρισαν το αμερικάνικο γκρουπ απ'την εξαιρετική περσινή δουλειά τους με γενικό τίτλο "Secret south" και αναζητούσαν έτσι μια ξεχωριστή ζωντανή παρουσία. Μια τέτοια ιδιαίτερη παρουσία ήταν άλλωστε εκ προοιμίου δεδομένη από ένα συγκρότημα σαν τους 16 Horsepower, των οποίων ηγείται ο αινιγματικός και πολυτάλαντος ποιητής της σύγχρονης ροκ μουσικής, David Eugene Edwards.
Ο ηγέτης των 16 Horsepower, ένας ευαίσθητος και σπάνιος ερμηνευτής, μας έχει αποδείξει πως σε όλα αυτά τα χρόνια, μοναδικός στόχος του ή (πιο σωστά ακόμα και) έργο ζωής είναι η εξομολόγηση των μύχιων της ψυχής του, μέσω της μουσικής και των θεολογικών προεκτάσεων των στίχων του.
Η αίθουσα, που στο πρώτο περίπου μισάωρο αντηχούσε στους ρυθμούς της μπάντας του Μανώλη Αγγελάκη (support group), γέμισε στις 10:46' ώρα Ελλάδας από τις πρώτες νότες του κλασικού πλέον εναρκτήριου τραγουδιού των συναυλιών των 16 Horsepower 'American wheeze'. Η αρχή έγινε με δύο κομμάτια απ'το πρώτο τους άλμπουμ "Sackloth 'n' ashes" ('American wheeze', I seen what I saw'), όπου ο David Edwards και η παρέα του έδειξαν τι μας περίμενε εκείνη τη βραδιά. Στη συνέχεια, την τιμητική του είχε το "Secret south", με εκπληκτικές εκτελέσεις κομματιών, όπως τα 'Wayfaring stranger' και 'Straw foot' (απ'τα αγαπημένα μου στη συναυλία). Στη συνέχεια, οι αργόσυρτες κινήσεις των χεριών του David πάνω στο μπαντονεόν, προετοίμασαν το έδαφος για μια δυναμική έκκρηξη στα επόμενα δευτερόλεπτα με το 'Harm's way' που κυριολεκτικά έβαλε φωτιά στο Ρόδον.
Ακολούθησαν κομμάτια, κυρίως απ' το τρίτο τους άλμπουμ ('Poor mouth', 'Splinters'), τα οποία διαρκώς φόρτιζαν την ατμόσφαιρα ως και την απογειωτική εκτέλεση του '24 hours' των Joy Division (τη δυνατότερη στιγμή της συναυλίας και αναμφισβήτητα η καλύτερη live στιγμή των 16 Horsepower ever!).
Έπειτα απ'αυτή την καταιγίδα που δόνησε το συναυλιακό χώρο του Ρόδον, ακολούθησαν δύο encore με γνωστούς και μη εξαιρετέους δυναμίτες ('Haw', 'Coal black horses', 'Dead run'), που οδήγησαν τελικά την εκδήλωση στο τέλος της έπειτα από περίπου μιάμισυ ώρα μουσικής. Βέβαια, για άλλη μια φορά έμεινε ανικανοποίητη η προσδοκία μου να ακούσω κάποια τραγούδια απ' τους πρώτους δίσκους ('Strong man', 'Prison shoe romp', 'Black soul choir', 'Low estate'), ενώ σε όλο τον κόσμο υπήρχε τελικά το αίσθημα του ανικανοποίητου (αναρωτιέμαι, είναι δυνατόν να απουσιάζουν 'Brimstone rock' ή το 'For heaven's sake';), σαν να έλειπαν κάποια τραγούδια, που θα μας άφηναν εν τέλει κορεσμένους μουσικά και ψυχικά ικανοποιημένους.
Όμως, οφείλω να παρατηρήσω ότι οι αντιδράσεις του κοινού ήταν διαρκώς ενθουσιώδεις (και κατά διαστήματα εκρηκτικές με ουρλιαχτά και ζητωκραυγές) και ανάγκασαν τον λιγομίλητο επί σκηνής David Edwards να ευχαριστεί με γλαφυρό τρόπο τους οπαδούς τους.
Η εμφάνιση των 16 Horsepower ήρθε να πιστοποιήσει και ουσιαστικά να επαναλάβει τον προ τριετίας θρίαμβό τους πάνω στη σκηνή του Μύλου και του Ρόδον. Οι 16 Horsepower αποτελούν το ζωντανό παράδειγμα ότι το ροκ όχι μόνο δεν έχει πεθάνει, όπως πολλοί επαϊοντες διατείνονται, αλλά αντίθετα αναβιώνει μέσα από τις στάχτες των 80s, την country και τα blues. Αρκεί αυτοί που προβαίνουν στη δύσκολη αυτή ζύμωση να είναι γνώστες της αμερικάνικης μουσικής και φυσικά οι ίδιοι, εξαιρετικοί μουσικοί : όπως οι 16 Horsepower.
