1o Seelenschmerz Festival

Το πρώτο Seelenschmerz Festival είναι πλέον παρελθόν. Η πρώτη καλά οργανωμένη προσπάθεια διοργάνωσης ενός φεστιβάλ με αρκετά γνωστά ονόματα της διεθνούς αλλά και εγχώριας σκοτεινής σκηνής άφησε αρκετά καλές εντυπώσεις αλλά και υποσχέσεις για κάτι ακόμα καλύτερο στο μέλλον.

1η ΜΕΡΑ: VNV Nation (UK), Blutengel (D), Adrian Hates Dj Set (D), Diorama (D), Psyche, Melotron (D), Decode (Gr)

Παρά την υποψία μου ότι θα υπήρχε μια κάποια καθυστέρηση όσο αναφορά το χρονοδιάγραμμα που είχε δημοσιευθεί, όπως άλλωστε σε κάθε τι που διοργανώνεται στην χώρα μας, έμεινα έκπληκτος με την άψογη διοργάνωση της πρώτης μέρας.

Έτσι μόλις έφθασα στο Gagarin, που από τόσο νωρίς είχε σχεδόν γεμίσει, οι δικοί μας Decode είχαν ήδη αρχίσει το πρόγραμμά τους. Το συγκρότημα αποτελούνταν από τρία μέλη εκ των οποίων οι δύο συμμετείχαν στα φωνητικά με πάρα πολύ καλή γυναικεία ερμηνεία σε αντίθεση με την αντρική. Ο ήχος τους ήταν αρκετά συμπαθητικός για ένα σχετικά νέο συγκρότημα και παρά την μικρό χρονικό διάστημα που βρέθηκαν στη σκηνή άφησαν πολύ καλές εντυπώσεις. Την σκυτάλη πήραν οι Melotron ένα συγκρότημα με πολυπληθές κοινό στην χώρα μας. Ο ήχος μου φάνηκε αρκετά κοινότυπος και ομολογώ πως με κούρασαν πολύ γρήγορα αν και περίμενα κάτι παραπάνω από αυτό που είδα.

Οι Psyche ξεκίνησαν με αρκετή ενέργεια, παρά την πολύχρονη παρουσία τους στην electro σκηνή, όμως δεν παρουσίασαν ένα δεμένο πρόγραμμα. Το κοινό φάνηκε να διασκεδάζει περισσότερο όσο προχωρούσε το σετ τους, η επιλογή όμως των τραγουδιών ακούγονταν σαν ποτ-πουρί διαφορετικών στυλ - όπως συμβαίνει και με τις στούντιο κυκλοφορίες τους - και χαρακτήρισε την εμφάνισή τους έντιμη μεν όχι αξέχαστη δε. Ο καναδός frontman Darrin Huss έκανε τα πάντα για να ζεστάνει την ατμόσφαιρα, και τα κατάφερε ως ένα βαθμό, δύσκολα όμως σου έφευγε από το μυαλό ότι έβλεπες κάποιον που έχει επηρεαστεί αμετάκλητα από τον Marc Almond - δεν είναι τυχαίο άλλωστε η διασκευή του "Sex Dwarf" των Soft Cell νωρίς στην καριέρα τους.

Οι Diorama στην συνέχεια είχαν το πλεονέκτημα ότι οι περισσότεροι παρευρισκόμενοι ήταν θετικά προκατειλημμένοι για την εμφάνισή τους (και όχι άδικα γιατί ήταν οι καλύτεροι της βραδιάς όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια) - οι Diary Of Dreams και ο Adrian Hates αποτελούν για τους περισσότερους εχέγγυο - και η αλήθεια είναι πως, αν και δεν διαφοροποιούνται ιδιαίτερα από τους DoD παρουσίασαν ένα σχεδόν γοητευτικό σετ, έμπλεο μελαγχολικής ρομάντζας και ελεγχόμενης έντασης, που ήταν άλλωστε και το ζητούμενο. Απαραίτητο αλλά και αναμενόμενο highlight η εμφάνιση του Hates στη σκηνή μαζί τους για το "Her liquid arms". Πολύ ωραία!

Μετά την πολύ καλή εμφάνιση των Diorama ο Adrian Hates κατέλαβε την σκηνή ( ή μάλλον μέρος της) για να μας χαρίσει ένα περιττό Dj-set. Μεταξύ άλλων ακούστηκαν Marilyn Manson, Placebo, Prodigy αλλά και ... Diary Of Dreams, η 'πρωτοτυπία' των οποίων όμως παρείχε το αδιάφορο ηχητικό χαλί για την προσέγγιση του μπαρ, της τουαλέτας αλλά και το απαραίτητο socializing χωρίς να έχει κανείς την αίσθηση ότι χάνει κάποιο σημαντικό δρώμενο επί σκηνής... Τέλος πάντων...

Έχω την αίσθηση ότι, στο παρελθόν τουλάχιστον, από την Γερμανία έχει προέλθει πολύ κακό γούστο... και οι Blutengel τα έχουν όλα! Είναι από την Γερμανία, έχουν κακό γούστο και έρχονται από το παρελθόν - όχι κυριολεκτικά, αλλά... Δεν είχα ιδέα τι κάνουν στις νεκροζώντανες εμφανίσεις τους οπότε το αρχικό σοκ μου γρήγορα μετατράπηκε σε απορία και διαδοχικά σε ανία. Γοτθική θεατρικότητα, βαμπίρ ενδυματολογική προσέγγιση, υποτυπώδης σκηνοθεσία, παλλακίδες του σατανά να άδουν, να βιάζονται και να εκλιπαρούν για την σωτηρία τους επί σκηνής, στίχοι για τα 'παιδιά της νύχτας' ... όλα τα κλισέ του '80 και '90 ήταν εκεί! Κάποιοι έδειχναν να διασκεδάζουν, άλλοι είχαν μείνει με το στόμα ανοιχτό, άλλοι περίμεναν υπομονετικά να τελειώσει το περίεργο δρώμενο. Η μουσική τους πάντως, συνδυασμός synthpop, gothic, electro και industrial απόηχων δεν ήταν ανυπόφορη, δεν είχε όμως και κάποιο σοβαρό λόγο ύπαρξης σήμερα παρά μόνο για κάποιους αμετανόητους ρομαντικούς... Next!

Next οι πολυαναμενόμενοι VNV Nation... οι γνωστότεροι εκπρόσωποι της EBM σκηνής ήταν επιτέλους εδώ (ένα χρόνο ύστερα από την τελευταία επίσκεψη τους στην χώρα μας)! Το κοινό συμμετείχε από την αρχή στο πανηγύρι, αν και ο ήχος στερούταν της έντασης και του όγκου που αποδίδουν στις στούντιο ηχογραφήσεις τους, ενώ ο frontman Ronan Harris διασκέδαζε με το να εκμαιεύει αντιδράσεις από τους οπαδούς του(ς). Και ενώ όλα πήγαιναν καλά, ένα άκαιρο σχόλιο του Harris για τις ενδυματολογικές προτιμήσεις του κοινού (αλλά και των Blutengel!) μας γύρισε πίσω στο σχολείο και στο διαχωρισμό της 'νορμάλ' από την 'αποκλίνουσα' ένδυση. Από εκεί και πέρα η πρόσληψή μου μολύνθηκε από την αίσθηση πατροναρίσματος και της δημαγωγικής πρόθεσής του: τα δύο video-wall παρουσίαζαν εικόνες από ένα ιδεαλιστικό παρελθόν (Γκάντι, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ο αρχηγός των ινδιάνων Σιου κλπ) σε αντιπαράθεση με ένα καταστροφικό παρόν καταδεικνύοντας μια, το λιγότερο, πρωτόλεια περιβαλλοντική προβληματική. Οι εκκλήσεις για αγορά των άλμπουμ τους παρέπεμπαν σε τηλεμάρκετινγκ αισθητική, και η παράθεση των στίχων στα video-wall σε karaoke party! Όσοι δεν έδωσαν σημασία σε αυτά πέρασαν καλά, οι υπόλοιποι όχι. CD των VNV Nation λοιπόν θα βρείτε σε ενημερωμένα second hand δισκοπωλεία.

Σημαντικό στοιχείο της πρώτης μέρας είναι το γεγονός ότι το Gagarin ήταν ασφυκτικά γεμάτο, κάτι ασυνήθιστο για τέτοιου είδους συναυλίες στην χώρα μας!

2η ΜΕΡΑ: The Living Jarboe (US), Male Or Female (Be), Sol Invictus (UK) + Plus Howden (Sieben), Defile Des Ames (Gr), Ataraxia (It), Namnambulu (D), Dancamania Show (Gr)

Γνωρίζοντας ότι ο πρόγραμμα της πρώτης μέρας τηρήθηκε σχεδόν κατά γράμμα βρέθηκα στο χώρο της συναυλίας μισή ώρα πριν την προκαθορισμένη δηλαδή στις 4, παρ' όλη την κούραση της προηγούμενης ημέρας. Στην είσοδο όμως πληροφορήθηκα πως θα υπήρχε μια ολιγόλεπτη καθυστέρηση, για άγνωστους ακόμη λόγους, που τελικά κράτησε πάνω από μια ώρα. Το γεγονός αυτό ανάγκασε τους διοργανωτές να αναβάλουν την εμφάνιση των Ελλήνων Dancamania Show.

Παρά την όποια καθυστέρηση ο χώρος δεν έλεγε να γεμίσει έτσι οι Namnambulu,που εμφανίστηκαν πρώτοι, έδειξαν κάπως ξαφνιασμένοι. Το συγκρότημα αποτελούνταν από δύο άτομα ένα εκ των οποίων ελληνικής καταγωγής. Η μουσική τους ήταν αρκετά χορευτική, αν και δεν υπήρχε κοινό για να χορέψει, όμως γρήγορα με κούρασε γιατί δεν είχε κάτι το τόσο ξεχωριστό πλην των πολύ καλών φωνητικών. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως μόνο ο τραγουδιστής των VNV Nation, Ronan Harris , που βρισκόταν στη συναυλία, έδειξε να διασκεδάζει και να χορεύει στο ρυθμό των τραγουδιών.

Η συνέχεια αποδείχθηκε μαγευτική και για όλους υπήρξε μια ξεχωριστή εμπειρία. Στην σκηνή εμφανίστηκαν οι Ataraxia. Η Fransesca Nicoli με τρεις μουσικούς να την πλαισιώνουν σαγήνεψε το ολιγάριθμο κοινό με την φωνή της αλλά και την μουσική, και μετά το χειροκρότημα που ακούγονταν στο τέλος κάθε τραγουδιού με μια υπόκλιση μας ευχαριστούσε και αυτή με τη σειρά της για την αγάπη μας προς τους Ataraxia. Στην σκηνή ανά δύο τραγούδια εμφανίζονταν μια βενετσιάνικη φιγούρα με διαφορετικές στολές και μάσκες κάθε φορά και η οποία χορογραφούσε πάνω στην μουσική αλλά και την εξαίσια φωνή της Fransesca. Μεταξύ των τραγουδιών που περιελάμβανε το σετ υπήρχε και ένα καινούργιο το οποίο ήταν πάρα πολύ καλό και δείχνει πως όσο περνούν τα χρόνια η μουσική τους γίνεται όλο και καλύτερη και ωριμότερη. Ήταν αναμφίβολα μια τέλεια σκηνική και ακουστική εμφάνιση.

Εν συνεχεία στην σκηνή ανέβηκαν οι δικοί μας Defile Des Ames επαυξημένοι κατά ένα μέλος (την Ιωάννα όπως μας την σύστησαν) η φωνή της οποίας βελτίωσε κατά πολύ την εντύπωση που μας είχαν αφήσει σε προηγούμενο live τους. Τα 7 άτομα που αποτελούσαν το συγκρότημα παρουσίασαν ένα πάρα πολύ καλό, για τα ελληνικά δρώμενα, υλικό και άφησαν πολλές υποσχέσεις για το μέλλον. Σημαντικό γεγονός είναι ότι σε ένα τους τραγούδι τους συνόδευσε ο μετέπειτα εμφανιζόμενος Matt Howden.

Ο Matt Howden ως Sieben στην συνέχεια ανέβηκε μόνος με το βιολί του στη σκηνή και επιδόθηκε στη βιολιστική βιρτουοζιτέ του. Οι ήχοι που τον συνόδευαν δεν ήταν playback όπως πολύς κόσμος σχολίασε αρνητικά. Αντίθετα ο Howden είχε συνδεδεμένο το βιολί του με ένα υπολογιστή και ανάλογα με το τι έπαιζε αυτός επί σκηνής τον ακολουθούσε μια ορχήστρα αόρατων μουσικών. Εξαιρετικός μουσικός, όμορφη, αργόσυρτη neo-folk μουσική, δύσκολη όμως για ζωντανή παρουσίαση σε ένα τέτοιο φεστιβάλ, ενώπιον ενός συρρικνωμένου σε σχέση με την πρώτη μέρα κοινού. Οι Defile Des Ames τον συνόδευσαν σε ένα τραγούδι από τα καλύτερα του σετ του. Και στην συνέχεια το πρόγραμμα είχε ... Matt Howden... αυτή την φορά με το μέλος των Sol Invictus, Tony Wakeford. Ενώ από τα ονόματα και μόνο περιμέναμε κάτι ξεχωριστό και συνάμα καλό, από το ντουέτο αυτό τελικά αυτό που βγήκε ήταν αρκετά βαρετό πράγμα που όπως και Hates την πρώτη μέρα έδωσαν χρόνο για λίγη ξεκούραση και ένα ποτό εν όψει της συνέχειας.

Και αφού χορτάσαμε Howden σειρά είχαν οι Male Or Female με τους Daniel B. και Patric Codenys των Front 242. Φοβερός ήχος, progressive techno-industrial μένος - για μένα η καλύτερη εμφάνιση του φεστιβάλ παρόλο που ξέφευγε από το folk στυλ των προηγούμενων. Ήταν κάτι που ξύπνησε το κοινό για να μπορέσει να αντέξει την συνέχεια. Η συνέχεια και το τέλος του φεστιβάλ ανήκε σε ένα πρώην μέλος των Swans την Jarboe η οποία εμφανίστηκε με άλλα τρία άτομα ως Living Jarboe. Post-Junkie εμφάνιση, performance διάθεση, φωνητική επιτήδευση. Είχε κάποιο ακαδημαϊκό ενδιαφέρον αλλά δεν προσφέρονταν ακριβώς για διασκέδαση. Για το λόγο αυτό μάλιστα αποχώρησαν πολλοί (από τους λίγους που υπήρχαν) πριν τελειώσει το σετ τους. Έτσι το encore τους το παρακολούθησε διψήφιος αριθμός ατόμων!!!

Γενικά λοιπόν το διήμερο ήταν αρκετά καλό για πρώτη φορά και ελπίζουμε στο μέλλον κάτι όχι μόνο καλύτερο αλλά και αντάξιο των ξένων φεστιβάλ για να μπορέσει έτσι να ανέβει στην χώρα μας η σκηνή αυτή και να γίνει γνωστότερη.