Port-Royal, Absent Without Leave
Την ώρα που χιλιάδες κόσμου γέμιζαν το Καλλιμάρμαρο για να παρακολουθήσουν ένα από τα γκρουπ που γεμίζουν στάδια θερίζοντας καρπούς πολύ μακρινού παρελθόντος και ακόμα περισσότερες βρισκόντουσαν μπροστά από τις τηλεοράσεις τους, βλέποντας την επικράτηση του γαύρου επί των χανουμίων, σε μία τρύπα που το ελληνικό δαιμόνιο (aka πουστοπονηριά) βάπτισε συναυλιακό χώρο, έλαβε χώρα ένα live από αυτά που θα θυμάται κανείς με πλατύ χαμόγελο για μια ζωή.
Προφανώς με αφορμή την συνεργασία των δύο project και την κυκλοφορία του split cd τους με τίτλο "Magnitogorsk", έγινε η πρόσκληση στους καταπληκτικούς Ιταλούς από την Τζένοα, οι οποίοι το 2007 κυκλοφόρησαν το σπάνιας ομορφιάς "Afraid To Dance". Σίγουρα στα καλύτερα της προηγούμενης χρονιάς αλλά και της δεκαετίας με πλήρη επίγνωση των λόγων μου.
Η αρχή άνηκε στους Absent Without Leave που ανέβηκαν στη σκηνή ως ντουέτο παίζοντας για περίπου μία ώρα και κάτι το χαρακτηριστικό παλιομοδίτικο (έγινε κιόλας...) ποστ-ροκ τους, που πίνει νερό στο όνομα των Hood, των Labradford και των Pan American. Η πολύ αργή ανάπτυξη των θεμάτων τους δυστυχώς δεν μπορώ να πω ότι απέδωσε ζωντανά και μόνο κάνα δυο φορές που από πίσω ξεπρόβαλλε ένα συγκοπτόμενο beat κάτι πήγε να δημιουργηθεί. Καλώς ή κακώς πρόκειται για μουσική που απολαμβάνεις περισσότερο σε ιδιωτικές ακροάσεις και συχνότατα δεν λειτουργεί αποτελεσματικά σε live. Η διάρκεια του σετ επίσης κούρασε δημιουργώντας έντονη αμηχανία στο κοινό προς το τέλος (μιλάμε για 50-60 άτομα). Όλα αυτά βέβαια δεν έχουν να κάνουν με την ποιότητα των συνθέσεων που είναι ικανοποιητικότατη, αλλά με το πώς αποδόθηκαν και εισπράχτηκαν τη δεδομένη χρονική στιγμή.
Ευτυχώς όμως αυτό που ακολούθησε αποζημίωσε άπαντες μιας και αντικατοπτρίζει θαυμάσια την ύπαρξη και εξέλιξη ενός υπέροχου μουσικού παρόντος. Δύο εκ των Port-Royal (οι άλλοι ξέμειναν;), ο Attilio Bruzzone στα πλήκτρα και τον κάθε λογής προγραμματισμό και ο Sieva Diamantakos (προφανώς ελληνικής καταγωγής) στα visuals ανέλαβαν δράση σκορπίζοντας παντού τις ευφορικές ambient-ικές μελωδίες τους οι οποίες ακολουθούν πλέον περισσότερο (για να μην πω ολοκληρωτικά) ηλεκτρονικά μονοπάτια απ' ό,τι στο ποστ-ροκικό ντεμπούτο τους "Flares".
Ντύνοντας κάθε κομμάτι με εικόνες και φράσεις που προβάλλονταν από προτζέκτορα, πράγματι έδωσαν μια υπαρκτή διάσταση στον όρο "audiovisual", απέχοντας έτη φωτός από κάθε μαλακία που ανά καιρούς έχουμε δει και έχει διαφημιστεί ως "special light show", "οπτικό υπερθέαμα" και λοιπές μπαρούφες. Ηχητικά, ελάχιστες μουσικές μπορούν δημιουργήσουν τέτοια έκλυση συναισθημάτων και διάθεση "φευγιού". Φανταστείτε τους Slowdive, εποχής "Pygmalion" να συναντούν τις μελωδικές στιγμές του Aphex Twin ή τους Boards Of Canada να σπιντάρουν λίγο σε ένα κόσμο που η trance απολαμβάνει την αίγλη της free jazz. Ατμόσφαιρες που θα ζήλευε κι ο Eno και από πάνω δόμηση ταξιδιάρικων θεμάτων με στιβαρά beat που εμφανίζονται και χάνονται. Για την ιστορία μεταξύ άλλων ακούστηκαν τα: Zobione, Jeka, Deca-Dence συν το μεγαλειώδες Putin vs Valery.
Σταματάω όμως εδώ το παραλήρημα και κλείνω αποδίδοντας ταπεινά τον αμέριστο θαυμασμό μου σε τέτοιου είδους δημιουργίες και εμφανίσεις. Πράγματι μακάριοι όσοι αφιερώσαμε το κυριακάτικο βράδυ στους χαρισματικούς γείτονες.
