Air Guitar Greece 08
Το καλύτερο πάρτι του Απρίλη ήταν προ-προχθές και υποπτεύομαι πως αρκετοί από σας το χάσατε. Ο διαγωνισμός του Air Guitar (υπό την αιγίδα της φινλανδικής πρεσβείας) έλαβε χώρα για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στην Ελλάδα με αξιοσημείωτη προσέλευση, αν αναλογιστεί κανείς την έλλειψη συστηματικής διαφήμισης ή την σχεδόν μηδενική προβολή από τα media.
Για όσους δεν γνωρίζουν, αυτό το ιδιότυπο "πρωτάθλημα" ξεκίνησε σαν θεσμός στις ΗΠΑ πριν απο 11 χρόνια. Αρχικά έλαβε χώρα στην Washington DC και το Los Angeles αλλά η συμμετοχή και το ενδιαφέρον ήταν τέτοια που σύντομα επεκτάθηκε και έφτασε ν' αγκαλιάζει 30 Πολιτείες και πλέον την Ευρώπη.
Το αντικείμενο απλό. Αποδείξτε πως κατέχετε την τέχνη του air guitaring πέρα από κάθε ανταγωνισμό και κερδίστε το δικαίωμα να συμμετάσχετε στα τελικά που λαμβάνουν χώρα στη Φινλανδία. Δόξα, χρήματα και ανείπωτο rock 'n' roll μεγαλείο περιμένουν τον ικανότερο.
Δέκα γενναίοι και γενναίες είχαν περάσει στην τελική φάση της Ελλάδας, η οποία έλαβε χώρα το βράδυ της Κυριακής στο Gagarin. Το show που παρουσίασαν υπό την καθοδήγηση του γενικού κονφεραξιέ-μασκότ Bjorn Tworock (σίγουρα η μάνα του δεν τον έβγαλε έτσι) ήταν πέρα από κάθε προσδοκία. Κατέβηκα στο μαγαζί δίχως την παραμικρή προσδοκία και δεν έχω σταματήσει ακόμη να χαμογελάω. Τόσο η σκηνική παρουσία, όσο και το μεράκι των διαγωνιζόμενων ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Ο Bjorn ήταν απολαυστικός στο ρόλο του καθοδηγητή-r'n'r "νταβατζή" και καθένας απ' τους συμμετέχοντες έδωσε τον καλύτερο εαυτό του. Αν το karaoke ποτέ μεγαλώσει και κάνει παιδάκια, αυτά θα λέγονται air guitar competitions, να με θυμηθείτε. Ειλικρινά δεν υπάρχουν λόγια για να περιγραφεί το σπαρταριστό θέαμα που πέρασε μπροστά απο τα μάτια μου εκείνο το βράδυ.
Μεγάλος νικητής ανακηρύχθηκε ο Lionheart (κατά κόσμον Λεωνίδας Σιδέρης) με μια φρενιασμένη απόδοση γνωστού και μη εξαιρετέου speed metal ύμνου. Παρακολουθώντας τον να χτυπιέται, να παίζει και να χοροπηδάει σαν metal αγρίμι ήταν πολύ δύσκολο να φανταστείς πως αυτό το παλλικάρι δεν έπαιζε στην πραγματικότητα κιθάρα. Κέρδισε αβίαστα επιτροπή και κοινό και μπορούμε μονάχα να του ευχηθούμε ν' αρχίσει την προπόνηση με την κιθάρα που του δόθηκε ως έπαθλο. Αν μετουσιώσει το μισό του χτύπημα σε παίξιμο θα έχουμε σπουδαία πράγματα εδώ στην πατρίδα. Πάντως, δηλώνει τρισευτυχής και περήφανος για τη νίκη του, ενώ δεν είναι ακόμη σίγουρος για το τι κομμάτι θα παρουσιάσει στη Φινλανδία. Εμείς θα του ευχηθούμε τα καλύτερα. Όπως δήλωσε το έτερο highlight της βραδιάς, o Lonewolf, το κλειδί για μια επιτυχημένη παρουσία στη διοργάνωση είναι να γίνεσαι ένα με το τραγούδι. Ν' αφήνεις την ψυχή σου να κάνει κουμάντο και το σώμα σου να είναι απλά όργανο όλου αυτού του κοσμικού rock vibe. Καλό το ποζεριλίκι αλλά δεν πιάνει τίποτε μπροστά σε μια αληθινά ψυχωμένη performance.
Την βραδιά έκλεισαν οι σουηδοί punk rockers The Baboon Show (αν και ευχάριστες παρουσίες δείχνουν να έχουν σοβαρό πρόβλημα να γράψουν αληθινά τραγούδια) και οι εκπληκτικοί πέρα από κάθε προσδοκία Los Plantronics οι οποίοι παρουσίασαν ένα mariachi death surf set το οποίο κορυφώθηκε με μια αφηνιασμένη 7λεπτη διασκευή στο κλασικό θέμα του Ennio Morricone για το φιλμ "Ο Καλός, Ο Κακός και ο Άσχημος". Με φουλ πνευστά και δυο κιθάρες επί σκηνής, έδωσαν τον ορισμό του rock and roll. Ο δε ντράμερ ήταν απόλαυση. Έπαιζε όρθιος, ντυμένος με την παραδοσιακή στολή των luchadores, των παλαιστών του Μεξικό, ενώ τραγουδούσε κιόλας. Απλά υπέροχος.
Ειδικής μνείας χρήζουν και οι Ludwig Von Dutch (προμότιον κατά τα φαινόμενα της γνωστής εταιρείας ρουχισμού), μια αμιγώς air μπάντα η οποία ανέλαβε να διασκεδάσει το κοινό στο διάλειμμα του κυρίως event μ' ένα εμπρηστικό σετ alternative heavy rock διασκευών από τη δεκαετία του '90.
Ήταν μια πολύ ξεχωριστή βραδιά και ασυνήθιστα διασκεδαστική για τα ελληνικά δεδομένα. Καιρό είχα να δω τέτοιο αυθορμητισμό τόσο από το κοινό όσο και από τους performers. Τα καλύτερα στον Λεωνίδα για τη Φινλανδία και ευελπιστούμε να σας δούμε όλους στο Gagarin του χρόνου!
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟΝ-ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ
Σύμφωνα με τον Bjorn, ο οποίος είναι και ο host τα τελευταία 6 χρόνια, οι Έλληνες διαλέγουν περισσότερα metal κομμάτια με έμφαση στο κοπάνημα και την ενέργεια. Οι αμερικανοί ανταγωνιστές τους επικεντρώνονται σε πιο σέξι mid-tempo funk-blues κομμάτια. Δίνουν περισσότερη έμφαση στη θεατρικότητα.
Η προσέλευση του κόσμου στην Ευρώπη αν και αρχικά μικρή, ολοένα και αυξάνεται. Στις ΗΠΑ, μια τυπική διοργάνωση μαζεύει γύρω στα 1200 άτομα ανά πόλη. Στην Ευρώπη είμαστε στα 300-500.
H κριτική επιτροπή απαρτιζόταν από τους Johnny Διακοπές, Γιώργος Καρανικόλας, Μαρία Πετρίδη, Θεοδώρα Τζίμου, Ναταλί-Τερέζα Τσάβεζ, όλους γνωστούς και μη εξαιρετέους μουσικούς και δημοσιογράφους της πατρίδας.
Η βαθμολογική κλίμακα ήταν ίδια μ' αυτή που χρησιμοποιείται στο καλλιτεχνικό πατινάζ. Ζοριλίκια.
