All Tomorrow's Parties '04
2, 3 & 4/04/2004
Μια που στο All Tomorrow's Parties βρεθήκαμε έξι φίλοι (και φίλοι του MIC) αποφασίσαμε να μοιραστούμε το αφιέρωμα, χάριν πολυφωνίας. Η συμφωνία ήταν: από 7 ως 11 γκρουπ που μας άρεσαν περισσότερο και δυο λόγια από όποιον έχει διάθεση. Τελικά οι κύριοι Γάκης και Μιχαηλίδης έδειξαν με τις παλάμες τους το δάπεδο (ή μήπως δεν ήταν το δάπεδο που έδειχναν;)
Στέλιος Καζαντζής
Με εντελώς ενστικτώδη κριτήρια:
1. Sonic Youth
2. Hangedup
3. Le Tigre
4. Notwist
5. Erase Εrrata
6. Arab Strap
7. Tindersticks
8. Double Leopards
9. Fiery Furnaces
10. Polmo Polpo/Hangedup
11. Explosions in the Sky
Και η καλύτερη all around μπάντα:
Drummer: Fuck με μούσι
Κιθάρα: Jackie-O Motherfucker, ο σκούφιας-κουκούλας-μούσιας
Μπάσο: Vincent Gallo
Synth: Le Tigre (ο μουστάκιας ξάδερφος του Στάθη Ψάλτη)
Πιάνο: Cat Power
Τραγουδίστριες: Angelblood
Backing vocals: ooioo
Τσίγκοι-τσιμούχες-φλάντζες-τροχαλίες-βουλκανιζατέρ: η τύπισσα Jackie-O
Υγιεινή διατροφή: Γιάννης Γάκης
Θεοδώρα Αντωνιάδου
1. Le Tigre
2. Sonic Youth
3. Erase Errata
4. Arab Strap
5. ESG
6. Tindersticks
7. Notwist
Μαριάννα Αντωνιάδου
1. Notwist: Η μοναδική στιγμή του τριημέρου που πέρα από τη μουσική και τη σκηνική παρουσία επιτεύχθηκε ο θεωρητικός στόχος της μουσικής. Η αμφίδρομη σχέση κοινού-μουσικού.
2. Arab Strap: Η ιδιορρυθμία του τραγουδιστή προσθέτει στη μουσική ιδιαιτερότητα.
3. Sonic Youth: Το μεγάλο συγκρότημα. Λειτουργούν όλα όπως πρέπει εκτός ίσως από ένα, την έμπνευση.
4. Le Tigre: Ζωντάνια και άποψη, σε καλοδεμένο σχήμα με οπτικό background.
5. Polmo Polpo: Νέοι και με μέλλον.
6. Fuck: Η απλοϊκότητα και η αμεσότητα μιας χαριτωμένης performance.
7. Charalambides: Μέσα στην πληθώρα παρόμοιων ήχων ξεχωρίζει η ευαισθησία τους.
8. VibraCathedral Orchestra: Ευχάριστοι και λιτοί.
9. Stephen Malkmus & the Jicks: Ίσως το αναμενόμενο, χωρίς εκπλήξεις.
10. Love: Μια θρυλική μορφή που ακόμα στέκεται στα πόδια της με αξιώσεις.
Θανάσης Παπαδόπουλος
The Notwist: Υπάρχουν κάποια συγκροτήματα που περιμένεις χρόνια να τα πετύχεις live. Στην περίπτωση της Cat Power θα ήταν πολύ καλύτερα να μην την είχαμε δει ποτέ και να νομίζουμε ότι κάτι χάναμε. Δεν ξέρω αν είχε πιει, αν έχει πρόβλημα στη σκηνή ή τι άλλο. Αν κάτι τη χαλάει ας μην το κάνει. Δεν είναι καλύτερο να μένουμε με την εντύπωση θαυμάσιων δίσκων και όχι απαράδεκτων εμφανίσεων; Από την άλλη οι Notwist. Περιμέναμε πολλά και παρότι έπαιξαν στη μικρή σκηνή με κάποια προβλήματα ήχου είχαν συνέπεια, φαντασία, ήθος (ένας συνδυασμός Πανότα, Τσιάρτα και Στεφανόπουλου σαν να λέμε;). Με σεμνότητα δέχτηκαν και τo "this is brilliant!", ίσως και "this is fuckin' brilliant!" δεν θυμάμαι, που φώναξε κάποιος από το κοινό. Ελάχιστα λεπτά μετά το φιάσκο Cat Power, έμοιαζε με θρίαμβο του Ευρωπαϊκού ορθολογισμού.
Fuck: Αυτοί είχαν άσσο στο μανίκι τους στην κυριολεξία, αφού στο τέλος της παράστασης είχαμε και ταχυδακτυλουργικά από τον "amazing Ted", το μπασίστα των Fuck. Οι συμπαθέστεροι όλων, και - παρότι ξεσκίστηκαν στο καραγκιοζιλίκι - από τους σεμνότερους. Και έπαιζαν θαυμάσια.
Le Tigre: Ξεκίνησαν με το γνωστό disco hit "I 'm so exited". "Tonight's the night we're gonna make it happen κλπ" και με την φεμινιστική - punk - ηλεκτρονική μουσική τους τα κατάφεραν και με το παραπάνω. Περιττό να πω τι έγινε στο "Deceptacon"...
Arab Strap: Ο Aidan Moffat ήταν ζωντανή διαφήμιση της Stella Artois. Πρέπει να ήπιε πέντε στα τρία τέταρτα που έπαιξαν. Και παρότι η επικοινωνία με το κοινό ήταν το τελευταίο που φάνηκε να τον απασχολεί, τελικά δεν είχε πρόβλημα ούτε αυτός ούτε η μπάντα του.
Modest Mouse: Ίσως ο καλύτερος ήχος που έχω ακούσει σε συναυλία. Άψογοι. Και με καλά τραγούδια. Με έκαναν να νιώθω τύψεις που τους έχω παρακολουθήσει μόνον αποσπασματικά. Καιρός να επανορθώσω, μόλις κυκλοφόρησαν καινούριο δίσκο.
Love w/ Arthur Lee: Η αλήθεια είναι ότι τους παρακολούθησα περισσότερο για «ιστορικούς λόγους». Τελικά όμως ανακάλυψα ότι Arthur Lee ήταν πολύ περισσότερο «ζωντανός» από όσο πίστευα, και ότι έχει φωνή ακόμη. Απορία: Πού βρέθηκαν τόσα φρικιά στο All Tomorrow's Parties; Γινόταν πραγματικός χαμός...
ESG: Πέντε γυναίκες. Μπάσο και τύμπανα (η έμφαση σ' αυτά τα δύο), κιθάρα, bongos και τραγούδι. Funk μέχρι τελικής πτώσεως, από το γκρουπ που ξεκίνησε από το South Bronx στα τέλη της δεκαετίας του 70, επηρέασε πολλούς στη house και hip-hop σκηνή και παραμένει σχετικά άγνωστο. Το διασκέδασα αφάνταστα, όπως και όλοι οι υπόλοιποι που βρέθηκαν εκεί, υποψιασμένοι και ανυποψίαστοι.
Sonic Youth: Παππούς-παππούς ο Arthur Lee αλλά το ξέρετε ότι η Kim Gordon έχει περάσει τα πενήντα; Η έκτη φορά που παρακολουθείς ένα γκρουπ live δεν μπορεί να είναι όπως η πρώτη. Θα προτιμούσα περισσότερα παλιά τραγούδια από τα τρία-τέσσερα που έπαιξαν. Κι αν μου δινόταν η ευκαιρία και για έβδομη συναυλία Sonic Youth δεν θα έλεγα όχι.
Charalambides: Κιθαριστική πειραματική ψυχεδέλεια το 2004; Γιατί όχι...
Polmo Polpo/Hangedup: Τα δυο γκρουπ της Constellation συνέπραξαν ειδικά για την περίσταση. Και τα κατάφεραν πολύ καλά. Οι αλα-Low μελωδίες των Polmo Polpo αποδείχτηκαν άκρως μεταδοτικές.
Explosions in The Sky: Υπήρχαν στιγμές που έδειχναν να παίρνουν το όνομά τους στα σοβαρά. «Οι ουρανοί είναι δικοί μας»!
Στα τόσα που ακούσαμε, υπάρχουν φυσικά και πέντε δέκα που δεν μας ενθουσίασαν. Αφού όμως τελικά πέρασα πολύ καλά, αποφάσισα να μην γκρινιάξω.
Για την άρτια οργάνωση του All Tomorrow's Parties τα έχω ξαναπεί και πριν δυο χρόνια. Γίνεται σε ένα "holiday camp", οπότε ο αριθμός όσων το παρακολουθούν είναι γύρω στις δυο χιλιάδες (και τα εισιτήρια τελειώνουν μήνες πριν γίνει). Αν υπολογίσει κανείς ότι υπάρχουν δυο σκηνές και ότι δεν είναι όλοι συνεχώς στις συναυλίες (η παραλία είναι πολύ όμορφη, οι μπύρες στην pub χλιαρές - προσόν αυτό για τους Άγγλους), καταλαβαίνει ότι μπορείς πάντοτε να βρίσκεσαι από κοντά έως πάρα πολύ κοντά στη σκηνή. Ακόμη κι αν αποφασίσεις να πας πίσω-πίσω, πάλι βλέπεις. Και για τους καλοπερασάκηδες: Κοιμάσαι σε σπιτάκι (κρεβατάκι). Να προσθέσω ότι φέτος ο καιρός ήταν πολύ καλύτερος (όπως επίσης και οι Mission Of Burma).
Το (από σκηνής) ανέκδοτο του φεστιβάλ: "How does Bob Marley like his doughnuts? Wi' jam in! Not that he eats many doughnuts these days, of course..." (Aidan Moffat των Arab Strap).
Η δήλωση του φεστιβάλ: «Γνωρίσαμε κάποιον που λεγόταν Charalambides κάποιον που τη χαιρετούσε από το απέναντι πεζοδρόμιο.
