Αλτσχάιμερ Μπιτ

Ο Αγγελάκας σε ρόλο ντι-τζέι. Το άλλο, εκείνο με τον Τοτό, το ξέρετε;... θα σπεύσουν να πουν οι κακεντρεχείς. Κι όμως τα πάει μια χαρά. Και γιατί όχι άλλωστε; Εδώ τα καταφέρνει καλά σαν ηθοποιός, θα κώλωνε ως δισκοθέτης; Όχι θα καθόταν να μουχλιάσει, αναπολώντας [ή αναπωλώντας] τις τρύπιες ευτυχισμένες μέρες.

Επειδή λοιπόν όλα πηγαίνουν εμπρός, έτσι κι ο Γιάννης αποφάσισε να συνδράμει μετά της παρέας του το έργο του Κοινωνικού Φόρουμ. Και τι παρέα! Οι Αλτσαχάιμερ Μπιτ απαρτίζονται από τα ντεκς του, το ζωντανό σαξόφωνο του Στέφανου Λαζαρίνου [που θα το θυμάστε από το σάουντρακ "Ο χαμένος τα παίρνει όλα"], τα πολύμορφα κρουστά του επίσης χαμένου Βασίλη Μπαχαρίδη και το ηλεκτρικό βιολί του ποδηλάτη Φώτη Σιώτα...

Οκέι δεν παίζουν τίποτε πρωτοποριακό. Κάνουν το κέφι τους απλώς και φροντίζουν να περνάμε όλοι μας καλά. Η μουσική τους είναι ανεβαστική, χορευτική, ξεσηκωστική. Ένα μείγμα soul, dub, trip-hop, με τριπάκια rap, reggae, drum 'n' bass, στο πνεύμα του καιρού μας που θέλει την μίξη κονσερβαρισμένων ήχων και οργάνων επί σκηνής.

Το σετ εκτελείται γύρω και πάνω στις κονσόλες με τον σαξοφωνίστα να κάνει βόλτες μέσα στο πλήθος και τον βιολιτζή να σιγοντάρει τα κρεσέντα του ντι-τζέι [σας κούφανα;] Το αποτέλεσμα ήταν ένα πολύ χορευτικό δίωρο, όπου ο κόσμος έμενε συντονισμένος διαρκώς.

Στις 2 τη νύχτα, μάλιστα, οι διοργανωτές [;] έκοψαν το ρεύμα, γιατί προφανώς θα είχαν αρχίσει να παραπονιούνται οι κάτοικοι των γύρω πολυκατοικιών. Τότε πια ο κόσμος άρχισε να βαράει ρυθμικά παλαμάκια. Το ρυθμό ακολούθησε ο κρουστός Βασίλης, τον οποίον συνέδραμαν και οι υπόλοιποι. Έτσι το σχήμα μετετράπη αναγκαστικώς σε unplugged και συνέχισε να παίζει για ένα εξίσου απολαυστικό ημίωρο.

Η συνέχεια στο κάμπινγκ του Αρμενιστή στις 4/7/2003.