Animal Planet
Σχεδόν μία εβδομάδα πριν από τη συναυλία έψαχνα να βρω κάποιο τραγούδι των Animal Collective για το ραδιόφωνο, τουλάχιστον ως συνοδευτικό της αναγγελίας, που όμως να στέκει έστω και μες στα όρια ενός διώρου που ηχητικά κάθε άλλο παρά ραδιοφωνικό είναι. Ασφαλώς και δεν βρήκα. Στο δρόμο για το Principal στο playlist κάποιου ...αθλητικού ραδιοφωνικού σταθμού έπεσα τυχαία πάνω στο Serenade των Steve Miller Band και ακούγοντάς το για χιλιοστή φορά αναρωτιόμουν πώς γίνεται να είναι τόσο αλάνθαστο αυτό το τραγούδι, μέσα στη γλίτσα της λουστραρισμένης ροκίζουσας παραγωγής του, στα πλαστικά του drums και στην ευκολία που προσφέρει στον ακροατή. Και τελικά οι Animal Collective τι προσφέρουν στον ακροατή τους, αν δεν υπάρχει έστω και ένα τραγούδι τους ικανό να υποστηρίξει ραδιοφωνικά μια ζωντανή εμφάνισή τους;
Το Principal ασφαλώς και δεν ήταν γεμάτο, όχι δηλαδή ότι περιμέναμε και κάτι καλύτερο. Τα 2.500 άτομα που κατέστησαν μαγικά χαρτάκια τα εισιτήρια των Thievery Corporation δέκα μέρες πριν, μάλλον είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν το βράδυ της Τρίτης, οπότε τους αντικαταστήσαμε διακόσιοι άλλοι συνήθεις εθελοντές τέτοιων περιπτώσεων.
Οι επί σκηνής τρεις Animal Collective δεν δυσκολεύονται να σε πείσουν περί του ότι αποτελούν ό,τι καλύτερο στο χώρο του sampling and rhyming θεάματος, που εσχάτως φοριέται και αγαπιέται περισσότερο ίσως και από ό,τι θα έπρεπε. Αρτιότερος όλων ασφαλώς, ο Panda Bear, του οποίου τα ψυχεδελικά φωνητικά μετά και την κυκλοφορία-θρίαμβο του Person Pitch κλέβουν πλέον χωρίς πολλά πολλά την παράσταση από τον κατά τα άλλα συμπαθή Avey Tare (παρατσούκλια είναι αυτά, για τους μη γνωρίζοντες). Και που την κλέβουν όμως, η παράσταση παραμένει απόλυτα συγχυσμένη και απόμακρη.
Εξηγούμαι: το ότι οι Animal Collective είναι "αλλού" είναι άμεσα κατανοητό με την ακρόαση μόλις μισού τραγουδιού τους. Ειδικά στα live. Και θέλει είτε κόπο, είτε τρόπο για να βρεθεί και το κοινό "αλλού" σε όλη τη διάρκεια. Εμείς τρόπο δεν είχαμε, κοπιάσαμε ολίγον τι, αλλά προσωπικά ομολογώ ότι το κεφάλι μου άρχισε να διαμαρτύρεται έντονα μετά το πρώτο μισάωρο κατά το οποίο η ανοργάνωτη ψυχεδέλεια πάλευε στον αέρα με τον οργανωμένο θόρυβο (βάλε και τα λούνα-παρκ φώτα που παραδοσιακά τους ακολουθούν...). Αν ο σκοπός τους είναι όντως να ζαλίσουν το ακροατήριο μέχρι τελικής πτώσεως, με ασύμμετρη συσσώρευση ηχητικών πληροφοριών, τότε το καταφέρνουν με άριστο τρόπο.
Εμμένοντας μάλιστα σε μακροσκελέστατες συνθέσεις, καθιστούν το ρόλο του ακροατή ακόμη πιο άχαρο. Προς έκπληξή μου αρκετοί ήταν αυτοί που συντονίστηκαν και τους αντιμετώπισαν ως ένα προχωρημένο dance act, που παίζει με τα όρια του παράδοξου και με τα όρια... γενικώς. Όποτε επενέβησαν αληθινές κιθάρες και ψήγματα ζωντανών κρουστών, το ίδιο το κοινό επιβεβαίωνε τη θέληση του για στάνταρ ροκ ποίηση. Όπου το sampling έπαιρνε την πάνω βόλτα, οι αντοχές μας αποσυντίθετο σε ακόμη μεγαλύτερο άπειρο.
Μετά το τέταρτο gin βέβαια μπορείς και φαντάζεσαι συμβατικά pop τραγούδια όπως το Serenade να εισβάλλουν στον αναρχικό κόσμο των Animal Collective, και αμφότερα να αποθεώνονται σε ένα πραγματικά εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Αυτό όμως στα όρια της φαντασίας. Η κατ' ευφημισμό κολεκτίβα από το Brooklyn δεν επιτρέπει -ακόμη τουλάχιστο- στις αρετές της pop να αλώσουν τον κόσμο της και να αλωθούν από αυτόν. Μόνος του ο Panda Bear είναι που το έχει ξεκινήσει, δειλά-δειλά και αυτός.
Και κάπου εδώ συνειδητοποιείς ότι συγκροτήματα όπως οι Animal Collective προσφέρουν όντως πολλά πράγματα. Δημιουργούν το νέο ηχητικό playground, πάνω στο οποίο θα πατήσουν αν όχι οι ίδιοι, οι τυχόν ικανοί συνεχιστές τους για να μπορέσουν να διαφοροποιήσουν ακόμη και το mainstream του αύριο. Υπήρξε άραγε ποτέ κανείς που πραγματικά απόλαυσε την ακρόαση των δύο πρώτων δίσκων των Kraftwerk; Ε... κάπως έτσι!
Μπροστά μας βρέθηκε μία από τις πιο πρωτοποριακές μπάντες αυτή τη στιγμή στον κόσμο. Ίσως δε και η πιο πρωτοποριακή. Αν φεύγαμε ενθουσιασμένοι και απολύτως σίγουροι για αυτό που είδαμε, το πρώτο πράγμα που θα αμφισβητούνταν θα ήταν αυτή η περιβόητη πρωτοπορία. Οπότε όλα καλά και όλα στη θέση τους.
