Broken Seals + Arab Strap
Το 3ο σαββατοκύριακο της χρονιάς τε/λειώνει κάπου εδώ.
Φτάσαμε σχετικά νωρίς, κατά τις εννιάμιση. Ο χώρος δεν ήταν ακόμη έτοιμος. Στο πλάι της εισόδου μας περίμενε ένα πιάνο. Κάποιος το δοκίμασε παίζοντας μια μελωδία και γλυκαίνοντας την αναμονή. Την πέσαμε στο παρακείμενο καφέ. Φτηνά ροφήματα περιποιημένα, ακόμη πιο φτηνά ποτά με τα ξηροκάρπια τους, σερβιτόρες με μπλουζάκια κόκκινα να γράφουν "ζήτω που καήκαμε", ντιτζέι που παίζει παράταιρα μπητάκια, βαβούρα, ανισόπεδα παταράκια και το μόνιτορ υγρών κρυστάλλων του μαρκαδόρου να δείχνει στρωμένο το μαγαζί με τραπέζια. Μας μιμήθηκαν κι άλλοι.
Ο κόσμος όμως άρχισε να μπαίνει. Το Ξυλουργείο ήταν άδειο από τραπέζια, μόνο για όρθιους. Η σκηνή έτοιμη να δεχτεί τους ιθαγενείς Broken Seals. Αρκετοί μπροστά μας ζεστοί για το σαπόρτ. Επτά τραγούδια και μια καληνύχτα. Πέντε επί τω έργω. Στα ντραμς ένας ραμόνερ με ξυρισμένο κεφάλι. Στο μπάσο μια κούκλα. Ηλεκτρική κιθάρα και πλήκτρα - 2η κιθάρα εκ δεξιών κι εξ ευωνύμων. Στο κέντρο ο λήντερ, φωνή, κλασική κιθάρα, πουκαμισιά σένια και δερμάτινο σακάκι. Μπαλάντες με αρμόνιο, φωνητικά στιβαρά, τύμπανα στακάτα, καθαρές γραμμές. Απλοί κι ωραίοι, με χυψεδελικά περάσματα, ρομαντικοί, δεμένοι. Κλείσανε ξεσπώντας επάνω στο "Non je ne regrette rien" της Edith Piaf, κάτι ανάμεσα σε χαρντ ροκ'ν'ρολ και μπλουζ. Ρώτησα για τον τραγουδιστή γιατί μου άρεσε η φωνή του. Μου είπαν ότι ήρθε απ' τη Γαλλία.
Ο Σημαντήρας την έκανε για Τα Μωρά στη Φωτιά. Εμείς παραμείναμε στις θέσεις μας. Οι επάλξεις άρχισαν να πυκνώνουν, ώσπου έγινε ένα κάποιο αδιαχώρητο. Τα τύμπανα άλλαξαν αλλά όχι και τα πιατίνια. Ένας ψηλέας μπασίστας προσπάθησε να βολέψει το μπόι του. Καρέκλες έκαναν την εμφάνισή τους στα δεξιά. Σε λίγο στρογγυλοκάθισαν ένα βιολί και μια βιόλα. Στο βάθος αριστερά μια τρομπέτα πότε καθιστή και πότε όρθια. Μπροστά της ανέβηκε ο Malcolm Middleton με μια ηλεκτρική και μια ακουστική κιθάρα. Ο Aidan Moffat επικεντρώθηκε τελευταίος.
Τι πάλκο τους πάει πολύ. Τα μικρά στέκια είναι ο φυσικός τους χώρος, ως φαίνεται. Παμπς, σμόουκ, χαμηλοί φωτισμοί και τόνοι, μπιρόνια σε πίντες ή μπουκάλια, Γκίνες κατά προτίμηση. Το Φώλκερκ, "μια σκατένια κωμόπολη μεταξύ Εδιμβούργου και Γλασκόβης", ήρθε να σιγοτραγουδήσει στη Θεσσαλονίκη. Το σεξουαλικό βοήθημα που κρατάει στητό το πέος και παράλληλα το μανουβράρει, αυτό που τα εξειδικευμένα περιοδικά αποκαλούν κωδικά Arab Strap, όρθωσε το ανάστημά του. Μια μπαρόβια μελωδία ξεχύθηκε εύθυς. Δεν ξέρω αν το καταλάβατε αλλά είμαστε όλοι μια ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε, όπως θάλεγε κι ο ατσίδας Ντίνος Ηλιόπουλος.
Μια παρέα από γλωσσοκοπάνες τιτιβίζουν στ' αριστερά μου. Δεν μ' ενοχλούν γιατί μ' απορροφά η μεθυστική μουσική κι ο γλυκόπιοτος λυρισμός των σκοτσέζικων χάηλαντς. Η Jenny Reeve κι ο παρακείμενος τσελίστας ενώνουν τις δυνάμεις τους με το μονομελές χορν σέξιον και απογειώνουν πολλάκις τον σκληρό-μαλθακό πυρήνα του τρίο τύμπανα-κιθάρα-φωνή. Ο Moffat έχει κέφια. Αστειεύεται, κάνει χο χο χο σαν αϊ Βασίλης, αναπολεί την προηγούμενη φορά τους στην πόλη μας αλλά "δε θυμάται τίποτε απ' αυτήν". Τραγουδάει σχεδόν πάντα με κλειστά μάτια ως μύστης και ρέκτης μιας παγανιστικής εκδήλωσης. Χαίρεται και μεταδίδει τη χαρά του.
Μια ώρα μετά η μπάντα αποσύρεται. Κάποια σποραδικά χειροκροτήματα κι αλαλαγμοί αρκούν για μια ολική επαναφορά. Η Τζένη κάθεται στο αρμόνιο. Η κάπνα καταλαγιάζει. Οι ισορροπίες μετατοπίζονται. Οι καπνίζοντες ανακατώνονται με τους μη επί σκηνής, όπως και οι όρθιοι με τους καθημένους. Οι μπαλάντες τους δεν είναι θλιμμένες όπως πιστεύουν αρκετοί. Είναι ποτισμένες με τις ευεργετικές επιδράσεις της αργόσυρτης ωρίμανσης. Είναι πια αυταπόδεικτο πως ούτε και στο Falkirk βιάζονται. Μόνο που δεν πετάνε τάπες σε κάδους. Προτιμούν να κάνουν τραγούδια για τον έρωτα, την απώλεια, την προσμονή, την ανάμνηση, την απόρριψη και την επιθυμία.
Ζητάνε παραγγελιές. Πέφτουν φωνές, τέσσερις πέντε δω κι εκεί. Σκέφτομαι ότι θάταν ωραίο να παίξουν unplugged. Κι όντως σα να μ' ακούσανε και μένει μόνο η κλασική κιθάρα του Malcolm και η κλασική φωνή του Aidan. Σε κλασικές επιτυχίες. Κι έτσι τελειώνουνε και χάνονται και λιώνουνε. Όχι γλυκερά και σπαραξικάρδια μα ντόμπρα κι όμορφα. Ο Σάββας δίπλα μου χαλαλίζει την τόλμη του, ίσα που βγήκαν τα έξοδα, παρά το γεγονός ότι το Ξυλουργείο φίσκαρε. Εννιά αεροπορικά απ' τη Γλασκόβη δεν είναι και λίγο πράμα. Δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα αλλά νοιώθω μια δυσεξήγητη ευφορία. Φεύγω ευχαριστημένος. Πάω, πάω / πάω, παπάω, παπαπάω... Πάω, πάω / πάω, παπάω, παπαπάω...
Το κρύο έξω τσουχτερό. Η θέρμη το αντικρούει. Ευτυχώς το αμάξι πήρε μπρος με την πρώτη.
[Φωτογραφίες : Άκης Καλλόπουλος]
