Art Brut + Dread Astaire
Από την στιγμή που η συγκυρία έφερε δύο ενδιαφέρουσες μπάντες να παίζουν το ίδιο βράδυ σε διαφορετικούς χώρους - και για διαφορετικούς λόγους - και εφόσον η ώρα έναρξης του πρώτου live τηρήθηκε, όλα ήταν καλά και ανθηρά για αυτούς που τα ήθελαν όλα δικά τους. Κάπως έτσι έγινε η διαδρομή Διδότου - Λιοσίων σε 45' με την βοήθεια του μετρό και έναν πονοκέφαλο διαολεμένο.
Τα τρία καρντάσια δεν ξέρω αν έδωσαν τα ρέστα τους αλλά πήραν τα μυαλά κάποιων εκεί μέσα. Κάποιων μετρημένων όμως στα δάχτυλα του ενός χεριού, τουλάχιστον όσον αφορά τους εκδηλωτικούς.
Στριμωγμένοι σε μια γωνιά του δισκάδικου για κάτι λιγότερο από μια ώρα έπαιξαν απλά και όμορφα την γαμάτη μουσική τους. Οι Dread Astaire είχαν μια υπόκωφη ένταση χωρίς ποζεράδικες κινήσεις ελλείψει χώρου ίσως. Αλλά και πάλι όταν η δουλειά και η μουσική μιας μπάντας είναι τόσο υψηλή τα show και οι ποζεριές περισσεύουν. Για τον κιθαρίστα τους τα λόγια είναι περιττά. Εύφημος μνεία στον ηρωϊκό μπασίστα με τα σηκωμένα μανίκια και το ανέκφραστα πορωμένο πρόσωπό του που έσταζε ίδρώτα. Έτσι όπως φαινόταν από τον πάγκο του ταμείου η σκιά του drummer κράταγε τα μπόσικα ενώ ο ήχος ήταν άψογος. Το rock & roll - λέμε τώρα - των Dread Astaire φαίνεται να έχει βάθος, ουσία και εκείνο το υπόβαθρο για να στείλει αδιάβαστες πολλές αθηναϊκές μπάντες που τις βλέπουμε τουλάχιστον με συμπάθεια. Και όταν μια μπάντα σε κάνει να ιδρώσεις ενώ κουνάς πόδια, χέρια και κεφάλι τότε αποστολή εξετελέσθη. Αυτός δεν είναι άλλωστε και ο σκοπός του rock&roll;
Ε.. το θέμα μας ήταν οι Art Brut. Μισογεμάτο ήταν το Gagarin, ο κόσμος όμως είχε τόσο καλή διάθεση όση θα ήθελαν και οι ίδιοι οι Art Brut για να κάνουν καλά αυτό που ξέρουν. Του εντερτέιν δε πίπολ. Η παρουσία και η επιτυχία τους επί σκηνής βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο show και σε ακόμα μεγαλύτερο σε αυτόν τον συμπαθητικό τυπάκο με την θεϊκή κοιλάρα, το baby face και την πληθωρική προσωπικότητα.
Ο Eddie Argos έκανε τα πάντα σε ένα ποτ πουρί από αγαπημένες cult εικόνες larger than life, ξόδεψε πονηρά τα rock&roll τρικ που είχε στο τσεπάκι του και άφησε το κοινό να αφηνιάσει με την ησυχία του. Με προτεταμένο τον δείκτη κούναγε το χέρι του κάνοντας κήρυγμα για το πόσο σημαντικό είναι να φτιάξουν όλοι την δικιά τους μπάντα και ότι την επόμενη φορά που θα έρθουν θα ήθελε να το δει με τα ίδια του μάτια. Άλλοτε σαν δάσκαλος σχολείου, άλλοτε σαν δημαγωγός ή ακόμη και εκπρόσωπος εργατικού συνδικάτου. Θα μπορούσε να έκανε καριέρα στους Monty Python ή και σαν παρουσιαστής τσίρκου κι όλα αυτά παραμένοντας ένα παιδί.
Τρία βήματα μπρος, πίσω, δεξιά, αριστερά και μια κλωτσιά στο πουθενά. Κατέβηκε κάτω, μπλέχτηκε μέσα στο κοινό τραγουδώντας, ανέβηκε τρέχοντας στην σκηνή για να προλάβει το μπάσιμό του, έκανε δυο-τρία stop motion picture σαν άγαλμα κοιτώντας ασάλευτα στο βάθος. Ο Eddie Argos είναι ένας μεγάλος performer και οι Art Brut χάνουν το παιχνίδι αν δεν ανταποκριθεί το κοινό στο κάλεσμά τους. Χτες το κέρδισαν αλλά μόνο στις πρώτες σειρές. Το θέμα είναι ότι μετά από όλα αυτά το σώμα μου δεν λύθηκε και έμεινα απλώς έκπληκτος με τον Argos. Άσε που σχεδόν δίπλα μου καθόταν κι ο σωσίας του.
Όσο για την μπάντα που τον συνόδευε, ο αστείος drummer - προφανώς για χάρη του outsider art - έπαιζε όρθιος, τα δύο γελοία αγοράκια έδιναν ρεσιτάλ ποζεράδικων κινήσεων ενώ η βοβελιά στα αριστερά ήταν σαν την συγχωνευμένη εκδοχή της Kim Gordon και της Kim Deal στο εμπορικό πακέτο της outsider art αισθητικής. Δυστυχώς ή ευτυχώς - ως αμερικανόφιλος - την βρετανίλα και το ποζεριλίκι τα αντέχω ως ένα σημείο, μετά μου την βαράνε στα νεύρα.
"Three songs left"
"Two songs left"
"Art Brut top of the pops"
"Liarbirds top of the pops"
Dread Astaire top of the hopes
