Ξαναμπές μέσεντζερ να κάνουμε απολογισμό του συναυλιακού καλοκαιριού - Μέρος Β’

Eleni: Ωραίος ο καφές και ο απολογισμός Ιουνίου, βέβαια μέχρι να τελειώσουμε το γυρίσαμε στα ουίσκια. Καλά πήγε και αυτό.

Λοιπόν ο Ιούλιος συναυλιακώς μπήκε λίγο μακριά μας, στο Birmingham στις 5 Ιουλίου, αλλά δεν σχολιάζω λάιβ στα οποία δεν πήγα, οπότε δεν θα πω τίποτα με βάση βίντεο κλπ. Ωστόσο, μετά την οδυνηρή εξέλιξη με την απώλεια του Ozzy και τα τραγελαφικά που διαβάσαμε περί “πιστού φίλου του Ισραήλ” (ο κόσμος παθαίνει fomo και στον θάνατο, τι να πεις), θέλω να πω το εξής. Ο Ozzy δεν είχε πολιτική θέση. Άντε να είχε καμιά θέση στο οικογενειακό τραπέζι για φαγητό. Ωστόσο, αν κάποιος ήθελε να του ασκήσει κριτική, υπήρχαν αφορμές, η δε ανακοίνωση της αποχαιρετιστήριας συναυλίας στο Villa Park ήταν μία πρώτης τάξεως ευκαιρία. Πέραν της φάσης τούτι φρούτι (που ήταν ο βασικός λόγος που δεν με ενδιέφερε να πάω), εγώ τουλάχιστον είχα εκφράσει τις επιφυλάξεις μου για το σκεπτικό “επιστροφή στην πόλη όπου μεγαλώσαμε σαν παιδιά της εργατικής τάξης” με εισιτήριο 400 λίρες, που σημαίνει ότι ο κόσμος του Birmingham δεν θα περνούσε ούτε απ’ έξω. Σαφώς είναι ευγενές το μη κερδοσκοπικό του πράγματος, αλλά υπάρχει τρόπος να μαζέψεις λεφτά για charity χωρίς να αποκλείεις τους νέους ανθρώπους της πόλης σου, ειδικά όταν τη βάζεις και στο επίκεντρο. Black Sabbath είσαι, τα έχεις ζήσει όλα. Βάλε εισιτήριο 50 λίρες να μπορέσει να έρθει ο κόσμος και αν θέλεις να δωρίσεις περισσότερα χρήματα, κάνε και ένα online bidding στην τελική. Αλλά από αυτό το γεγονός, που ουδείς σχολίασε από όσους ξεσηκώθηκαν επειδή... στενοχωρήθηκε ο κόσμος που πέθανε ένα heavy metal icon (και μη χειρότερα δηλαδή), μέχρι του να μιλάμε για υποστηρικτές γενοκτονιών, υπάρχει μεγάλη απόσταση εντός της οποίας βρίσκεται η έλλειψη μέτρου αν όχι η γελοιότητα και η ανάγκη να κουνάνε κάποιοι το δάχτυλο στους άλλους.

Marianna: Έχουμε άλλωστε κάνει εδώ στο MiC ολόκληρο αφιέρωμα στο διαχωρισμό δημιουργού και έργου και έχω σαφή και κατασταλαγμένη θέση για το θέμα. To δημιούργημα έχει δική του ζωή και συνδιαλέγομαι με αυτό, όχι με το άτομο που το έφτιαξε. Tέλος, τόσο απλά και ξεκάθαρα.

Eleni: Εννοείται. Διαχωρισμός ή βαρβαρότητα και εκεί μέσα βάζει κανείς και τις προσωπικές του γραμμές. Αλλά εδώ τι να γραμμή να βάλεις; Αφού δεν υπήρχε συγκροτημένη θέση.

Marianna: Tο μόνο που έχω να σχολιάσω εν προκειμένω είναι ότι όπως ο Bowie έκανε τέχνη το θάνατό του έτσι έκανε και ο Ozzy. Απλά ο ένας το έκανε ηθελημένα και ο άλλος όχι. Και είναι άκρως συγκινητικό να βλέπεις έναν άνθρωπο που κυριολεκτικά άλλαξε την ιστορία της μουσικής να φεύγει θριαμβεύοντας ως προς την τέχνη του. Τα υπόλοιπα είναι να ’χαμε να λέγαμε.

Eleni: Ίσως να το ήξερε και ο Ozzy ότι πέθαινε. Ο Iommi είπε εκ των υστέρων ότι ήταν σε άσχημη κατάσταση αλλά έκανε κουράγιο μέχρι τη συναυλία γιατί ήθελε να αποχαιρετίσει τον κόσμο.

Marianna: Πιστεύω ότι οι άνθρωποι το ξέρουμε όταν έρχεται η ώρα μας - απλά συνεχίζουμε ώσπου να έρθει εκείνη η στιγμή.

Eleni: ... (αναστεναγμός)

Green Day, The Kooks, Inhaler, The Overjoyed: Ejekt Festival, ΟΑΚΑ, 6 Ιουλίου 2025

Eleni: Οι Green Day είναι ένα συγκρότημα που σέβομαι αν και δεν τους άκουγα ποτέ ιδιαίτερα, πλην του “Dookie” ίσως. Σαράντα χρόνια στις σκηνές με διαδρομή στον πολιτικό ακτιβισμό κράτησαν την τιμή της αμερικανικής πανκ σκηνής με τη συνεπή θέση τους χωρίς να τους αγγίζει η ρετσινιά του “φολς” που τους κόλλησαν οι πιουρίστες επειδή τους θεωρούν “ποπ” και επειδή αντί να βλέπουν τι άνθρωπος είναι ο Billie Joe Armstrong ασχολούνται με το ότι μοιάζει ακόμα με παιδάκι. Πρώτον, μαγκιά του που στα 53 του μοιάζει με 25. Δεύτερον, πες μου ένα άλλο συγκρότημα που είχε έτοιμο ηχογραφημένο άλμπουμ και όταν εκλάπησαν τα master tapes αντί να πατήσει στα μισοτελειωμένα έγραψε από την αρχή έναν τελείως διαφορετικό δίσκο κοινωνικής / πολιτικής κριτικής που ήταν τελικά το “American Idiot”.

Marianna: Όσα δε φτάνει η αλεπού ξέρεις τι τα κάνει.

Eleni: Ρε είναι δυνατόν ακόμα να μιλάμε για φλώρους / αλήτες με στερεοτυπικούς όρους των 80s; Οι Green Day υπήρξαν πολύ πιο πανκ συγκρότημα απ’ ό,τι το μέσο φρικιό της Δυτικής Ακτής, και σε επίπεδο ήχου, και παρότι στην πορεία έβγαλαν μουσική που δεν είχε ιδιαίτερη επιτυχία, όταν ο Μπους εισέβαλε στο Ιράκ φώναξαν “Fuck America” και τους έκοψαν το airplay από παντού. Ας βάλουμε δίπλα σε αυτή την πορεία (η οποία συνεχίζει αξιοπρεπώς) διάφορους που σερβίρουν χύμα ήχο χωρίς ουσία και να συζητήσουμε μετά ποιος είναι ποπ, ποιος είναι φασαίος, τι είναι πανκ κλπ. Προς υπεράσπιση της ποπ τα λέω.

Και πιστεύω ότι αυτά δεν μπορούν να αγνοηθούν όταν τους βλέπει κανείς λάιβ. Δεν γίνεται με όρους ουδέτερης ψυχαγωγίας ένα λάιβ μίας τόσο πολιτικοποιημένης μπάντας για να μιλάμε μόνο για τα πολύχρωμα χαρτάκια, τον ήχο και τα φώτα. Αν φημίζονται για κάτι οι συναυλίες των Green Day είναι η νοοτροπία: ξέρουμε ποιοι είμαστε, τι μας γίνεται και πάμε να τα σαρώσουμε όλα. Όπερ και συνέβη και στην Αθήνα. Δεν περίμενα τίποτα λιγότερο από λυσσαλέα μουσική εφόρμηση και αυτό ακριβώς εισέπραξα. Άριστη σέτλιστ, ήχος, ανέβασαν και μια κοπέλα στη σκηνή (πάντα ανεβάζουν κάποιον παρότι την έχουν πατήσει και με haters), τρομερή η επικοινωνία με το κοινό - γεννημένος frontman ο Billie Joe, γελούσα με το “tonight we’re Greek Day” που έλεγε, χορεύαμε και τραγουδούσαμε συνεχώς, έπαιξαν και την εισαγωγή του “Iron Man” με ευχαριστίες στον Ozzy, γενικά αδιανόητο λάιβ, βαθμός 10/10, άριστα.

Αν μπορούσα να γκρινιάξω για κάτι, περίμενα από τον Armstrong να τα χώσει στον Τραμπ και να μιλήσει για τα παιδιά της Παλαιστίνης όπως συνηθίζει, αλλά ίσως δεν ήθελαν να επισκιάσουν την πρώτη τους συναυλία στην Ελλάδα, αφού ούτως ή άλλως οι στίχοι τους είναι πολιτικοί, η θέση τους γνωστή και λογικά δεν θα ήξεραν τίποτα για τον κόσμο εδώ (πέραν του ότι κάποιοι τους περίμεναν πώς και πώς για χρόνια). Τέλος πάντων, γκρινιάζουμε που γκρινιάζουμε για τον ορυμαγδό των τι ζήσαμε, ας αναγνωρίσουμε και κανένα αν πληροί τις προδιαγραφές.

Marianna: Α, τόσος ενθουσιασμός!

Eleni: Οπωσδήποτε μία από τις καλύτερες συναυλίες που έχω δει ποτέ. Θυμάσαι που είπα πριν για τις συναυλιάρες που βγαίνει κάποιος στη σκηνή και βλέπεις ότι ήρθε αποφασισμένος να σε φάει ζωντανό; Αυτό που δεν είχε ο Παυλίδης, αυτό που δεν είχαν οι Fontaines D.C.; Ε αυτό ακριβώς είχαν οι Green Day.

Στα της διοργάνωσης ωστόσο, οι άνθρωποι του Ejekt πρέπει κάποια στιγμή να κόψουν τις τσιγκουνιές και να φερθούν με μεγαλύτερη ευθύνη απέναντι στο κοινό. Το εισιτήριο της Ζώνης Α που αγόρασα εγώ ήταν ακριβό. Πολύ ακριβό. Επιπέδου “Metallica ακριβό”. Δεν γίνεται να πουλάνε άνετη εμπειρία και exclusive bar και τελικά να θέλω 50 λεπτά με το ρολόι στον καύσωνα για να πάρω δυο μπύρες. Και νερά χωρίς καπάκια. Υπάρχει πλέον η εμπειρία του Release. Ας δουν τι γίνεται εκεί και ας τσιμπήσουν καμιά ιδέα. Πάμε στο Release και χωρίς να μας πολυενδιαφέρει το line up γιατί περνάμε καλά, δεν πάμε στο Ejekt ακόμα και αν μας ενδιαφέρει το line up επειδή φοβόμαστε τη διοργάνωση. Η προηγούμενη φορά που πήγα ήταν στους Cure. Βέβαια δεν θυμάμαι να έφεραν κάτι αξιοζήλευτο ενδιάμεσα, αλλά γενικά ως brand λειτουργούν αποτρεπτικά για μένα.

Marianna: Εγώ στη Florence, αλλά δεν είδα και καμιά διαφορά από τότε. Καλά, αυτό με τα νερά χωρίς καπάκια εν μέσω καλοκαιριού δεν το σχολιάζω καν! Θα ήθελα πολύ να μου εξηγήσουν τη λογική με την οποία το κάνουν, γιατί αν όντως είναι επικίνδυνο, θα είχαν σημειωθεί και αλλού θέματα. Αλλά όχι – άρα;

Eleni: Είναι εξωφρενικό. Δώσε μου μια βάση τουλάχιστον. Αν θέλω 50 λεπτά στην ουρά προφανώς θα τα πάρω όλα μαζί, άρα χρειάζομαι βάση να τα μεταφέρω. Δεν είμαι ζογκλέρ να κουβαλάω νερά χωρίς καπάκια και μπύρες. Όλα αυτά, τα οποία είχα προβλέψει, συνδέονται και με την απόφασή μου να μη δω τα υπόλοιπα acts.

Marianna: Θυμάμαι στους Cure είχα κάνει καβγά στην είσοδο - ήμουν σε δίαιτα και είχα φέρει συγκεκριμένο φαγητό μαζί μου ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΗΝΑΝ ΝΑ ΤΟ ΠΕΡΑΣΩ – όοοοοοοοχι, με το ζόρι θα φας μπέργκερ κι ας παίρνεις κορτιζόνη με τις χούφτες!

Eleni: Αν είναι δυνατόν. Ελπίζω τουλάχιστον να ήταν καλύτερο από το μπέργκερ της Μαλακάσας, πράγμα όχι ιδιαίτερα δύσκολο βέβαια.

Marianna: Κάπου εκεί επικαλέστηκα τη δικηγορική ιδιότητα και μου έκαναν τη χάρη να με αφήσουν να περάσω με το άκρως επικίνδυνο νεκταρίνι μου.

Eleni: Ευτυχώς. Παρεμπιπτόντως με τους Cure που είχαν παίξει στην Πλατεία Νερού φάνηκε ότι δεν κάνει ο χώρος τη συναυλία, όπως μάλλον δεν κάνουν τα ράσα τον παπά.

Marianna: Είναι θέμα διοργάνωσης.

Tigran Hamasyan: Μονή Λαζαριστών, Θεσσαλονίκη, 7 Ιουλίου 2025

Eleni: Πες για Tigran, γιατί μολονότι τον γουστάρω, δεν συμμερίζομαι τον πάνδημο ενθουσιασμό για τον τελευταίο του δίσκο. Μου φάνηκε υπέρ το δέον τεχνικός.

Marianna: Εγώ ομολογώ ότι δεν παρακολουθώ συστηματικά τη τζαζ σκηνή, οπότε δεν τον ήξερα και πήγα τελείως tabula rasa. Μου τον είχαν συστήσει εντόνως και λέω θα πάω! Ας ξεκινήσω με το πρακτικό κομμάτι: τους φάγαν τους μουσικούς (μαζί του ήταν οι Marc Karapetian και Arman Mnatsakanyan) τα κουνούπια, οπότε θα προτείνω στη διοργάνωση να ανάβει κανένα φιδάκι πάνω στη σκηνή. Έπαιξε το “The Bird Of A Thousand Voices” με πιάνο, μπάσο και ντραμς και κατέληξα στο ότι η Ελλάδα με την Αρμενία μοιράζονται κάποιο μουσικό DNA. Μου ακούστηκε πολύ οικεία στα αυτιά μου η παραδοσιακή μουσική της Αρμενίας.

Eleni: Ναι, αυτό είναι το τελευταίο που έβγαλε. Εντάξει, αξιόλογο όπως ό,τι κάνει, αλλά λίγο ψυχρό για μένα. Το λάιβ όμως είναι διαφορετική συνθήκη. Έπαιξε κι εδώ στο Φιλοπάππου, αλλά λίγο η δουλειά λίγο η βαρεμάρα με τη ζέστη, δεν πήγα.

Marianna: Εκτιμώ ότι έχει και πολλά δυτικά ακούσματα - εγώ μέχρι και doom metal περάσματα άκουσα εκείνη τη βραδιά. Το παίξιμό τους είχε τρομερή ένταση, είδα ένα πολύ ολοκληρωμένο σύνολο που δεν μου άφησε κανένα κενό. Ο Hamasyan μου έδωσε την εντύπωση ότι έχει εντρυφήσει στη μουσική παράδοση της χώρας του και δεν την χρησιμοποιεί ως εργαλείο ή αφετηρία, αλλά την ενσωματώνει στη τζαζ που δημιουργεί. Τώρα που το καλοσκέφτομαι, δεν το βρίσκω καθόλου τυχαίο το δέσιμο της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής με τη σύγχρονη που παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια. Δες τι χαμός γίνεται με τους Θραξ Πανξ και την Εβρίτικη Ζυγιά για παράδειγμα.

Eleni: Ωραίες επισημάνσεις. Και ο Hamasyan και οι άλλοι που ανέφερες νομίζω ότι όντως δεν εργαλειοποιούν το crossover αλλά έχουν ουσία. Το λέω γιατί έχει παραγίνει με τις εύκολες λύσεις των γεφυρών Ανατολής και Δύσης. Αν υπάρχει πρόταση ευχαρίστως να την ακούσουμε, αλλά όχι να μας ψαρώνουν με εξωτισμούς, λίγο ούτι και λαούτο διά πάσαν νόσον. Και η δουλειά του Σινόπουλου στην ECM είναι πολύ αξιόλογη και υπάρχουν κι άλλοι. Ο Hamasyan είναι από τους κορυφαίους.

Marianna: Δεν εκφέρω πιο εκτεταμένη άποψη γιατί δεν παρακολουθώ τη σκηνή παρά μόνο αποσπασματικά, οπότε δε με παίρνει.

King Buffalo: Eightball, Θεσσαλονίκη, 8 Ιουλίου 2025

Marianna: Εδώ μπαίνει πάντα ο ανθρώπινος παράγοντας, δηλαδή οι αντοχές μας. Πήγα σερί από το γραφείο που είχα πάει από τις 9 το πρωί, οπότε τα είχα παίξει από την κούραση. Παρακολούθησα τη συναυλία λίγο εξ αποστάσεως από το μπαρ του Eightball, οπότε δεν ήμουν μέσα στη δράση. Nα πω εδώ ότι το Eightball είναι και από τους καλύτερους χώρους που έχουμε εδώ: καράκεντρο, κλιματισμός, ζεστό κλίμα, καλά ποτά, συγκεντρωμένος χώρος…

Eleni: Προσπαθώ να συνδυάσω Θεσσαλονίκη με Eightball αλλά δεν κάθεται. Θα κινηθώ πιο επιθετικά.

Marianna: Πού να έρθεις στα disco party που διοργανώνει… ΑΠΟΛΑΥΣΗ. Α προπό, στις 5 Δεκεμβρίου παίζουν οι Mortuary Drape εκεί – έτσι τυχαία λέω εγώ τώρα!

Eleni: Σοβαρά; Τους είδα στο Temple πέρυσι! Πολύ occult φάση. Καμιά φορά λιβανίζουν κιόλας νομίζω.

Marianna: Κυριολεκτικά; Αχαχχααχχαχαχχαχα!

Eleni: Ε τι; Κουνάνε το χέρι πάνω κάτω έτσι άδειο; Πάντως εμάς δεν μας λιβάνισαν.

Marianna: Σου έχω πει την ιστορία που είμαι Λύκειο, διαβάζω για πανελλήνιες ακούγοντας τη Diamanda Galás να σκληρίζει και ο συγχωρεμένος ο μπαμπάς μου μπαίνει με το λιβανιστήρι και αρχίζει να θυμιατίζει το στερεοφωνικό;

Eleni: Χαχαχ, πολύ χαριτωμένο!

Marianna: Και δεν μου είπε να το κλείσω, μόνο θυμιάτισε, με σταύρωσε και έφυγε.

Eleni: Τι γλυκός ο μπαμπάς σου. Πολύ διακριτική κίνηση.

Marianna: Ήταν μωρέ, καλή του ώρα όπου είναι. Για να ξαναγυρίσω στους King Buffalo, μιλάμε για heavy psych με ατμοσφαιρικά στοιχεία. Δε θα έλεγα ότι είναι jam band αλλά ένιωσα ότι είχε ΠΟΛΥ αυτοσχεδιασμό. Έχουν live looper, οπότε μπορούν να προσθέτουν στοιχεία κατά το δοκούν, και άρα λογικά αν τους δεις άλλη μέρα δεν θα δεις το ίδιο ακριβώς ηχητικά. Δεν είναι λάιβ που θα το μνημονεύω μια ζωή, αλλά σίγουρα μου εξήψε την περιέργεια ώστε να τους δω ξανά σε φάση που δεν θα σούρνομαι από την κούραση.

Eleni: Live looper, Matt Elliott φάση;

Marianna: Ναι, αλλά στο heavy του.

Eleni: Αυτό με πάει και στα των προηχογραφημένων φωνών που είχαν την τιμητική τους φέτος στα κουτσομπολιά γιατί ήρθαν οι WASP στη Μαλακάσα.

Marianna: Loreen πες αλεύρι….

Eleni: Loreen EΡXOMACTE (καλή ήταν μωρέ, αλλά ναι, πες αλεύρι).

Pan Pan & Friends: Soul SKG, 9 Ιουλίου 2025

Marianna: Ο Pan Pan και η παρέα του: ο Years Of Youth στα σύνθια και στο πιάνο, ο Γιώργος Λυγουριώτης στα ντραμς, ο Βαγγέλης Ντουμανάς στην ηλεκτρική κιθάρα, η VASSIŁINA στη φωνή, η Καλλιόπη Μητροπούλου στη φωνή και στο βιολί και guests η Λαμπρινή Γκόλια και ο Βασίλης Λαναράς. Να δηλώσω εκ των προτέρων ότι εδώ δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική γιατί ξέρω τι εστί Pan Pan (όλο μου το παν το έχει πει ο Pan Pan, όπως συνηθίζω να λέω), και τους θεωρώ δικούς μου ανθρώπους. Παρουσίασαν όλες τις «Φαντασμαγορίες» στο σύνολό τους, κομμάτια από τους «Λύκους στον Άρη» και καινούργια κομμάτια με full band. Υπέροχη η ταράτσα του Soul SKG, άσχετα που μας πήρε και μας σήκωσε ο τρελοαέρας που είχε βγει: έριχνε ηχεία, έπαιρνε σετ λιστ στον αέρα….

Eleni: Νιώθω εκτός κλίματος που δεν έχω πάει κι εγώ στα περίφημα events του Pan Pan. Ξέρεις, άμα κάτι είναι εύκολο το αφήνεις γι' αύριο. Κάπως έτσι έφτασα 30 χρονών για να πάω πρώτη φορά στη Ρώμη.

Marianna: Θα σου πω: αυτό που γίνεται είναι ότι ζεσταίνεται η ψυχή σου. Από τη σκηνή ξεχύνεται ένα κύμα αγάπης προς το κοινό, το κοινό το επιστρέφει στη σκηνή και τούμπαλιν. Δεν μπορώ να το περιγράψω πιο καλά - εκτιμώ ότι οφείλεται στο ότι όλα τα παιδιά είναι αγαπημένοι φίλοι και φίλες χρόνια. Και αν ο ΛΕΞ πιάνει το zeitgeist της εποχής, το ίδιο κάνει και ο Pan Pan. Απλά ο μεν το αντιμετωπίζει ως κάλεσμα σε αγώνα και ο δε ως κάλεσμα σε αγάπη. Αλλά και τα δυο δεν είναι εξίσου σημαντικοί και αλληλοσυμπληρωματικοί τρόποι να αντιμετωπίζεις τη ζωή;

Eleni: Υπάρχουν άλλωστε αγώνες που αξίζουν χωρίς το κίνητρο της αγάπης; Σχετικό - άσχετο, μου θύμισες το “Illska Το Κακό” όπου ο Έιρικουρ Ερτν Νόρδνταλ (τι ονόματα έχουν αυτοί οι Ισλανδοί ρε, έλεος) γράφει ότι όποιος εξισώνει τον αγκυλωτό σταυρό με το σφυροδρέπανο υπολογίζει μόνο τις καταστροφικές συνέπειες των ιδεολογιών και όχι τις ίδιες τις ιδεολογίες, μίσος - αγάπη εδώ. Δεν κινείται στον κόσμο των ιδεών. Και αυτός που κρίνει μόνο μέσω πράξεων δεν είναι άνθρωπος, είναι ζώο.

Marianna: Ναι, συμφωνώ απόλυτα. Δεν είναι ίδιες μια ιδεολογία που πρεσβεύει την ισότητα όλων και μια ιδεολογία που πρεσβεύει ότι μια φυλή ανθρώπων είναι παράσιτο προς εξολόθρευση. Άντε τώρα με τον κάθε απολογητή του ναζισμού.

(no Morrissey), Supergrass, The Damned, The Lobsters: Release Athens, Πλατεία Νερού, 16 Ιουλίου 2025

Marianna: ΥΠΟΔΕΙΓΜΑΤΙΚΗ διαχείριση της ακύρωσης του Morrissey από το Release, ΥΠΟΔΕΙΓΜΑΤΙΚΗ - όχι σαν κάτι άλλους που στέλνουν ετοιμόγεννες στα καταγώγια, θου Κύριε! Μπράβο τους και πάλι μπράβο τους.

Eleni: Δεν περίμενα να το μετατρέψουν σε δωρεάν event, αυτό ήταν πραγματικά γενναιόδωρο και έξυπνο εκ μέρους τους, αλλά ήμουν σίγουρη ότι θα επέστρεφαν χρήματα. Σε αντίθεση με κάτι άλλους που πουλάνε Λυκαβηττούς και μετά τους μεταμορφώνουν σε αποθήκες στο Αιγάλεω χωρίς εξαερισμό και σε χωράφια στη Μαλακάσα με πλαστική καρέκλα (όταν βγει το κοντοσούβλι πείτε).

Marianna: Το δωρεάν event ήταν το κάτι παραπάνω που σε κάνει να ξεχωρίζεις. Να σου πω ότι σαν να το ψυχανεμιζόμουνα ότι θα ακυρώσει ο Moz;

Eleni: Είχε ακυρώσει κι άλλα είναι η αλήθεια. Φαίνεται πως φόρτωσε πολύ το πρόγραμμα και δεν βγήκε. Το οποίο βέβαια μάλλον σημαίνει πως δεν αδιαφορεί για το κοινό του.

Marianna: Ή, όπως συνηθίζω να λέω σε φίλες που ταλαιπωριούνται με γκόμενους, «απλά είναι μαλάκας, μην το κουράζουμε», χεχεχεχε!

Eleni: Χαχαχα διίστανται οι απόψεις, λογικά ισχύουν και τα δύο. Ίσως να συμφωνούσε και ο ίδιος. Αλήθεια, δεν σου κάνει εντύπωση που όσοι βγάζουν τόσο μένος σπεύδουν συνήθως να μας ενημερώσουν ότι άκουγαν Smiths σε όλη τους τη ζωή; Λογικά αν άκουγε κανείς Smiths σε όλη του τη ζωή κάτι θα είχε προσέξει από τους στίχους, π.χ. το ότι ενίοτε ακόμα και 5-6 λέξεις χωράνε αντιφάσεις. Πέρα από ματαιώσεις, σαρκασμό, ματαιοδοξία κλπ. Τι λέει αυτό για τον Morrissey όμως; Μάλλον ότι δεν έχει νόημα να παίρνεις τοις μετρητοίς, πόσο μάλλον αποσπασματικά, αυτά που λέει ο άνθρωπος - επιτομή της ειρωνείας, της υπερβολής και της αντίφασης. Προφανώς δεν έχει το ακαταλόγιστο για τις μαλακίες που έχει πει. Αλλά δεν έχει πει μόνο μαλακίες.

Marianna: Θα παραπέμψω στο κείμενο του Καραμπεάζη στη LIFO και θα περιοριστώ να πω ότι αυτόν τον άνθρωπο δεν τον παίρνεις τοις μετρητοίς. Είναι μια περσόνα στα χνάρια του αγαπημένου του Όσκαρ Γουάιλντ: Τέχνη για την Τέχνη και Πρόκληση για την Πρόκληση.

Eleni: Έχει πάει την αισθητικοποίηση στα άκρα κι αυτός.

Marianna: Ή, για να παραφράσω τον Γκράουτσο Μαρξ, «αυτές είναι οι απόψεις μου, και αν δεν σας αρέσουν, έχω κι άλλες»!

Eleni: Επίσης φαίνεται να είναι ένας απογοητευμένος άνθρωπος. Από τους Άγγλους, τους Βρετανούς (αλλά πιο πολύ από τους Άγγλους), την πολιτική κλπ.

Marianna: Να υπενθυμίσω το “Irish Blood, English Heart” μήπως;

Eleni: Ε ναι. Μου είχε πει ένας φίλος στο Λονδίνο ότι άκουγε με παρέα το “You Are The Quarry” που μόλις είχε βγει και καμάρωνε ένας με το “America Is Not The World” και δώστου τι ωραία τα χώνει στους Αμερικανούς και δώστου “he is a national treasure” και τέτοια και μετά το “Irish Blood English Heart” ο ίδιος άνθρωπος είπε “μια ζωή μαλάκας ήταν”, χαχαχαχ.

Marianna: Αχαχαχαχαχ και ωχ μωρέ! Έχω ΒΑΡΕΘΕΙ να ακούω ανθρώπους να κράζουν για να νιώσουν καλύτερα για τους ίδιους – πράγμα που ισχύει γενικότερα – και το έχω ΒΑΡΕΘΕΙ πραγματικά. Απλά ο Moz είναι το άλλοθι για να νιώσουν καλύτερα για τους ίδιους – «ΕΓΩ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΑ SMITHS ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ» - νεεεεεξτ!

Eleni: Πωπω... ακόμα και σήμερα οι άνθρωποι νιώθουν ανώτεροι επειδή άκουγαν τον τάδε ή τον δείνα μουσικό. Λες και πάμε ακόμα γυμνάσιο. Τέλος πάντων, ελπίζω να είναι καλά στην υγεία του.

Marianna: Μα ένας μουσικός του είχε θέμα έλεγε η επίσημη ανακοίνωση, όχι αυτός.

Eleni: Ναι, αλλά στις ακυρώσεις πριν την Αθήνα είχε επικαλεστεί άλλους λόγους, άρα μάλλον υπήρχαν προβλήματα γενικότερα.

Marianna: Ό,τι και να είναι καλά να είναι. Έχει καντάρια ταλέντου και θα παραπέμψω πάλι στο θυμόσοφο λαό για την αλεπού και τα κρεμαστάρια.

Eleni: Αφού no Morrissey, πώς σου φάνηκαν οι Damned και οι Supergrass;

Marianna: Έχω δυο παρατηρήσεις επί της βραδιάς. Η πρώτη είναι η σταθερή πλέον πεποίθησή μου ότι τα ονόματα άνω των 60-65 κάνουν ΠΑΝΤΑ αν όχι καλά, απολύτως αξιοπρεπή και ψυχωμένα λάιβ. Δεν ξέρω αν είναι το «κι είμαστε ακόμα ζωντανοί στη σκηνή», η εμπειρία, η χαρά που ακόμα υπάρχει κόσμος να τους ακούει, αλλά ό, τι κι αν είναι, δουλεύει. Η άλλη είναι ότι εγώ πέρασα πολύ ωραία: ήπια το κοκτεϊλάκι μου, έκανα τη βόλτα μου, είδα όλο το άλλο MiC, είδα και δυο ονόματα ζωντανά - αντί να βγω για ποτό δηλαδή, πήγα σε συναυλία. ΜΙΑ ΧΑΡΑ!

Eleni: Είναι πάντως και η τουριστικοποίηση των συναυλιών. Αφού όλα είναι ακριβοπληρωμένα πακέτα εμπειρίας, θεωρείται ανήκουστο το ενδεχόμενο του κακού ή μέτριου λάιβ, το οποίο εγώ βρίσκω προβληματικό πια. Το έγραψα και στο κείμενο για τους Jesus And Mary Chain (ή μάλλον αυτό είναι το αντικείμενο του κειμένου).

Marianna: Εμένα με ενδιαφέρει να σέβεται το κοινό το συγκρότημα. Ένα κακό λάιβ μπορεί να οφείλεται σε άπειρα πράγματα, από κούραση μέχρι δεν ξέρω κι εγώ τι. Αλλά αν είσαι επαγγελματίας, θα βγεις και θα πεις αυτό ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσα να κάνω και ευχαριστώ που ήρθατε – και το κοινό θα το καταλάβει, είμαι σίγουρη.

Eleni: Συμφωνώ, απλά κάποια λάιβ εκ των πραγμάτων δεν θα πάνε καλά και είναι σαν να μην είναι αποδεκτό αυτό πια. Σπανίως βλέπω να χαρακτηρίζεται μία συναυλία μέτρια.

Marianna: Το «ικανοποιητικό» είναι το νέο «μέτριο» - το ότι όμως συνεχίζουν να έχουν θεό τον Mark E. Smith που έβγαινε, έπαιζε ένα κομμάτι και έφευγε γιατί η ευαίσθητη μυτούλα του μύρισε κάτι που δεν του άρεσε με ξεπερνά. Ξουτ!

Eleni: Εγώ που τον είδα στη σκηνή για ένα ολόκληρο μισάωρο πριν εγκαταλείψει πρέπει να νιώθω ότι έβλεπα ξεπούλημα τηρουμένων των αναλογιών. Σε ό,τι αφορά τη βραδιά, οι Damned σίγουρα ξεπέρασαν τις προσδοκίες μου. Εβδομηντάρηδες, στην Ελλάδα Ιούλιο μήνα και πάλι είχαν γερό σφυγμό και αλληλεπίδραση με το κοινό. Ωραία μορφή ο David Vanian με το μαύρο σακάκι και τα γάντια και μου άρεσε που κατέβηκε μέσα στον κόσμο. Ήταν λιγότερο πανκ απ’ ό,τι περίμενα αλλά πολύ πιο τσαχπίνηδες. True gentlemen και μεγάλο συν το τελικό πρόσημο, τη δε διασκευή στο “White Rabbit” όπως και τη σύναξη των MiC-οφυλάκων (credits: Μάνος Μπούρας) θα τη θυμάμαι.

Marianna: «Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί στη σκηνή», ξεκάθαρα.

Eleni: Οι Supergrass μετά ήταν ανέλπιστα καλοί, δεν περίμενα να αποδίδουν τόσο καλά τεχνικά σε τέτοιες συνθήκες. Πάντα μου άρεσαν αλλά δεν μπορούσα να τους φανταστώ καθόλου λάιβ. Όταν ανακοινώθηκαν είχα ενθουσιαστεί. Πάντως έχω την εντύπωση ότι η μουσική τους δεν προσφέρεται για συναυλία μεγάλης διάρκειας.

Marianna: Αχ, τα τιμημένα 90s! Πρόκειται για πολύ αδικημένη μπάντα. Βέβαια αμφιβάλλω αν το πίστευαν και οι ίδιοι ότι είναι headliners, χοχοχοχο!

Eleni: Το είπαν κιόλας ότι δεν ήταν προετοιμασμένοι. Επίσης κάπως "εγκεφαλικοί" για τα δεδομένα της εποχής - Καλά λέμε τώρα. Και μόνο που αναφέρω τον όρο για συγκρότημα της περιόδου Cool Britannia θα πέσει φωτιά να με κάψει, αλλά κατάλαβες πώς το εννοώ. Και ωραίοι οι δίσκοι τους, πέρα από το “I Should Coco”. To “Life On Other Planets” π.χ. αδικημένο.

Marianna: Οι Supergrass ήταν πάντα κατά τι πιο σοβαροί σε σχέση με τους άλλους κάφρους της τότε εποχής, δεν είχαν αυτό το το χυμαδιό της brit pop και ίσως για αυτό δεν έπιασαν.

Eleni: Πιθανότατα ναι. Στο Euro του 1992 η Γιουγκοσλαβία που είχε περάσει στους ομίλους έφαγε μπαν από την UEFA λόγω του πολέμου και φώναξαν τη Δανία στη θέση της. Προφανώς θα ήταν κάτι σαν επιλαχούσα στους προκριματικούς για τον ίδιο όμιλο. Έλα όμως που η ομάδα είχε πάει διακοπές. Κυριολεκτικά μάζεψαν τους Δανούς από τις παραλίες και τα μπάνια. Καταλαβαίνεις επίπεδο προετοιμασίας. Και όμως, όχι μόνο έπαιξαν αλλά το σήκωσαν κιόλας! Την Εθνική Δανίας μου θύμισαν οι Supergrass στο Release.

Marianna: Καταλαβαίνεις ότι έχω ΠΟΛΛΕΣ άγνωστες λέξεις, έτσι;

Eleni: Για το Euro λέω βρε. Το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου.

Marianna: Ωχ καλά κυρία μου, ΣΥΓΝΩΜΗ που δεν ξεχωρίζω το πέναλτι από το οφσάιντ!

Eleni: Καλά κι εγώ δεν είμαι εξπέρ. Λοιπόν, γίνονται προκριματικοί αγώνες και κάποιοι περνάνε στη φάση των ομίλων, όπου χωρίζονται σε τετράδες. Η Δανία δεν είχε περάσει. Αλλά προφανώς θα είχε την καλύτερη επίδοση από όσους διεκδικούσαν θέση στον ίδιο όμιλο και αποκλείστηκαν.

Marianna: Συγνώμη, δεν παίζουν όλοι με όλους;

Eleni: Όχι, χωρίζονται σε ομίλους με βάση τις δυναμικότητες των ομάδων. Υπάρχουν οι πιο δυνατές ομάδες του 1ο γκρουπ δυναμικότητας, οι επόμενης δυναμικότητας κλπ μέχρι τις πιο αδύναμες που ανήκουν στο 4ο γκρουπ δυναμικότητας. Μία από κάθε γκρουπ αποτελεί έναν όμιλο. Παίζουν μεταξύ τους, προκρίνονται οι δύο πρώτοι, μετά είναι η φάση νοκ άουτ των 16 (αν και το 1992 νομίζω ήταν τρεις κι ο κούκος οι ομάδες), προημιτελικοί, ημιτελικοί, τελικός, τελειώσαμε. Καλά τα πήγαν οι Supergrass λοιπόν.

Marianna: Ε τότε αυτές τις ομάδες που μπαίνουν σε κακούς ομίλους γιατί δεν τις αποκλείουν από πριν; Αφού δεν θα προκριθούν ούτως ή άλλως.

Eleni: Δεν υπάρχουν κακοί όμιλοι. Όλοι οι όμιλοι έχουν ομάδες από όλες τις δυναμικότητες.

Marianna: Αχ κουράστηκα, πες μου καλύτερα για Supergrass που νογάω.

Eleni: Σιγά μωρέ που δεν νογάς. Απλά δεν σε ενδιαφέρει. Βάλε εμένα να ακούσω κανόνες μπέιζμπολ. Μέχρι το “έχουμε δυο ομάδες” φτάνω. Μετά αρνούμαι. Πάλι να πω για Supergrass; Πήραν ευρωπαϊκό. Θες να πεις εσύ κάτι ακόμα;

Marianna: Α δεν έχω να πω κάτι παραπάνω από όσα είπα. Πάμε Kylie!

Kylie Minogue, Loreen: Release Athens, Πλατεία Νερού, 18 Ιουλίου 2025

Marianna: Οι κοντές θα κυριεύσουμε τον κόσμο!

Eleni: Για να μη μιλήσουμε για τη Madonna. Λοιπόν, περί Loreen, πλάκα έχει το κάγκελο, αλλά παρατήρησα ότι δεν ακούς και δεν βλέπεις τόσο καλά όσο λίγο πιο πίσω.

Marianna: Και η αλήθεια είναι ότι δεν βλέπεις και όλη τη σκηνή, αλλά άλλη εμπειρία το κάγκελο. Η Loreen μπορεί να είναι και το μοναδικό από Eurovision που έχω δει ζωντανά, τώρα που το συζητάμε.

Eleni: Καλά σίγουρα δεν έχω ξαναδεί λάιβ κανέναν από τη Eurovision. Μια χαρά ήταν, καλή σκηνική παρουσία, κίνηση και μου άρεσε αυτό το “Athens...” που έλεγε επαναλαμβανόμενα όταν βγήκε, σχεδόν σαν απειλή ήταν. Βέβαια έχει ΕΝΑ τραγούδι, αλλά εντάξει τώρα...

Marianna: Είναι από τη Σουηδία και ξέρει από καλή ποπ. Πώς λέμε είμαι από την Κρήτη και ξέρω από καλό ελαιόλαδο;

Eleni: Ή είμαι από τη Νορβηγία και ξέρω από καλό black metal.

Marianna: Είχε πολλά προηχογραφημένα αλλά αναμενόμενο, ντραμς και σύνθια είχε μόνο να τη συνοδεύουν. Πώς να μην έχει προηχογραφημένα; Δες την κι εδώ που τραγουδάει κάνοντας κοιλιακούς πρακτικά η άτιμη!

Eleni: Σκάνδαλο οι κοιλιακοί. Αναμενόταν αλλά είχε και προηχογραφημένα φωνητικά. Παρά ταύτα τραγουδούσε. Μάλλον είχε βάλει τις κονσέρβες μαζί με την αληθινή φωνή της. Μέθοδος Blackie Lawless. Δεν πήγαμε και WASP να κάνουμε σύγκριση.

Marianna: Για ενημέρωσε με γιατί οκ, μου βγήκε το μέταλλο από μέσα μου, αλλά μην πάρω και θάρρος.

Eleni: Να πάρεις! Που λες, μάλλον έχουν κάνει τσακωτό τον Blackie να κάνει lip sync γιατί βγήκε αυτός πριν χρόνια και είπε να, ξέρετε, τραγουδάω αλλά βάζω και επιπλέον φωνητικά για εφέ.

Marianna: ΟΧΙ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΙΣ.

Eleni: Χαχαχα. Πάντως η Loreen το τίμησε το άθλημα.

Marianna: Μια χαρά ήταν - καλή ποπ πριν την Kylie με κοκτέιλ, τι άλλο να ζητήσουμε;

Eleni: Επίσης είχε κάποια συνάφεια με την Kylie. Συνετή επιλογή και δεν είχα ιδέα ότι έχει κοινό εδώ, αλλά να που έχει.

Marianna: Καλέ η Eurovision έχει τρελό κοινό, εδώ στο Εightball έχει Eurovision πάρτι μετά τις μέταλ συναυλίες!

Eleni: Έλα! Σοβαρά; Χαχαχα μερακλήδες οι μεταλλάδες. Και πώς είναι;

Marianna: ΑΠΟΛΑΥΣΗ!

Eleni: Αυτά μετά από μέταλ συναυλία; Θα αναγκαστώ να έρθω νομίζω.

Marianna: Βεβαίως, διότι σαν το «ζίμπεν αλουλού» με headbanging τίποτα!

Eleni: Tο καλύτερο κομμάτι μου από όλη τη Εurovision μάλλον!

Marianna: Το καλύτερο όλων των διοργανώσεων θα τολμήσω να πω.

Eleni: Και η Kylie τερματισμένη απόλαυση έτσι; Πανάξια, αληθινή ποπ σταρ και φαίνεται και πολύ καλός άνθρωπος. Επίσης σε μερικά σημεία όπως στο “Confide In Me” μας έστειλε αδιάβαστους. Τι εκτέλεση ήταν αυτή και τι σκηνική παρουσία!

Marianna: H Kylie είναι υπερταλαντούχα και το “Confide In Me” είναι από τα καλύτερα τραγούδια της μουσικής. Όχι της ποπ μουσικής ειδικά, της μουσικής γενικά.

Eleni: Επίσης προηγήθηκε της συνεργασίας με τον Nick Cave. Το Confide ήταν που την πέρασε σε άλλη πίστα αναγνώρισης.

Marianna: Την συγκεκριμένη ενορχήστρωση που ακούσαμε την έλεγες και οριακά metal.

Eleni: Σχεδόν doom.

Marianna: Παρένθεση για κουτσομπολιό: προτιμάς Cave με Κylie, PJ ή με τη Susie που είναι τώρα;

Eleni: Εντάξει, με PJ, αλλά είναι υπερβολικά συμβατοί, οπότε θα πω με την Kylie λόγω της αντίφασης. Και επειδή παρά την αντίφαση το αποτέλεσμα ήταν μούρλια.

Marianna: Ψηφίζω Polly Jean γιατί τους έβρισκα αλληλοσυμπληρούμενα όντα. Κλείνει η παρένθεση και να πω ότι με τον Cave η Kylie έδειξε ότι είναι πολύ περισσότερα από το “I Should Be So Lucky”. Που ΕΠΡΕΠΕ να το παίξει γαμώτο.

Eleni: Κι εγώ ήθελα “I Should Be So Lucky” και απογοητεύτηκα όταν είδα ότι δεν το παίζει. Τουλάχιστον έπαιξε το “Locomotion”.

Marianna: Το “Impossible Princess” που είχε βγάλει τότε είναι παραγνωρισμένο διαμάντι. Πρόκειται ίσως για τον καλύτερο δίσκο της.

Eleni: Δεν μπορώ να κρίνω συνολικά τη δισκογραφία της για να είμαι τίμια. Αλλά έχει πολλά εξαιρετικά ποιοτικά pop hits. Τη θεωρώ μεγάλη σταρ και μόλις ανακοινώθηκε έβγαλα εισιτήριο από την πρώτη μέρα. Με αποζημίωσε με το παραπάνω. Μου άρεσε η κίνησή της να δώσει το λουλούδι σε εκείνη την κοπέλα. Προφανώς θα το κάνει γενικότερα ως μέρος του σόου - βέβαια η κοπέλα φαινόταν σαφώς ότι δεν το περίμενε - αλλά είχε μία καλοσύνη που φάνηκε ειλικρινής.

Marianna: Εγώ επίσης δεν κατάλαβα ποτέ γιατί θεωρείται μπας κλας η μεγάλη ποπ συναυλία - δεν υπάρχει πιο δύσκολο πράγμα από το να κάνεις καλή ποπ! Λένε ότι τα κοστούμια και οι χορευτές καλύπτουν τη μετριότητα - εγώ πάλι λέω ότι αναδεικνύουν την καλή ποπ!

Eleni: Από ποιον θεωρείται μπας κλας; Πρώτη φορά το ακούω.

Marianna: Ωωω καλά!

Eleni: Μη μου πεις ότι εννοείς τους "εμείς ακούμε ροκ εσείς ελληνικά", ή τους “εμείς ακούμε μόνο indie rock που είναι ποιοτικό”. Δεν τους μετράω αυτούς.

Marianna: Σοβαρά δεν σου έχουν πει ποτέ "πώς είναι δυνατόν να σου αρέσουν και τα δυο"; Αλήθεια;

Eleni: Μου έχουν πει αλλά όχι εδώ και χρόνια. Ή μπορεί απλά και να μην δίνω σημασία χαχαχα.

Marianna: Την καλύτερη δουλειά κάνεις. Για να γυρίσω σε αυτό που έλεγες, φαίνεται ο καλός χαρακτήρας. Οι δυσκολίες της ζωής δεν αλλάζουν το χαρακτήρα, τον αποκαλύπτουν. Αφού πέρασε κι έναν καρκίνο, να μην είναι ευγνώμων που είναι καλά και που μπορεί να μαζεύει χιλιάδες κόσμο;

Eleni: Νομίζω τότε είχε έρθει πάλι στην Αθήνα, όταν ολοκλήρωσε τη θεραπεία της.

Marianna: Μαλακάσα θαρρώ, που για μένα αποτελεί ένα ΟΧΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΌ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΠΕ Η ΟΛΓΑ ΜΑΡΚΑΤΟΥ ΣΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ ΜΕΤΑΞΑ!

Eleni: Μαλακάσα ξανά οριακά ναι, αν αναστηθεί ο Bowie που δεν βλέπω να συμβαίνει.

Marianna: Μόνο τότε, ΚΑΙ ΑΝ!

Eleni: ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΜΑΡΙΑΝΝΑ.

Marianna: Δεν τη θες τη ζωή σου;

Eleni: Άσε να αναστηθεί πρώτα! Λίγο γλυκοκοίταξα τον King Diamond φέτος αλλά βράχος. Δεν πήγα. Αναφορικά με τις ενστάσεις, δεν μπορώ να φανταστώ κάτι πέρα από το παλιό "ακούμε ροκ, δεν είμαστε φλώροι", αλλά αυτά τα λέγανε μέχρι τα 90s. Με το ίντερνετ έπεσαν τα tribes και γλιτώσαμε. Όχι ότι δεν υπάρχει κακή μουσική. Υπάρχει. Αλλά άλλο το αξιολογικό κριτήριο και άλλο οι μανιχαϊσμοί του τύπου ροκ = καλό, ποπ = κακό. Θα μου πεις εδώ υπάρχει κόσμος που λέει η Kylie Minogue δεν είναι μουσική, μουσική είναι ο Stockhausen. Ναι παιδιά, και ο Erik Satie. Από την πόλη έρχομαι...

Marianna: Εμ..

Eleni: Περί Kylie κάτι άλλο;

Marianna: Ε, επειδή εγώ τη θέλω τη ζωή μου και θέλω να τη χαίρομαι, Kylie μόνο στο Release, να ακούω το “Love At First Sight” να ανοίγει η καρδιά μου. ΥΠΕΡΟΧΗ! Πόσα φορέματα άλλαξε τελικά, πρόσεξες;

Eleni: Αρχικά τα μετρούσα, μετά μπερδεύτηκα. Ένα μπλε, δύο κόκκινα, ένα μαύρο, το άσπρο στο Confide, ένα κάπως με pattern και μήπως υπήρχε και κάποιο ακόμα; Και μου άρεσαν όλα (αυτό με το pattern λιγότερο), ιδίως το κοντό μαύρο και η κόκκινη φόρμα. Υπέροχη ρε! Επίσης ενθουσιάστηκα που έπαιξε σχεδόν με το καλημέρα το “Spinning Around”. Έχει ένα 70s disco φίλτρο αυτό το κομμάτι, το γουστάρω πάρα πολύ.

Marianna: Επτά (με καλύτερο το κοντό μαύρο με την παγιέτα): μπλε ολόσωμη φόρμα, κόκκινη ολόσωμη φόρμα με παγιέτες, κοντό κόκκινο με παγιέτες, το άσπρο το αέρινο, ένα κόκκινο κοντό τσάρλεστον με κρόσσια, το μαύρο με την παγιέτα και το τελευταίο με το pattern που έγραφε παντού εν είδει ραφών “Kylie”.

Eleni: Το τρίτο κόκκινο μου έλειπε, άρα όντως επτά. Είναι θεά η γυναίκα τέλος.

Marianna: Δικός μου άνθρωπος!

Eleni: Και ωραία καθαρή ποπ φωνή. Ίσως έπαιξε σύστημα Blackie Lawless σε κάνα δυο σημεία, αλλά περιορισμένα. Άσε που τραγούδησε και a capella. Ας αφήσουμε την υπερανάλυση για τη Σκάλα του Μιλάνου. Επίσης καλό το “Athens” της Loreen αλλά η Kylie είπε κοτζάμ “Athina let’s break the tension” και ένα σωρό efcharisto. Συγγνώμη Λορινάκι αλλά μας έφαγε λάχανο η Αυστραλέζα.

Marianna: Ζω για την ώρα που κάποιος θα μάθει επιτέλους το ευχαριστΟΥΜΕ και δε θα λέει ευχαριστΩ.

Eleni: Με την ευκαιρία, αφού μέχρι και οι Clan Of Xymox φωτογραφίζονται πλέον στις ταβέρνες, καλό είναι να μάθουν όλοι να λένε και τίποτα πέρα από τον μουσακά. Κάτι απλό, π.χ. kolokythokeftedes.

Marianna: Που τους προτιμώ από το μουσακά ομολογώ.

Eleni: Δεν ξέρω, εξυπηρετούν διαφορετικούς σκοπούς, δεν θα τοποθετηθώ.

Marianna: Κάτσε τώρα να βάλω μια κρύα μπίρα, να θυμηθούμε που τις φάγαμε στο κεφάλι την επομένη από την Kylie στη μέταλ μέρα.

Gojira, While She Sleeps, Lacuna Coil: Release Athens, Πλατεία Νερού, 19 Ιουλίου 2025

Marianna: Τη μπέμπελη έβγαλε η δόλια η Χριστίνα η Scabbia. Λύσε μου και μια απορία ρε φιλενάδα: οι μεταλλάδες τι καλλυντικά χρησιμοποιούν και αντέχουν στην κάψα και στο λιοπύρι; Εκατό φορές έβαλα πούδρα εκείνη τη μέρα και πάλι δεν!

Eleni: Έλα ντε! Το μακιγιάζ ενός λακουναίου έλιωσε μόνο. Οι άλλοι ατάραχοι. Στο μεταξύ μιλάω εγώ η κόκκινο κραγιόν και γεια σας. Έχω κόψει και τη μάσκαρα. Πρέπει να βάζουν κάποιο γερό primer από κάτω. Περί Χριστινακίου, την παραδέχτηκα έτσι; Κάποια στιγμή πήγε να πιάσει το ρούχο της σε στυλ "θα πεθάνουμε" και στο δευτερόλεπτο το άφησε γιατί ΕΙΝΑΙ ΙΤΑΛΙΔΑ και δεν καταδέχεται εκπτώσεις στο στυλιστικό της πλάνο. Θα φροντίσει να αντέξει. Και πάνω κάτω στη σκηνή το Χριστινάκι. Συγγνώμη στους haters αλλά τα έδωσε όλα.

Marianna: Την κομψότητα στο αίμα τους την έχουν οι άτιμες οι Ιταλίδες.

Eleni: Σου έχω πει φάση που είμαι σε ένα μαγαζί στο Μιλάνο και δοκιμάζω ένα μαντίλι κάπως σαν εσάρπα; Και με κοιτάζει ο πωλητής, έρχεται και απλά το μετακινεί ανεπαίσθητα, μιλάμε για εκατοστά μόνο και έγινε τελείως άλλο μαντίλι; Το ‘χουν στο αίμα τους ρε παιδί μου. Το αγόρασα φυσικά.

Marianna: Δε μου κάνει καμία εντύπωση. Καμία όμως. Δεν παίζεται η αισθητική τους. Τώρα να σου πω από το λάιβ τους…ε, δεν ενθουσιάστηκα. Θες που αυτό το μέταλ με γυναικεία φωνητικά είναι πλέον δοκιμασμένη συνταγή; Θες που από τη ζέστη πόσο να αποδώσουνε; Θες που δεν θυμάμαι από πότε έχουν να γράψουν κάποιο πολύ αξιομνημόνευτο κομμάτι; Θες που μετά βγήκανε τα αξιολάτρευτα ρεμάλια και τους σβήσανε; Καλά ήταν για αρχή, κάτι παραπάνω δεν έχω να πω.

Eleni: Θα πω το εξής σαν συνολική παρατήρηση και μετά θα αναφερθώ στον καθένα χωριστά. Λίγο πολύ, σε όλες τις συναυλίες αυτού του τύπου, δηλαδή με 2-3 ονόματα, όταν βγαίνει ο headliner τους προηγούμενους τους τρώει η μαρμάγκα. Αυτή τη μέρα στο Release είδαμε την απόλυτη διάψευση του κανόνα και από τους Lacuna Coil και από τους While She Sleeps παρότι οι Gojira έσπειραν.

Εν τω μεταξύ ούτε εγώ ενθουσιάστηκα με Lacuna Coil. Οι Lacuna Coil είναι οι Lacuna Coil. Αλλά πρώτον σαν να ήταν κάτι παραπάνω από Lacuna Coil φέτος. Δεύτερον, μου έκανε εντύπωση ότι έχουν ένα φανατικό κοινό που τους ακολουθεί παντού. Πρόσεξες πόσοι ήρθαν μόνο γι’ αυτούς; Δεν τους κάνεις στην άκρη έτσι εύκολα. Και η Cristina που τη λένε δήθεν άφωνη, μια χαρά φωνή έχει. Για μένα, επειδή δεν περίμενα τίποτα, ευχάριστη έκπληξη.

Marianna: Ε όχι και άφωνη ρε παιδιά, δηλαδή μη λέμε κι ό,τι θέλουμε!

Eleni: Οι While She Sleeps στη συνέχεια είναι η κλασική περίπτωση μπάντας που δεν θα άκουγα στο σπίτι μου ούτε να με έδενες (καλά, αν με έδενες μάλλον θα αναγκαζόμουν). Αλλά τι λαϊβάρα ήταν αυτή ρε συ; Τι κάνουν οι άνθρωποι στη σκηνή;

Marianna: ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΗΣΑ - μάντεψε και τι ακούω τώρα!

Eleni: Ακούς While She Sleeps; Πάει το Μαριαννάκι, πέρασε απέναντι.

Marianna: Αμέ, είναι αξιολάτρευτα ρεμάλια. Και μόνο που βγήκε ο ένας με μπλούζα “British Scum” και ο άλλος μια με φουξ νέον και μια με παπαγαλί κιθάρα, έκλεισε! Δικοί μας άνθρωποι τα παιδιά!

Eleni: Είναι συγκρότημα για να κάνει συναυλίες.

Marianna: Σε κερδίζουν εκεί θεωρώ. Μου αρέσει που δεν παίρνουν τους εαυτούς τους σοβαρά. Γενικά η μουσική πάσχει από έλλειψη χιούμορ και η σοβαροφάνεια δεν είναι καθόλου καλό στοιχείο για κανέναν – πολλώ δε μάλλον για ένα συγκρότημα. Εγώ πήγα χωρίς να έχω ακούσει τίποτα και χωρίς να είμαι και του είδους – ε, με έκαναν φαν τους!

Eleni: Άγγλοι και να μην έχουν χιούμορ; Καλόν θα ήτο να μη διαταραχτεί αυτή η παγκόσμια σταθερά. Χάρμα η κιθάρα η λεμονί / παπαγαλί / δεν ξέρω τι. Πόσες φορές μπήκε ο τύπος στον κόσμο; Πρέπει να έκανε δυο γερά stage diving πέρα από τα πιο σεμνά και ταπεινά που έλεγε και ο... τεράστιος ηγέτης.

Marianna: Πολλές φορές, το ζήσανε και με το παραπάνω. Άσε που ήταν και ωραίος γκόμενος ο Lawrence Taylor, να τα λέμε κι αυτά!

Eleni: Καλός, ναι, αν και έχω βαρεθεί το στυλάκι μαύρα νύχια. Τέλος πάντων, παρά τις ενστάσεις μου για το metalcore αυτή ήταν μία συναυλία που θα ξανάβλεπα άνετα. Δηλαδή όταν ξανάρθουν θα πάω. Μου το 'χε πει και ένας φίλος, που επίσης δεν ακούει τέτοιου τύπου metal, ότι δεν πρέπει να τους χάσουμε με τίποτα.

Marianna: Α για μένα το μαύρο νύχι ήταν το coup de grace. Tον θέλω, κατέληξα!

Eleni: Τώρα αυγουστιάτικα; Μπορεί να είναι διακοπές. Περίμενε λίγο, πού να τον βρούμε;

Marianna: Κάπου με τον Robb Flynn το κόβω. Κάτσε να ψάξω instagram ανερυθρίαστα… Λοιπόν βλέπω χθες Βουλγαρία παίζανε. Τους κόβω να ξεκαλοκαιριάζουν στη Χαλκιδική στο δεύτερο πόδι. Α, βρήκα φωτογραφία του με μακρύ μαλλί. Άλλη μια απόδειξη ότι όταν κουρεύονται τα ανάποδα γαμώτο γίνονται θεογκόμενοι. Βλέπε Bruce Dickinson , Jon Bon Jovi κλπ.

Eleni: Κανόνας αυτό με τα κουρέματα. Τη μάτωσαν τη φανέλα (που δεν είναι βέβαιο ότι έχουν αλλά αν συνεχίσουν έτσι θα φτιάξουν αμέσως). Μου άρεσε που ήρθαν με θράσος να διεκδικήσουν χώρο από τον headliner. Πάντα εκτιμώ τον επεκτατισμό αυτού του τύπου. Μη σου πω ότι τα pits στους While She Sleeps ήταν πιο ακραία από ό,τι και στους Gojira ακόμα.

Marianna: Κι εγώ αυτή την εντύπωση έχω διότι οι Gojira είναι πιο εγκεφαλικοί / ψαγμένοι. Αυτοί εδώ είναι πιο (αξιαγάπητοι) κάφροι.

Eleni: Οι μόνοι μη headliners από όσους είδα φέτος στο Release που από άποψη απόδοσης (όχι εκτοπίσματος) θα μπορούσαν να είναι πρώτοι στο bill ήταν οι While She Sleeps και οι Lacuna Coil. Είναι έτοιμοι.

Marianna: WSS άνετα. Lacuna; Χμμμμ, ίσως.

Eleni: Οι Gojira καταιγιστικοί έτσι; Καταρχάς τι ντράμερ είναι ο Mario Duplantier. Σίγουρα από τους κορυφαίους της γενιάς του.

Marianna: Η άχρηστη το «δίκαση» το διάβαζα «δικάση», όπως το «δικάσει». Γαμώ τη διαστροφή του επαγγέλματος, μέχρι να καταλάβω τι εννοούσε κόντεψα να ανοίξω τον Ποινικό Κώδικα!

Eleni: Κι εγώ «δικάση» το διάβασα. Κατόπιν μίνι έρευνας ο τονισμός στην παραλήγουσα ήταν η πιο συνήθης εντύπωση στο κοινό.

Marianna: Πάλι καλά, να μη νιώθω μόνο εγώ χαζή. Σε κάθε περίπτωση, το Ντιπλαντερέικο είναι ταλαντουχόσογο, όπως θα λέγαμε ομορφόσογο. Να τονίσω δε πόσο μου άρεσε το γεγονός ότι αυτό ήταν παιχνίδι με το κοινό αντί για επιδειξιομανία. Είναι λεπτή η γραμμή και μπορεί να γίνει γελοίο πολύ εύκολα. Εδώ όχι.

Eleni: Μου άρεσε ιδιαιτέρως αυτή η ισορροπία ανάμεσα στο είμαστε παιχταράδες και τον αυτοσαρκασμό και το χιούμορ και την κράτησαν υποδειγματικά σε όλη τη συναυλία. Ούτε διασκεδαστές έγιναν ούτε πιο σοβαροί από όσο έπρεπε. Αλλά δεν αντέχω, θα το πω. Δηλαδή έπρεπε να ξέρουμε ότι ο Γάλλος εννοεί δύο κάσες; Πρώτον μου έρχεται πιο εύκολα η μπότα από την κάσα. Δεύτερον δηλώνω αρνήτρια αποκωδικοποίησης Γάλλων. Μιλάμε για λαό που λέει τους Beatles "Μπιτέλς" και το ούμπερ “εμπέγ”. ΟΧΙ.

Marianna: Ας μην σχολιάσω το «Νιρβανά», κάπου ήμαρτον.

Eleni: Ή τον Μισέλ Ντουγκλάς.

Marianna: Καααααρ καρ καρ! Από τις πιο γελοίες στιγμές στη ζωή μου είναι αυτή που είδα X-Files μεταγλωττισμένο στα γαλλικά με «Μωλντέρ και Σκαλλύ». ΕΛΑ ΠΑΝΑΪΑΜ’!

Eleni: Χαχαχαχα τι έχεις τραβήξει κι εσύ. Εγώ έχω δει μεταγλωτισμένο το Casino του Scorsese σε σινεμά στο Παρίσι.

Marianna: Το επόμενο που θα σου πω δεν το ξεπερνά τίποτα. Όπως ίσως θυμάσαι εγώ μεγάλωσα Λαγυνά Έβρου, δίπλα στα σύνορα… Mega Ant1 δεν πιάναμε, αλλά τα τουρκικά κανάλια είχαν σήμα ΚΑΜΠΑΝΑ. Ε, εκεί έχω πετύχει Υπολοχαγό Νατάσα μεταγλωττισμένη στα τουρκικά… και Ιππότη της Ασφάλτου το ίδιο. Να δεις τον Μάικλ Νάιτ να λέει «ΚΙΤΤ τσαμπουκ τσαμπουκ», … αυτό.

Eleni: Έχεις δει τη Βουγιουκλάκη να κλαίει με το αϊλάινερ άθικτο στα τούρκικα; Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Marianna: Και περτικαλί κραγιόν που στην κατοχή μάλλον δεν ήταν στη μαύρη αγορά επίσης. Αλλά για να γυρίσω στους Γκοζιρά (για να το πω και με προφορά), εκτιμώ ότι η εμφάνιση στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι τους ήταν προφανώς αυτή που τους έκανε household name.

Eleni: Και, πρόσεξε, όλες οι Ελληνίδες καστανές - μελαχρινές και μαυροφορεμένες με τσεμπέρι, εκτός από τη Βουγιουκλάκη που είναι κατάξανθη με κόκκινο ξώπλατο φόρεμα. Εγώ “γουί αρ Γκοτζίρα” άκουσα να λέει ο Joe. Που μας έπρηξαν μετά τους Ολυμπιακούς δήθεν να το λέμε σωστά. Ναι, σιγά. Άμα με ψάξουν οι Ντιπλαντιέ να πάμε για μπύρα βλέπουμε. Τους πέρασε πίστα το Παρίσι. Πάντα ήταν αξιόπιστοι λάιβ, αλλά φέτος είδαμε ένα μεγάλο metal συγκρότημα.

Marianna: Πολύ θαρραλέα επιλογή του Thomas Jolly. Σε ελληνικά δεδομένα, είναι σαν να βάλεις τους Rotting Christ να παίζουν το «Στα άρματα, στα άρματα» με τη Μαρία Φαραντούρη!

Eleni: Δυστυχώς δεν θα συνέβαινε με τίποτα εδώ εκτός αν δεχόταν ο Σάκης Τόλης να φορέσει χλαμύδα, να κρατάει αμφορέα αντί για κιθάρα και να πάρει και τη Μόνικα στα φωνητικά. Περί Gojira, ο Joe έχει πολύ περίεργη και χαρισματική φωνή. Παρατήρησες ότι είναι σαν να τραγουδάει με δύο φωνές; Growls πάνω από καθαρά φωνητικά. Προφανώς θα τον ευνοεί η χροιά του, αλλά σίγουρα θα έχει τεχνικές απαιτήσεις η διαχείριση μιας τέτοιας φωνής για να μην καεί κιόλας μέσα στα χρόνια.

Marianna: Δεν έχω τις τεχνικές γνώσεις για να κρίνω αλλά ο όγκος ήχου και ενέργειας που ξερνάνε επί σκηνής είναι και τρομακτικός ενίοτε. Αλλά πολύ καλή εκφορά λόγου, καταλάβαινα στίχους.

Eleni: Εκφορά πεντακάθαρη. O Σάκης Τόλης πλάκα πλάκα θεωρείται μετρ σε αυτό. Μου άρεσαν επίσης τα βίντεο στο “Another World” με το διαστημόπλοιο προς αναζήτηση μιας ουτοπίας. Δεν θύμιζαν εντελώς Οδύσσεια του Διαστήματος; Ulysse 31; Εγώ τραγουδούσα και το τραγουδάκι από μέσα μου!

Marianna: ΓΑΛΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΝΗ ΜΟΥ, αυτό και το «Μια φορά ήταν ο άνθρωπος» και το «Απαγορευμένος πλανήτης» θύμισε.

Eleni: Ναι! Έπαιξαν και το “Under The Sun” των Black Sabbath όπως στο Birmingham, το “Stranded” και το “Ça Ira”. Γενικά συμφωνώ με την προσέγγιση ότι το πολύ obscurity μπερδεύει αχρείαστα. Αυτά που πρέπει να παιχτούν, να παιχτούν. Ακούς Kylie; Σε περιμένουμε με το “I Should Be So Lucky” την επόμενη φορά.

Marianna: Καλώς το σχολιάζεις αυτό και να σχολιάσω επίσης ότι πολλά άτομα του χρόνου θα πάνε Metallica ΚΑΙ για τους Gojira. Εγώ λόγου χάριν! Και τι ωραίο που πέταξαν και τα χάρτινα αίματα. Δεν κάνουν μισές δουλειές.

Eleni: Μόνο η μέτζο σοπράνο έλειπε. Και η Κονσιερζερί.

Marianna: Γενικά και για αρχή περιοδείας ήταν σούπερ δεμένοι και ξεκούραστοι. Χώρια το στοιχείο του αυθορμητισμού με το να ανεβάσουν στη σκηνή τον Robb Flynn, να του πουν τα «χρόνια πολλά» και να διασκευάσουν μαζί το “Territory” των Sepultura.

Eleni: Ωραίο το ενσταντανέ με τον Flynn αν και δεν συμφωνώ ότι ήταν το χάιλαϊτ της βραδιάς.

Marianna: Ξεκάθαρα δεν ήταν χάιλαϊτ, αλλά ήταν μια αυθόρμητη στιγμή. Σπανίζουν αυτές σε μια εποχή που ξέρουμε τη σετλιστ από πριν – και αυτές γίνονται όλο ένα και πιο αναγκαίες.

Eleni: Λίγο τρομακτικό πάντως που ο Flynn βρίσκεται στην Ελλάδα ένα μήνα, χαχαχ. Θα φοβόμαστε να πάμε για μπύρα μην τυχόν σκάσει με τούρτες και μας βάλει να του τραγουδήσουμε για να σβήσει κεράκια.

Marianna: Διακοπές έκανε καλέ ο άνθρωπος, πριν έρθει τη Δευτέρα 28 του Ιουλίου εδώ στη Μονή Λαζαριστών και κάνει χαμό - που δεν πήγα αλλά είδα βίντεο.

Eleni: Άμα είδες βίντεο μέχρι και review γράφεις... (Αστειεύομαι). Περί Metallica κυκλοφορεί και αστειάκι. Πώς θα τολμήσει λέει να εμφανιστεί ο Lars Ulrich μετά τον Mario Duplantier. Ναι καλά. Συγκροτήματα όπως οι Metallica, Iron Maiden κλπ παίζουν για τη φανέλα, δεν χαμπαριάζουν όποιος και αν προηγηθεί.

Marianna: Θα τον αντικαταστήσει ο Mario τελευταία στιγμή, σιγά μην αφήσουν να τους κλέψουν το thunder. Σκέψου ότι χρόοοοονια πριν είχε βγάλει η Victoria’s Secret μια απόχρωση κραγιόν με όνομα metallic… ε, μάντεψε ποιοι της καναν ασφαλιστικά και αναγκάστηκε να του αλλάξει ονομασία!

Eleni: Χαχαχαχ. Δεν μπορεί. Είναι generic όρος το “metallic”. Επίθετο είναι.

Marianna: Νομικά το κριτήριο έχει να κάνει με το αν μπορεί να μπερδευτεί το κοινό και να θεωρήσει ότι είναι δικό τους προϊόν.

Eleni: Χμ.. Βλέπω ότι είναι “metallica” τελικά, όχι “metallic”. Αλλά έλεος κι αυτοί...

Marianna: Πάσο, δεν το θυμόμουν ακριβώς, αλλά και πάλι, τι λύσσα κακιά. Φραγκοφονιάδες, δώστε και λίγο νερό του αγγέλου σας πια!

Eleni: Θα πετάνε οι Gojira χαρτάκια και θα τα μαζεύουν οι Metallica για να τα ξαναπετάξουν. Να μην φέρουν δικά τους και ξοδευτούν!

Marianna: Αυτό μπορεί να το κάνουν και οι Gojira αλλά για περιβαλλοντικούς λόγους.

Eleni: Χαχαχ μπορεί μετά να βγει ο Mario να δικάση μαζεύοντας χαρτάκια. Αφού δίκασε με τη δίκαση.

Marianna: Προσφέρομαι να τον αναλάβω.

Eleni: Τέλεια! Ρίξαμε και τη θερμοκρασία κάνα δυο βαθμούς, προχωράμε.

Beth Gibbons, Bill Ryder Jones: Release Athens, Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού, 20 Ιουλίου 2025.

Eleni: Τι να πούμε εδώ ρε...

Marianna: Ότι μας έπιασε το χέρι και δεν θα το ξαναπλύνουμε ποτέ.

Eleni: Η Beth Gibbons το 2025 μου θύμισε όλους τους λόγους για τους οποίους την έχω αγαπήσει και δεν είναι λίγοι. Εξομολόγηση: Ποτέ δεν κατάλαβα τον παλλαϊκό ενθουσιασμό για το θέατρο του Λυκαβηττού. Μου φαινόταν πάντα ψυχρός χώρος. Ε λοιπόν η Beth Gibbons τον ζέστανε. Καλά την ώρα που μου έπιανε το χέρι και λίγο το έσφιξε έμεινα στήλη άλατος. Νομίζω ότι για μερικά δευτερόλεπτα πίστεψα πραγματικά ότι δεν θα το ξαναπλύνω ποτέ, ασχέτως του ότι το έπλυνα με το που μπήκα στο σπίτι. Αυτά τα δευτερόλεπτα όμως θα μείνουν.

Marianna: Δεν της το είχα να θέλει τόσο επαφή με τον κόσμο, την είχα για πιο αγοραφοβική.

Eleni: Κι εγώ την περίμενα πιο εσωστρεφή, όπως στέκει στη σκηνή, μία αποσυρμένη σχεδόν φυσική παρουσία με τα δυο χέρια στο μικρόφωνο και το πρόσωπο στη σκιά, ευθυγραμμισμένη και με την αναστοχαστικότητα της μουσικής.

Marianna: Βασικά απαράλλακτη και αγέραστη ρε γαμώτο της. Ίδιο λουκ με τζιν και μπλούζα, ίδια φωνή, ίδιο γάντζωμα στο μικρόφωνο, ίδια μαλλιά, ίδια φωνή, ίδιο συναίσθημα, ίδιο πάθος!

Eleni: Ήταν σαν να την βλέπεις 30 χρόνια πριν. Συγκινητική ρε γαμώτο. Ήθελα να αποφύγω τον όρο γιατί δεν αντέχουμε άλλη "συγκίνηση", "μυσταγωγία", "μαγεία" κλπ (παρακαλώ εναποθέστε τα κλισέ σας εδώ), αλλά η Gibbons ήταν κυριολεκτικά όλα τα παραπάνω.

Marianna: Χμ, τα κλισέ φιλενάδα είναι κλισέ γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος να περιγράψεις μια κατάσταση.

Eleni: Και επειδή τα κοπανάνε παντού με την πρώτη ευκαιρία. Αλλά ναι, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να τη χαρακτηρίσω αν θέλω να εκφραστώ με ειλικρίνεια.

Marianna: Μα δεν σου έκανε εντύπωση που άχνα δεν ακουγόταν πουθενά; Μόνο ο θόρυβος του λόφου και η Beth. Καλά κάναμε και κατεβήκαμε μπροστά αντί να μείνουμε στις κερκίδες.

Eleni: Πρωτοφανής η προσήλωση του κοινού έτσι; Και όταν κατεβήκαμε μπροστά είδαμε άλλη συναυλία. Και ακούγαμε άλλη συναυλία. Μπροστά άκουγες κάθε όργανο. Ο ήχος απόκτησε ταυτότητα.

Marianna: Μα άκουσες το χαμό στο “Glory Box”; Που παρεμπιπτόντως είναι στην δεκάδα των πιο σέξι κομματιών όλων των εποχών; (Να σημειώσω στην ατζέντα μου ότι πρέπει να κάνουμε στο MiC ένα αφιέρωμα με αυτό το θέμα μέσα στην χρονιά).

Eleni: Νομίζω ότι ο περισσότερος κόσμος αυτό θα περίμενε κυρίως, το όποιο κομμάτι θα άκουγε από Portishead. Παρεμπιπτόντως, δεν μου άρεσε πολύ το “Lives Outgrown” εμένα. Σε αντίθεση με τη συνεργασία της με τον Rustin Man. Και το ακούσαμε σχεδόν ολόκληρο, αλλά ήταν τόσο εξαπτική που πραγματικά δεν είχε σημασία η setlist. Τι όμορφα που ερμήνευσε το “Whispering Love” π.χ., το τελευταίο κομμάτι πριν το ανκόρ, με τις ριπές από τα έγχορδα.

Marianna: Μα προφανώς! Εμένα το τρίτο των Portishead δεν με είχε ακουμπήσει ιδιαίτερα να σου πω, τα άλλα δυο είναι πιο δικά μου.

Eleni: Εμένα αντίθετα ο τρίτος είναι ο αγαπημένος μου δίσκος τους. Όταν τον πρωτοάκουσα συνειδητοποίησα ότι για δέκα χρόνια εν τη απουσία τους το trip hop είχε μπλοκάρει και αναγκάστηκαν να επιστρέψουν οι ίδιοι για να του δώσουν διέξοδο με τα βίντατζ ηλεκτρονικά και τα ντραμς.

Marianna: Ε, είναι λίγο ομφαλοσκοπικό είδος. Γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;

Eleni: Πολύ θα ήθελα να άκουγα το “Silence” λάιβ.

Marianna: Δε λέω, καλά είναι και τα props, αλλά στην τελική αυτό που χρειάζεσαι για ένα ΓΑΜΑΤΟ λάιβ είναι μια καλλιτέχνιδα με συναίσθημα. Ουκ εν τω πολλώ το ευ.

Eleni: Όλα έχουν τον ρόλο τους. Η Gibbons δεν χρειάζεται πολλά, χρειάζεται τη Gibbons. Και λίγα έγχορδα. Πρόσεξες που ακούγαμε ακόμα και το γλίστρημα των χεριών στα όργανα; Αυτό σίγουρα δεν θα συνέβαινε αν ήμασταν πίσω.

Marianna: Εμ! Άσε που φτάσαμε και πολύ εύκολα στο κάγκελο.

Eleni: Φαίνεται πως οι ακροατές των Portishead έχουν λίγο μικρότερη ροπή προς το moshing σε σχέση με όσους ακούνε While She Sleeps. Άγιο είχαμε, χαχαχαχ!

Marianna: Ο Θεός να μας φυλάει!

Eleni: Μήπως θέλεις να σχολιάσεις καθόλου τον Bill Ryder Jones; Διότι εγώ από κάτι βίντεο που είχα δει νωρίτερα, αποφάσισα να συνεχίσω τη σιέστα.

Marianna: Να σου πω και για τον Ryder Jones. Ήξερε ο άνθρωπος ότι δεν είχαν έρθει για αυτόν, μη σου πω ότι ήταν κι αυτός ήδη διακοπές στην Ελλάδα και σου λέει έλα να παίξεις με μια κιθάρα και ένα τσέλο να δικαιολογήσουμε και το εισιτήριο. Να σου πω και ότι σε όλο το λάιβ έσκασα ψάχνοντας να βρω ποιον μου θυμίζει ηχητικά και στο τέλος μου ήρθε η φλασιά: έχει ΙΔΙΑ χροιά με τον Matt Berninger των National. ΙΔΙΑ!

Eleni: Δεν το αποκλείω να κανονίστηκε έτσι. Στο μεταξύ είναι λέει ο frontman των Coral (πράγμα που φυσικά δεν θυμόμουν). Όποιος και να αναλάμβανε να ανοίξει τη Beth Gibbons χαμένος θα ήταν και σίγουρα το ήξερε και ο Ryder.

Marianna: Ε, ακριβώς αυτό. Υπό τις δεδομένες συνθήκες ήταν ένα ωραίο αξιόλογο ζέσταμα, αλλά μέχρι εκεί. Θα προτιμούσα να τον δω μόνο του γιατί εδώ πραγματικά αδικήθηκε.

Eleni: Εγώ με βάση όσα είπες θα προτιμούσα να μην τον δω καθόλου. Μπορεί βέβαια να είμαστε τυχεροί και να τον φέρει το Ejekt μαζί με τον Kiwanuka. Το εισιτήριο ήταν πράγματι ακριβό, αλλά δεν μου έκανε καρδιά να λείπω. Επίσης αυτό ήταν ένα σύγχρονο λάιβ. Δεν σκέφτηκα ούτε λεπτό “αχ τα νιάτα μας”.

Marianna: Η Beth είναι για ενήλικες, όχι για μετέφηβα άτομα, έχει πολύ σκοτάδι η μουσική της. Εγώ τη νιώθω τώρα πιο κοντά μου, όχι τότε.

Eleni: Και τι όμορφη, κρυστάλλινη και εύθραυστη φωνή. Σαν να μην την έχει αγγίξει καθόλου ο χρόνος. Τα δε “efcharisto” μια χαρά τα έφερε εις πέρας, να τα λέμε κι αυτά.

Marianna: Μωρέ τι χαρά ήταν αυτή που έβγαλε στο τέλος, τέλειωσε το λάιβ και έλαμψε!

Eleni: Ναι! Πόσες φορές χαιρέτησε!

Marianna: Ναι, ενθουσιασμένη ήταν! Λες να είναι ρόλος αυτό που υποδύεται; Ή απλά επί σκηνής να είναι μια άλλη;

Eleni: Σκέφτομαι ότι ένα τέτοιο λάιβ ίσως να είναι ενδοσκοπική διαδρομή για εκείνη και το φινάλε να λειτουργεί απελευθερωτικά. Όταν μου έπιασε το χέρι (το ξέρω, κόλλησε η βελόνα, συγγνώμη που δεν μου συμβαίνει κάθε μέρα να με ακουμπάει η θεά Beth Gibbons) και της είπα πόσο όμορφα ήταν, ξαφνικά μου το έσφιξε χαρούμενη, σαν συγκινημένη και ανακουφισμένη που όλα πήγαν καλά. Ίσως να ήταν πιο επιφυλακτική στην αρχή και σταδιακά να ξεκλείδωσε. Αλλά αυτή η ευθραυστότητα είναι που διακρίνει και τις ερμηνείες της και την αγαπάμε γι' αυτό.

Marianna: Η τέχνη λυτρώνει - και εμάς και τους καλλιτέχνες και τις καλλιτέχνιδες.

Eleni: Δεν ξέρω αν θα σου ακουστεί χαζό, αλλά νομίζω ότι ένας λόγος που δεν ήθελα να πάω σε άλλη συναυλία τις επόμενες μέρες ήταν γιατί δεν μπορούσα να φανταστώ καλύτερη αυλαία για το συναυλιακό καλοκαίρι από τη Beth Gibbons (ωραία και επειδή έκανε ζέστη).

Marianna: Όχι, όντως δε χρειαζόταν κάτι άλλο. Ήταν το ιδανικό κλείσιμο, γεμάτο αγάπη και ευαισθησία. Οπότε αυτά για το φετινό συναυλιακό ελληνικό καλοκαίρι;

Eleni: Νομίζω αυτά. Πάμε κι εμείς γεμάτες αγάπη και ευαισθησία να κάνουμε καμιά δουλειά;

Marianna: Και του χρόνου με το καλό λοιπόν, να ακούμε ωραίες μουσικές με ανθρώπους που αγαπάμε και να αγαλλιάζει η ψυχή μας. Έχεις κάτι άλλο να προσθέσεις;

Eleni: Ότι είμαι ευγνώμων που μπορώ να πηγαίνω σε τόσες συναυλίες. Είναι τρόπος ζωής και δεν θα ήθελα να τον αλλάξω.

Marianna: Νομίζω λίγα πράγματα θα με έκαναν να αλλάξω αυτόν τον τρόπο ζωής - και θέλω να πιστεύω ότι τα έχω περάσει και ξεπεράσει. Οπότε, ραντεβού το επόμενο συναυλιακό καλοκαίρι με βεντάλιες, εβιάν και κοκτέιλ;

Eleni: Εννοείται. Και του χρόνου! Εκτός αν τα πούμε νωρίτερα στο Eightball για μέταλ λαϊβάκι και Eurovision πάρτυ αμέσως μετά.

(Οι φωτογραφίες των συναυλιών στο πλαίσιο του Release Athens Festival είναι εκ της διοργάνωσης. Οι υπόλοιπες φωτογραφίες είναι των συντακτριών του άρθρου).