Μπες μέσεντζερ να κάνουμε απολογισμό του συναυλιακού καλοκαιριού - Μέρος Α'

Eleni: Από τα τι ζήσαμε στο τι ζούμε παρέα με το κλιματιστικό δυο μήνες δρόμος.

Marianna: Βάλε καφέ να σ' τα πω.

Eleni: Ε ναι, τελειώνει ο Ιούλιος, Αύγουστο μας βλέπω με τοπικά πανηγύρια, γιορτή ρίγανης (υπάρχει όντως στην Τήνο, έχω πάει και έχω κερδίσει και στην τοπική λοταρία), πεντοζάλη και μπάνια στο Δεύτερο Πόδι, πάνε οι συναυλίες. Τη βγάζουμε με καφέδες τώρα, τι να κάνουμε.

Marianna: A δεν ξέρω για σένα, εγώ θα δω Have A Nice Life στο Βερολίνο 4 Αυγούστου πάντως!

Eleni: Να προστεθεί πάραυτα στα πρακτικά! Ίσως πρέπει να μπει ως Παράρτημα.

Marianna: Έχει και Machine Head και Fear Factory στη Θεσσαλονίκη τη Δευτέρα, αλλά εκεί αν πάω θα πάω για γκομενικούς λόγους, τι διάολο, εκεί θα τον πετύχω τον τύπο…

Eleni: Μήπως πρέπει όντως να πας Machine Head να δούμε αν κυκλοφορεί παντού με τούρτες γενεθλίων ο Robb Flynn; Ευτυχώς δεν εισέβαλε και στη σκηνή της Beth Gibbons. Το φοβόμουν λίγο.

Marianna: Μπορεί να ήταν από κάτω, δε θα μου έκανε εντύπωση. Οι μεταλλάδες είναι ευαίσθητα παιδιά.

Eleni: Προφανώς αυτό θα συνέβη, αλλά ως ευαίσθητο παιδί θα σεβάστηκε τη συνθήκη ή θα έπεσε κι αυτός ξερός με τη Beth όπως εμείς. Αλλά θα φτάσουμε κι εκεί.

Marianna: Λοιπόν, ποιο είναι το πρώτο;

Poison Ruïn, Feral Kids, Gloomy Sunday, ΜΠΡΙΤΖΟΛΙΤΣΕΣ: An Club, 6 Ιουνίου 2025

Spectral Wound, Isolert, An Club, 18 Ιουνίου 2025

Thou, Rita Mosss, Chronoboros: An Club, 1 Ιουλίου 2025

Eleni: Το πρώτο ήταν οι Poison Ruïn στο An Club, αλλά ακολούθησαν άλλα δύο λαϊβάκια από την Ten Out Of Ten Productions για να κλείσει η δική τους φετινή σεζόν και λέω να τα γκρουπάρω, όχι φυσικά για να τα υποβαθμίσω, αλλά τουναντίον για να ενισχυθεί η “ανταγωνιστική” τους θέση - μέσω του ενιαίου concept που υπηρετούν - ως αντίπαλο δέος στις φρενήρεις οχλοβοές των ακριβοπληρωμένων αναβαθμισμένων εμπειριών των καλοκαιρινών φεστιβάλ όπου όλα πρέπει να βιώνονται ως επικά έπη επών. Ξέρεις τι εννοώ, τα είχα πει αναλυτικά επί τη επιστροφή των Jesus And Mary Chain, μην τα ξαναλέω σαν να κόλλησε η βελόνα.

Απλά ας σημειωθεί ότι το μεταλοπάνκ νεραϊδοχώρι που έχει στήσει η Ten Out Of Ten Productions στο υπόγειο του An Club είναι από τις πιο αυθεντικά πωρωτικές εμπειρίες (όχι experiences) του αθηναϊκού συναυλιακού πανικού. Χαμηλές τιμές στα εισιτήρια, υψηλές πτήσεις στην προσεκτική επιλογή των ονομάτων από την αφρόκρεμα του εδώ και τώρα (ενίοτε εκεί και αύριο) διεθνούς και ελληνικού underground. Μεταξύ των τριών θα ξεχωρίσω λίγο το μεσαιωνικό μοτορχεντικό πανκ των Αμερικανών Poison Ruïn που μας πήρε και μας σήκωσε (αποκάλυψη και οι ΜΠΡΙΤΖΟΛΙΤΣΕΣ παρά το παραπλανητικό του ονόματος), αλλά είτε μιλάμε γι’ αυτούς, είτε για το τέρμα σύγχρονο black metal των Spectral Wound, που δεν είναι της παγωμένης λίμνης και του σκοτεινού δάσους κατά τα συνήθη αλλά της σκηνής και του mosh pit (καλά αυτό το δεύτερο ας το αφήσουμε στους μικρότερους), είτε για το αντιεξουσιαστικό sludge των Thou, η φάση στο κυριολεκτικά αναβαθμισμένο (εδώ κολλάει το “enhanced” που πουλάνε οι Metallica) An είναι οικογενειακή και ακραία εθιστική.

Να το κανονίσεις να έρθεις! Σε είδα και στους Gojira, σύννεφο πήγαν τα devil's horns.

Marianna: Χαμός κοινώς!

Eleni: Χαμός στα υπόγεια, άλλωστε για τα υπόγεια δεν είμαστε;

Marianna: Κοίτα να δεις που κατά βάθος είμαι μέταλλο και δεν το ήξερα.

Eleni: Κατέστη σαφές μέχρι και στη Loreen νομίζω.

Marianna: Ο Καραμπεάζης από κάπου γελάει κάτω από τα μουστάκια του (που δεν έχει). Πάντως είναι σημαντικό αυτό που γίνεται με το Αn και καλά κάνεις που κάνεις ειδική μνεία.

Eleni: Ελπίζω να υπάρχει συνέχεια γιατί ασφαλώς η φάση είναι trial and error, αλλά μέχρι στιγμής γίνεται εξαιρετική δουλειά.

Giotis Damianidis, Petros Damianidis και Aleksandar Škorić: Bowie House, Θεσσαλονίκη, 10 Ιουνίου 2025

Eleni: Συνεχίζω καρφί με τζαζ και ελεύθερο αυτοσχεδιασμό αφού πρώτα δηλώσω ευγνώμων που παρά τον αυστηρά επαγγελματικό χαρακτήρα του ταξιδιού μου στη Θεσσαλονίκη, πήγα και τα δύο βράδια μου επάνω σε συναυλίες. Παραλίγο να πάω και στη Μητροπούλου και τον Βελιώτη στις 13 Ιουνίου, αλλά γύρισα την παραμονή για δουλειά στην Αθήνα. Κατά σύμπτωση, δε, χωρίς να γνωρίζω ότι ο Γιώτης Δαμιανίδης θα έπαιζε όταν θα ανέβαινα κι εγώ, επέλεξα τη συνεργασία του με τον Masahiko Satoh “Thousand Leaves 千 葉”για το Κάτι Καλό του Ιουνίου στο MiC. Τα του λάιβ μου τα είπε ο ίδιος εκ των υστέρων (αλλά ευτυχώς όχι κατόπιν εορτής εξ ου και πήγα).

Marianna: Στην Καλλιόπη και στο Βελιώτη πήγα εγώ, θα σ’ τα πω μετά.

Eleni: Μια χαρά! Που λες, θα είμαι τίμια, άκουσα διαγώνια το σετ. Τη δουλειά του Δαμιανίδη την παρακολουθώ συστηματικά, έχω αγοράσει και τον δίσκο που έβγαλε πρόσφατα με τους Giovanni Di Domenico, Gonçalo Almeida, Balázs Pándi στην επίσης θεσσαλονικιώτη Defkaz Records, αλλά δεν είδα το λάιβ όπως ήθελα, ή μάλλον επέλεξα να μην το δω γιατί έδωσα προτεραιότητα στους φίλους μου που ήρθαν μαζί. (Μην τριγκάρετε, καθόμασταν έξω, δεν ενοχλούσαμε). Έστω αποσπασματικά όμως επιβεβαίωσα ότι ο ίδιος έχει μια avant-rock προσέγγιση στον τρόπο που παίζει κιθάρα που ματσάρεται πολύ πειστικά με το jazz improv που φτιάξανε εκείνο το βράδυ με τον αδερφό του Πέτρο στο κοντραμπάσο και τον σέρβο ντραμίστα Aleksandar Škorić. Σωστό power jazz trio, πάντα τέτοια μας εύχομαι. Ωραίο το Bowie επίσης, αλλά επειδή είναι καινούριος χώρος ίσως δεν θα ήταν κακή ιδέα να λαμβάνουν υπόψη πιο σοβαρά και με μικρότερη έπαρση την κριτική των επισκεπτών σε θέματα εξυπηρέτησης και χρεώσεων (και δεν αναφέρομαι στον εαυτό μου ή στους φίλους μου).

Black Flag: We, Θεσσαλονίκη, 11 Ιουνίου 2025

Marianna: Δε σου κάνει εντύπωση που όλο το συγκρότημα αποτελείται μόνο από πιτσιρίκια πλέον; Και γυναίκα στη φωνή; Κανένα δεν πρέπει να ήταν πάνω από 25 χρονών.

Eleni: Η γυναίκα μού έκανε όντως εντύπωση αν και νομίζω ότι έχουν ξαναχρησιμοποιήσει γυναικεία φωνητικά στο παρελθόν, σποραδικά ομολογουμένως. Εμένα κυρίως με χαροποίησε που η φάση ήταν λιγότερο Black Flag απ’ τα λιντλ απ’ ό,τι φοβόμουν, πράγμα που σε κάποιο βαθμό ήταν δεδομένο λόγω συνθήκης “Greg Ginn and friends” (αν και κάπως έτσι λειτουργούσαν πάντα αυτοί). Άσε που τα Lidl έχουν αρκετά πράγματα που είναι ωραιότατα.

Marianna: Όχι ρε, καθόλου! Πολύ τίμιο, πολύ μπριζωμένο live. Και στο σημείο αυτό να κάνω τη δική μου εύφημο μνεία στη Made Of Stone Productions που σημαντικό αριθμό από ό, τι γίνεται στη Θεσσαλονίκη ουσιαστικά αυτή το φέρνει.

Eleni: Η Made Of Stone έχει πολύ καλή παρουσία και στην Αθήνα. Ακόμα θυμάμαι τη λαϊβάρα Lowen στο Gazarte που ωστόσο φοβάμαι ότι θα τους έβαλε μέσα λόγω χαμηλής προσέλευσης. Αν πάντως υπάρχει μουσική δικαιοσύνη, μια μέρα θα λέμε ότι είδαμε τη Nina Saeidi να μας τραγουδάει στο ένα μέτρο και θα το οφείλουμε στη Made Of Stone. Επιστρέφοντας στους Black Flag, τα πιτσιρίκια εμφανώς άπειρα αλλά ορεξάτα, δεν το πίστευαν ότι συνόδευαν τον θείο Ginn και τα έδωσαν όλα. Άξια! Το εισιτήριο είχε οριακά τίμια τιμή, μια χαρά περάσαμε και παρότι μάλλον δεν θα μνημονεύω αυτό το λάιβ μέχρι τα γεράματα, ήρθαμε σίγουρα στα ίσια μας.

Marianna: Mια χαρά ήταν, άσε που ο Ginn το χάρηκε και αυτό βγήκε προς τα έξω. Το βάζω στην κατηγορία «τίμιο δυνατό live».

Eleni: Για μένα δεν σου κρύβω ότι περισσότερο μετράει το ότι ξαναπήγα σε hardcore punk συναυλία στη Θεσσαλονίκη μετά από χρόνια. Και δη σε χώρο όπου διοργανώνονται παιδικά πάρτυ!

Marianna: Xαχαχ ναι, το WE είναι δια πάσα νόσο, τα κάνει όλα και συμφέρει. Είναι και δίπλα στο μετρό γιατί έχουμε και από αυτό πλέον! Ξεβλαχέψαμε κι εμείς.

Eleni: Και τι μετρό. Πολυσυζητημένο! Ευτυχώς μπήκα κι εκεί και “το έζησα” κι εγώ. Σε λίγο ούτε στο φούρνο για ψωμί δεν θα μπορούμε να πάμε χωρίς να το βιώνουμε... Τι σε λίγο; Ήδη συμβαίνει πλάκα πλάκα. 

Marianna: Κοίτα, η Θεσσαλονίκη και τα λάιβ είναι πονεμένη ιστορία. Όποτε πάω εγώ βλέπω τον κόσμο να διψάει…

Eleni: Μοιάζει λίγο με φαύλο κύκλο η κατάσταση: Δεν πάει ο κόσμος (πια) στα θεσσαλονικιώτικα λάιβ γιατί δεν υπάρχουν κατάλληλοι χώροι και το αντίστροφο. Με αποτέλεσμα να μην γίνονται πολλές συναυλίες. Όσο σκέφτομαι τον συναυλιακό διαφωτισμό στα μέσα προς τέλη 90s που ό,τι γινόταν στην Αθήνα συνέβαινε λίγο πολύ και στη Θεσσαλονίκη, δεν υπάρχει απλώς αλλαγή αλλά αντιστροφή του κλίματος. Σπανίως κατεβαίναμε για συναυλίες όσοι ήμασταν επάνω τότε, δεν πολυχρειαζόταν. Μήπως ξεκίνησε η πτώση με την οικονομική κρίση; Να οφείλεται το πρόβλημα εκεί και να μην έχει ανακάμψει ακόμα η συναυλία;

Marianna: Νομίζω ότι οφείλεται ΚΑΙ στην κρίση. Εκτιμώ δηλαδή ότι και στην Αθήνα υπάρχει και η πιο συντηρητική στροφή και η κρίση, απλά εδώ είμαστε λιγότερος ο κόσμος και φαίνεται. Στην Αθήνα που έχει πιο πολύ κόσμο υπάρχει περιθώριο. Ας πω και το κλισέ ότι εμείς εδώ είμαστε παραριγμένη πόλη - κλισέ ξεκλισέ, είναι η αλήθεια.

Eleni: Παραριγμένη πόλη σε μία φτωχή πλην “high income economy” γιατί υπάρχει και η Ρουμανία και το Καζακστάν. Στην Αθήνα πάντως οι συναυλίες συνεχώς πληθαίνουν. Δεν είναι δηλαδή μόνο το ότι ξεπεράστηκε η οικονομική και η υγειονομική κρίση, αλλά εκ του αποτελέσματος ακολουθείται η παγκόσμια τάση με τα λάιβ να αποδεικνύονται μεγάλη μπίζνα. Κάθε τρεις και λίγο ξεφυτρώνει ένα καινούριο φεστιβάλ, μια "εμπειρία", κάτι που δεν πρέπει να χάσουμε κλπ. Πάντως σε ένα σωρό έχεις πάει κι εσύ επάνω.

Κωνσταντίνος Βήτα: Μονή Λαζαριστών, Θεσσαλονίκη, 12 Ιουνίου 2025

Eleni: Για πες για Κωνσταντίνο Βήτα.

Marianna: Αυτή ήταν δωρεάν από τη ΜΕΝΤΑ, για ποιο λόγο δεν ξέρω. Αλλά ο κόσμος ήταν πολύς ούτως ή άλλως, δεν νομίζω ότι το δωρεάν έπαιξε ρόλο. Ήταν ο Κωνσταντίνος Βήτα που ξέρουμε και αγαπάμε: ευαίσθητος, τρυφερός, αγαπησιάρης. Γενικά πάντα είχα την αίσθηση ότι βλέπει την πραγματικότητα με άλλο μάτι - όχι μέσα από ροζ γυαλιά, απλά επιλέγει να εστιάζει στην καλοσύνη ως στάση ζωής, παρά τα όσα άσχημα υπάρχουν γύρω μας. Έτσι ήταν και η συναυλία - μια μεγάλη αγκαλιά.

Eleni: Εγώ έχω σταθερά την εντύπωση ότι εκτός πλαισίου Στέρεο Νόβα είναι πιο χαλαρός και αποτελεσματικός. Σαν να μην φέρει το βάρος του παρελθόντος. Τον είδα κι εγώ στο Release, οπότε θα το κυκλώσουμε σφαιρικά το ζήτημα.

Marianna: Μπα, νομίζω τους έχει αφήσει τελείως τους Στέρεο Νόβα, είναι κάτι άλλο από αυτό που κάνει. Εξίσου σημαντικό και το τιμάει – αλλά άλλο.

Eleni: Είχαν παίξει πρόπερσι ως Στέρεο Νόβα πάντως. Δεν νομίζω ότι έχει αποκοπεί οριστικά. Αλλά μοιάζει αποδεσμευμένος στις σόλο εμφανίσεις του ή σε συναυλίες με τρίτα μέρη, όπως ήταν με την Πλάτωνος, τη Γαλάνη και τη Φαραντούρη πριν δυο χρόνια.

Marianna: Ναι, ήμουν τότε στο Release. Νομίζω ότι είναι διαφορετικός άνθρωπος εκεί και διαφορετικός σόλο, αλλά πάντα με την ίδια ευαισθησία.

Eleni: Παρά την προτίμησή μου στη δισκογραφία των Στέρεο Νόβα τον βρίσκω καλύτερο λάιβ σε σόλο εμφάνιση. Είμαστε οι αντιθέσεις μας τελικά (ή απλώς δεν με έχουν πείσει οι Στέρεο Νόβα λάιβ).

Marianna: Θα έλεγα και οι εξελίξεις μας. Αλίμονο αν μέναμε ίδιοι και ίδιες τριάντα χρόνια.

Καλλιόπη Μητροπούλου & Νίκος Βελιώτης: Ύδρο, Θεσσαλονίκη, 13 Ιουνίου 2025

Eleni: Να’ μαστε λοιπόν και στο λάιβ με το οποίο παραλίγο να κάνω το 4/4 (αν έμενα, θα ερχόμουν και στον Κ. Βήτα λογικά). Κι αυτό τυχαία το έμαθα, ας είναι καλά τα παιδιά στο Velona Records. Διάβασα και ένα review του Νικόλα Μαλεβίτση στο MiC. Δεν ξέρω αν συμφωνείς.

Marianna: Συμφωνώ, ναι. Συμπληρωματικά μόνο έχω να πω ότι το κορίτσι αυτό είναι υπερταλαντούχο. Βιολί, φωνή, ερμηνεία. Δεν έβγαινε άχνα στο λάιβ. Το έλεγες και υπερβατικό. Βέβαια να πω ότι μετά δεν είχα μούτρα να τη δω την Καλλιόπη γιατί πολύ φοβούμαι ότι η λαρυγγίτιδα που είχα δεν ήταν αλλεργική όπως μου είχε πει ο γιατρός αλλά ιογενής και μάλλον την κόλλησα την κοπέλα!

Eleni: Δεν την έχω δει λάιβ, αλλά μου άρεσε ο δίσκος που έβγαλε πρόσφατα και γενικά βρίσκω την παρουσία της Submersion Records πολύ ελπιδοφόρα. Αφού ευχηθούμε ετεροχρονισμένα περαστικά στην Καλλιόπη, ας κατέβουμε και λίγο Αθήνα όμως.

Idles, Glass Beams, Sprints: Release Athens, Πλατεία Νερού, 18 Ιουνίου 2025

Marianna: Το συνολικό μου σχόλιο είναι ότι δεν έχω καταλήξει τελικά αν ενδιάμεσα στο πρώτο και στο κύριο όνομα πρέπει να βάζεις ένα όνομα με άσχετο ήχο ή ένα παρεμφερές - είναι για κακό επειδή σου κόβει τη φόρα ή για καλό επειδή καθαρίζει ο εγκέφαλος από τις κιθάρες; Οι Sprints ήταν ό, τι έπρεπε για να ανοίξουν Idles. Οι Glass Beams ήταν τρομερά ενδιαφέροντες, αλλά καμία σχέση ο ήχος τους. Πώς ήταν που πριν την πανδημία ανάμεσα σε Cure και Ride έπαιξε ο Kiwanuka και αδικήθηκε πολύ ο δόλιος γιατί οτιδήποτε πριν τους Cure ήταν απλά καθυστέρηση; Κάπως έτσι. Για πες κι εσύ.

Eleni: Μη μου το θυμίζεις το στραπάτσο πριν τους Cure! Τέτοιο θάψιμο καλλιτέχνη έχει να γίνει από την εποχή των Grave Digger (ξεπαγιάσαμε, αλλά in my defence έχει καύσωνα). Εις μάτην προσπαθούσε να μας συγκινήσει ο Kiwanuka, εμείς μιλούσαμε, ένας φίλος, εμφανώς ενοχικά, σχολίαζε πού και πού “συμπαθής.. ίσως αν τον βλέπαμε μόνο του λάιβ..”, οπότε τι να έκανα κι εγώ, απάντησα "ή και όχι".

Marianna: Αχχαχχαχαχαχαχ!

Eleni: Χαχαχα μα ήταν απελπιστική η κατάσταση. Και ακόμα και αν δεν έφταιγε ο ίδιος, εμείς δεν φταίγαμε σίγουρα. Τι να πω για τους Idles, δεν πήγα!

Marianna: Εμ αυτό σου λέω, τον είχα λυπηθεί τον φουκαρά! Λοιπόν για 18 Ιουνίου, έχω και λέω: Sprints πολύ θα ήθελα να δω σε κλειστό μικρό χώρο μόνους τους. Παρά την κάψα στην οποία παίζανε, και πολλή ενέργεια και καλά κομμάτια και καλή σκηνική παρουσία και πολιτική θέση είχαν, καθώς ανέφεραν και την Παλαιστίνη. Οι Glass Beams ήταν τρομερά εντυπωσιακοί αλλά άλλος τελείως ήχος, είναι πιο αισθησιακοί και σε έβαζαν σε άλλο μουντ. Βέβαια σίγουρα τα άτομα δεν τους ξέρανε τους ψάξανε μετά, οπότε ίσως τελικά καλώς μπήκαν στο ενδιάμεσο. Γιατί ήταν η ηρεμία πριν την καταιγίδα - ή μάλλον τη χιονοστιβάδα που λέγεται Idles. Σταθερή μου πεποίθηση είναι ότι ανήκουν στα καλύτερα live acts των τελευταίων χρόνων. Όταν τους πρωτοείδα στο Plisskën δεν είχα ιδέα τι οδοστρωτήρας θα περνούσε από πάνω μου - τώρα τον ανέμενα. Βγάζουν ενέργεια μεγατόνων στη σκηνή είναι και οι εμφανίσεις τους καθαυτές είναι ξεκάθαρα πολιτική θέση. Πέρα από το “Viva Palestina” που έδινε και έπαιρνε, νομίζω ότι ενστερνίζονται απόλυτα τη θέση ότι το προσωπικό είναι πολιτικό και ότι η αγάπη, η σύνδεση, η αλληλεγγύη στην καθημερινή ζωή είναι πολιτικές πράξεις. Κι αυτό πηγάζει από τα λάιβ τους, όσο κουλό και να φαίνεται αυτό από ένα συγκρότημα που ηχητικά σε σφυροκοπάει ασταμάτητα και από έναν περφόρμερ που χτυπιέται πάνω στη σκηνή και από μουσικούς που κατεβαίνουν για να παίξουν στη μέση ενός κοινού που παίζει ξύλο ιδρωμένο.

Eleni: Μπράβο ρε! Ναι, οι Idles θεωρούνται δυνατό act. Δεν τους έχω δει γιατί δεν ήταν ποτέ πρώτης γραμμής για μένα, αλλά να το επιδιώξω, γιατί όχι;

Marianna: Εννοείται ψήσου, δεν θα ξέρεις τι σε βρήκε!

Eleni: Το ‘χουμε το τι ζήσαμε δηλαδή;

Marianna: Να σου πω, προτιμώ την πρώτη φορά που τους είδα γιατί είχε το στοιχείο της έκπληξης - αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν θα ξαναπάω να στηθώ κάγκελο την επόμενη φορά που θα τους πετύχω.

Eleni: Κάγκελο η Μαριάννα! Δεν υπόσχομαι να σταματήσω τα κρύα αστειάκια, αλλά σε παρακαλώ να λάβεις υπόψη ότι ένα από τα αγαπημένα μου ανέκδοτα είναι αυτό: Πώς λέγεται το heavy metal συγκρότημα που βιάζεται;

Marianna: Πες, κάθομαι.

Eleni: Ευτυχώς. 'Αρον Άρον Μέιντεν.

Marianna: Καααααααρ καρ καρ καρ!

Kid Moxie: Μέγαρο Μουσικής, Θεσσαλονίκη, 20 Ιουνίου 2025

Marianna: Την Έλενα Χαρμπίλα πραγματικά απορώ πως άργησε τόσο να την τσιμπήσει ο Johnny Jewel για την Italians Do It Better, ο ήχος της είναι ταμάμ για την εταιρία αυτή. Η συναυλία αυτή ήταν επίσης με δωρεάν είσοδο στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ημέρας Μουσικής. Είχε μαζί της τον Χρήστο Λαϊνά στην κιθάρα και τα visuals ήταν της Paige Von Bank. Έπαιξε κυρίως τις διασκευές που έχει κάνει – από το “Can't Help Falling In Love” του Elvis μέχρι την «Πανσέληνο» της Χαρούλας Αλεξίου.

Eleni: Μόνο η «Πανσέληνος» με χαλάει από όσα ακούω, διότι με όλο τον σεβασμό στην Αλεξίου, το κομμάτι δεν αντέχεται.

Marianna: Έχει πει και πολύ καλύτερα η Χαρούλα.

Eleni: Ή μόνο καλύτερα. ...Α όχι, υπάρχει και η «Νεφέλη». Το πολύ το Κύριε Ελέησον ρε συ. Σαν να λέμε ότι οι Clash είναι το “Should I Stay Or Should I Go”.

Marianna: Για τη Χαρούλα θα σου πω μετά γιατί την είδα και στον ΛΕΞ. H Kid Moxie πάντως έχει πολύ μέλλον ακόμα και η εμφάνισή της ήταν πολύ κινηματογραφική, όπως και η πειραματική ποπ της, δεν σε διαλέγουν τυχαία ο David Lynch και ο Angelo Badalamenti για να συνεργαστείς μαζί τους - αν έχεις μείνει στο Maestro, έχεις χάσει πολλά. Ας την βλέπουμε όσο θα εμφανίζεται ακόμα σε Ελλάδα, γιατί τη βλέπω να μην ξαναγυρνάει από το Λος Άντζελες σε λίγο.

Eleni: Τελικά, παρότι έχει πανσέληνο απόψε και είναι ωραία για όσους τέλος πάντων θέλουν να το σιγοτραγουδούν, καλά περάσατε εκεί;

Marianna: Ναι βέβαια - θα ήθελα να την δω σε κλειστό χώρο και κρίμα που δε ζει και ο Lynch να κάνει τέταρτη σεζόν Twin Peaks και να τη βάλει να κλείσει επεισόδιο παίζοντας το “Creep” στο Bang Bang Bar, ρε γαμώτο!

Παύλος Παυλίδης, Κωνσταντίνος Βήτα, Super Stereo: Release Athens, Πλατεία Νερού, 21 Ιουνίου 2025

Marianna: Πριν ξεκινήσεις με Παυλίδη, να σου πω ότι τον είδα Γενάρη εδώ και ανυπομονώ για το Σεπτέμβρη που ξανάρχεται. Τον αγαπώ πολύ τον Παύλο.

Eleni: Εγώ πάλι δεν κόβω φλέβα αν και γούσταρα τη φάση Σπαθιά και τον εκτιμώ σαν μουσικό. Πάντως αυτή ήταν η πρώτη μέρα στο Release φέτος για μένα και είχα μεγάλη χαρά, κυρίως γιατί θα έβλεπα μία αγαπημένη φίλη και για τον Κωνσταντίνο Βήτα. Ο οποίος μου άρεσε. Προφανώς θα προτιμούσα να μην τον δω με ντάλα ήλιο και για μία ωρίτσα μόνο, αλλά ήταν ευδιάθετος και χαλαρός. Επίσης διαπίστωσα και πάλι αυτό που ανέφερα πριν περί της άνεσης εκτός πλαισίου Στέρεο Νόβα. Δεν είναι ότι αποτινάσσεται δια μαγείας η κληρονομιά που σηκώνει, τη φέρει και σόλο, αλλά μάλλον το όνομα των Στέρεο Νόβα τριγκάρει διαφορετικά αντανακλαστικά στο συλλογικό υποσυνείδητο της εναλλακτικής μουσικής κοινότητας.

Marianna: Ουδέν αληθέστερο της τελευταίας πρότασης. Αυτό για μένα ισχύει και για τον Παύλο, απλά αλλάζεις το Στέρεο Νόβα με Ξύλινα Σπαθιά.

Eleni: Μη σου πω για τον Παυλίδη ισχύει ακόμα περισσότερο. Τέλος πάντων, για να τιμήσουμε και το γνωστό γραφικό συναυλιακό κλισέ, θα ήθελα να ακούσω περισσότερα από τους δύο πρώτους δίσκους του Κ. Βήτα, αλλά γενικά ευχαριστημένη. Ο Παυλίδης από την άλλη απέπνεε δυσανάλογα περισσότερο την αύρα του Έλληνα headliner σε ελληνικό φεστιβάλ (σαν να είναι ουδέτερη η μουσική) απ’ ό,τι του εκπροσώπου μιας βαριάς ροκ πορείας, με έμφαση στη λέξη "ροκ" που μου έλειψε δυστυχώς. Εντάξει, δεν είχα την απαίτηση από την à la grande συνθήκη της Πλατείας Νερού να γίνει τόσο εύκολα η παραπομπή στον τύπο που φούσκωναν οι φλέβες του το 1994 στο Zero στη Θεσσαλονίκη (ωραία, ήμουν κι εγώ μικρή, προφανώς τα μεγαλοποιούσα κιόλας), αλλά ναι, θα τον ήθελα πιο ροκ και λιγότερο τυπικά φεστιβαλικό. Αν μη τι άλλο ήταν αχρείαστες οι υπερμεγέθεις “καλησπέρες” (κυριολεκτώ) ως μηνύματα σε βίντεο. Τι θα πει “καλησπέρα”; ‘Οπως λέμε “ο Γιώργος αφιερώνει στην Λίτσα”; Πάλι καλά που δεν μας είπε ότι καταρχάς ούτε ψάχνεται ούτε του λείπει κάτι. Και όντως μια χαρά παιδί είναι ο Παυλίδης, αλλά κάποια στιγμή πέρασαν και κάτι μανιφέστα περί chemical weapons στο βίντεο και άρχισα να απαιτώ να εμφανιστεί και η Liz Fraser.

Μάζεψε λαό βέβαια, όλων την ηλικιών και αν κρίνω από το ότι τραγουδούσαν άπαντες και άπασες κάθε στίχο, μάλλον μικρή σημασία έχουν οι ενστάσεις μου. Αλλά να ρε παιδί μου, ενώ καλά περάσαμε, η φάση ήταν περισσότερο “Λιωμένο Παγωτό - αχ τα νιάτα μας”. Δεν Ξεσσαλονικιώσαμε. Άσε που δεν έπαιξε “Αδρεναλίνη”. ‘Εγκλημα για μένα αυτό, μεγαλύτερο και από τη Λίτσα Διαμάντη.

Marianna: “ Έλληνα headliner σε ελληνικό φεστιβάλ”. Μα αυτό ήταν.

Eleni: Σαφώς, αλλά δεν θα έπρεπε να είναι πρωτίστως αυτό. Δεν θα έπρεπε δηλαδή η ανάγκη του να ανταποκριθεί σε αυτό τον ρόλο να επισκιάζει τη βασική του ιδιότητα που είναι αυτή του ροκ φορέα. Η αίσθηση που εισέπραξα εγώ ήταν ότι ο Παυλίδης δεν κατάπιε τη σκηνή του Release, αλλά ότι τον κατάπιε εκείνη.

Marianna: Ναι, κατάλαβα τι θες να πεις. Ίσως τα μεγέθη.

Eleni: Πώς είναι ρε παιδί μου κάποιοι άνθρωποι που με το που βγαίνουν στη σκηνή νιώθεις ότι θα σε φάνε ζωντανή; Εγώ αυτά τα σκηνικά θεωρώ συναυλιάρες. Ε δεν συνέβη τέτοιο πράγμα.

Marianna: Δεν τον έχω δει σε τόσο μεγάλη συνθήκη…

Eleni: Ναι δεν έχει ξανακάνει τόσο μεγάλο λάιβ. Σε τέτοιο κοινό δηλαδή.

Marianna: Στους πιο μικρούς χώρους νιώθω αυτό που λες μαζί του: ότι με παίρνει και με πάει στο άλλο μισό της Σελήνης, που λέει και στο «Τώρα αρχίζω να θυμάμαι». Α και κάτι σχετικό - άσχετο που μόλις θυμήθηκα και ήθελα να το αναφέρω: στο Thessaloniki Pride στις 21 Ιουνίου εμφανίστηκε η Τάμτα - η γνωστή Τάμτα - και έμεινα με το στόμα ανοιχτό με την καλλιτεχνική της εξέλιξη. Έχει γίνει κάτι μεταξύ FKA Twigs, Grimes και Fever Ray, και δε σου κάνω καθόλου πλάκα.

Eleni: Αυτό το crossover ή πολύ καλό ακούγεται ή πολύ κακό. Έλα πλάκα κάνω, κατάλαβα τι λες. Είναι συμπαθής η Τάμτα και μπράβο της που συμμετείχε στο Pride.

Marianna: Σου λέω, το σόου της άνετα θα στεκόταν σε βερολινέζικα κλαμπ - λίγο anime, λίγο BDSM, λίγο cyberpunk και γίναμε. Είναι συμπαθέστατη και μπράβο της που επιτέλους κάνει αυτό που θέλει - έπρεπε να της το πιστώσω και ας με πετάξουν έξω από το MiC. Πες για τους Molchat Doma!

Molchat Doma: Floyd, 22 Ιουνίου 2025

Eleni: Καταρχάς να ξεκινήσω από το Floyd στην Πειραιώς που δεν θυμάμαι αν είναι πρώην μπουζουξίδικο, σκυλάδικο, στριπτιτζάδικο or similar, πάντως είναι ένα από τα πιο αντιπαθητικά μέρη για συναυλία. Μεταξύ των κάπως.. βιώσιμων εννοώ, διότι υπάρχουν και κάποια από τα οποία καλό είναι να περάσει μια βολτούλα η Πυροσβεστική και η Πολεοδομία (πού γίνονται αυτοί οι “δειγματοληπτικοί έλεγχοι” είναι απορίας άξιο, ή μάλλον όπως ξέρουμε δεν γίνονται) και να ρίξουν πρόστιμα για ελλείψεις στις οδεύσεις διαφυγής, στα μέτρα πυροπροστασίας κλπ. Στο Floyd λοιπόν τσιγκουνεύονται τον εξαερισμό / κλιματισμό. Πρόπερσι στους Blind Guardian δεν τον είχαν ανοίξει καν μέχρι να βγει το συγκρότημα στη σκηνή. Βάλε κι ένα ασφυκτικό sold out γιατί όλοι πρέπει να παραστούμε στο νέο θαύμα του μετα-σοβιετικού post-punk και κατάλαβες. Στα καλά νέα τώρα, οι Molchat Doma είναι ένα συγκρότημα με νέο κοινό, 20ρηδες / 30ρηδες, και δεν υπάρχει τίποτα ωραιότερο από το να διαψεύδονται στην πράξη οι τσιρίδες περί νέων που “δεν είναι όπως εμείς” και “βλέπουν συναυλίες από τα κινητά”. Οι ίδιοι οι Molchat Doma ήταν μια χαρά, με αρκετά προηχογραφημένα μέρη ως αναμενόταν, αλλά ευδιάθετοι, στιβαροί και έφτιαξαν μια αρκούντως υποβλητική και σκοτεινή ατμόσφαιρα για την οποία διακρίνονται και στη δισκογραφία.

Marianna: Το μαγαζί δεν το εξεύρω, αλλά για την πιτσιρικαρία θα συμφωνήσω.

Eleni: Το μείον σε αυτή τη συναυλία ήταν ότι ενώ το hype των Λευκορώσων συνδέεται ισχυρά με την αισθητική τους ταυτότητα που συνίσταται στη σύζευξη του κακού, ψυχρού και ανάποδου post-punk με την αυστηρή μπρουταλιστική αρχιτεκτονική της post-war σοβιετικής περιόδου μέσω του γραφιστικού μέρους (πχ στα εξώφυλλα των δίσκων), ουδόλως θυμήθηκαν αυτή τη διάσταση στο Floyd. Απούσας της μοντερνιστικής αρχιτεκτονικής λοιπόν έγιναν ένα καλό αλλά generic post-punk συγκρότημα. Ούτε η βίντατζ αισθητική πέρασε ούτε κάποιο κλίμα urban dispair.

Marianna: Ήταν σίγουρα το νέο θαύμα του σοβιετικού ποστ πανκ κύριε Πάνο;

Eleni: Χαχαχαχαχ

Marianna: Με αυτά που λες μάλλον δεν ήταν ο ορισμός του νέου θαύματος του σοβιετικού ποστ πανκ κυρία μου, γιατί λογικά χάσανε πολύ.

Eleni: Ακριβώς. Εντάξει, δεν ήταν και αγροκαλλιεργητές από τη Λακωνία, καλά τα πήγαν. Ένα συμπαθητικό post punk / industrial live είδαμε και στο τέλος έδωσαν την κιθάρα στο κοινό. Ωραία κίνηση που νομίζω θα θυμόμαστε μαζί με τον μέσο όρο ηλικίας. Μια χαρά περάσαμε, μέχρι εκεί.

The Jesus And Mary Chain, Deaf Radio: Gazarte Ground Stage, 24 Ιουνίου 2025

Marianna: Τα έγραψες εδώ αναλυτικότατα και ωραιότατα, οπότε μην επαναλαμβανόμαστε. Πάμε στο επόμενο λάιβ!

Eleni: Από τα δάχτυλα μου το πήρες.

Fontaines D.C., Boy Harsher, Shame: Release Athens, Πλατεία Νερού, 27 Ιουνίου 2025

Eleni: Έχεις κάτι να καταθέσεις για Shame ή να ξεκινήσουμε ευχάριστα από τους Boy Harsher;

Marianna: Bεβαίως και έχω.

Eleni: Για πες.

Marianna: Θέλω να τους δω παρέα με Viagra Boys. Αγνή ανόθευτη χαβαλετζίδικη καφρίλα. Ψοφάω για κάτι τέτοια!

Eleni: Ίσως όμως όχι με 38 βαθμούς Κελσίου ε; Τι ώρα βγήκαν; Θεωρητικά θα ήθελα κι εγώ να τους δω, αλλά με λύγισε η ράθυμη σαρξ.

Marianna: 7 παρά, κάτσε να σιγουρευτώ… παρά 25 για την ακρίβεια.

Eleni: Ήρωες και αυτοί και εσείς αλλά χαίρομαι που αποζημίωσαν.

Marianna: Είναι περίεργο αλλά δεν έχουν κάνει ακόμα μεγάλο μπαμ, παρά το ότι έχουν δυνατά κομμάτια.

Eleni: It's a Shame!

Marianna: Να δεις ντροπή που είναι το να μην έχεις δει Charlie Steen με κολλητό χρυσό λαμέ μποξεράκι/βρακί/μαγιώ και λευκό κολάρο στο λαιμό να κάνει stage diving και να ουρλιάζει “GIVE ME MORE!” την ώρα που τον μπουγέλωναν!

Eleni: Γκουγκλάρω Charlie Steen και μου βγαίνει γεωλόγος που ανακάλυψε κοιτάσματα ουρανίου στα 1950s στη Γιούτα. What is wrong with me?

Marianna: Πλάκα κάνεις! Εν πάσει περιπτώσει, πάντα απορώ με αυτούς που βγαίνουν γυμνοί στον ήλιο - ελπίζω να φοράνε αντιηλιακό, εκτός και αν με τις μπίρες και τα ούζα που έχουν κατεβάσει πριν δεν καταλαβαίνουν τίποτα.

Eleni: Λογικά το δεύτερο, αν και το ούζο μάλλον εξισορροπεί την επίδραση της μπύρας από άποψη θερμικής άνεσης.

Marianna: Αλλά εδώ επανέρχομαι σε αυτό που είπα πιο πριν - αν ακολουθούσαν Fontaines θα μιλούσαμε για το απόλυτο πάρτυ. Οι Boy Harsher ήταν άσχετοι με ήχο και των μεν και των δε.

Eleni: Κατάλαβα... Δεν θα συμφωνήσουμε ούτε στους Boy Harsher ούτε στους Fontaines, χαχαχαχ. Να πω ή θα πεις;

Marianna: Πάντως χαρά στην ενέργεια των Shame μες στην κάψα, ήταν το ιδανικό ορεκτικό… Mωρέ τι να σου πω, μια χαρά είναι οι Boy Harsher, αλλά αν δεν τους δεις σε κλαμπ με σκοτάδι και χορό δεν… χάσανε πολύ μέσα στην γκαϊλα και στο φως. Και εδώ να καταγγείλω τα συγκροτήματα που δεν παίζουν το mega hit τους - ΠΑΙΞΤΕ ΤΟ “PAIN” ΒΡΕ, ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΡΩΤΕ ΨΩΜΑΚΙ!

Eleni: Συμφωνώ απόλυτα περί μη σνομπαρίσματος mega hit. Περί Boy Harsher τώρα, εγώ δεν θεωρώ απαραίτητο να συνάδουν στυλιστικά και ηχητικά τα συγκροτήματα που μοιράζονται μία σκηνή την ίδια μέρα. Αυτό που πράγματι είναι πρόβλημα όμως είναι οι σημαντικές διακυμάνσεις στην ενέργεια και την απόδοση. Ο Kiwanuka πριν τους Cure πχ δεν είχε καμία σημασία τι μουσική έπαιζε από τη στιγμή που παραλίγο να βγάλει και βιβλίο με νανουρίσματα να μας βάλει για ύπνο. 

Ακόμα ειδικότερα περί Boy Harsher, παραμένω προσωρινά αμετακίνητη στη θέση μου ότι open air καύσωνας με υγρασία μόνο με darkwave / minimal synth ή black metal παλεύεται συναυλιακώς, με αμφότερα τα ιδιώματα να μεγαλουργούν νύχτα, σε κλειστό χώρο και σε συνθήκες ξηρού αέρα. Τουτέστιν it’s a trap, we can’t win. Τι να κάνουμε, η ζωή είναι σκληρή. Όμως οι Boy Harsher πραγματικά θέρισαν έτσι; Δηλαδή υπερέβησαν το Catch-22 με άνεση, σε σημείο που θα αποφύγω να πω ότι θα ήθελα να τους δω σε έναν ωραίο κλειστό χώρο όπως το Gagarin. Δεν νομίζω ότι έχασαν τόσο πολύ δηλαδή.

Marianna: Αλήθεια;

Eleni: Ε ναι. Το ότι ο ήλιος και ο καύσωνας λειτουργούν ανασταλτικά είναι εκ των ων ουκ άνευ, αλλά με αυτά τα δεδομένα τους κρίνουμε, τι να κάνουμε.

Marianna: Ο καύσωνας κομμάτια να γίνει, εγώ σε αυτά θέλω σκοτάδι και φωτισμό. Το darkwave έχει μια κινηματογραφική αίσθηση και ο ήλιος δεν του πάει. Βασικά σε τίποτα δεν πάει ο ήλιος. Άντε μόνο σε τίποτα Beach Boys.

Eleni: Ακριβώς! Γι' αυτό ο καύσωνας παλεύεται μόνο με darkwave και black metal. Θέλει τις μουσικές του σκοταδιού. Με έναν τρόπο το ίδιο λέμε μωρέ. Για πες για Fontaines D.C. να διαφωνήσουμε κι εδώ και να προχωρήσουμε.

Marianna: Υπό τη δεδομένη συνθήκη θα πω ότι ήταν καλοί.

Eleni: Εγώ τους βρήκα επιεικώς ανέτοιμους και βραδυφλεγείς αλλά τελείωσαν καταπληκτικά. Θέλουν λίγο χρόνο ακόμα μάλλον.

Marianna: Που λες, τους είχα δει πρώτη φορά το 2022 μέσα στην κάψα και στο λιοπύρι που ήταν πρώτο όνομα, πριν τους Mogwai και τον Nick Cave. Πώς ήταν τώρα οι Shame; Αυτό. Λίγο πριν είχε κυκλοφορήσει το “Skinty Fia” και ο Grian έσκασε μύτη στη σκηνή με τη φόρμα που φοράμε όταν κάνουμε δουλειές στο σπίτι, μπλούζα με τον Αλ Πατσίνο ως Σημαδεμένο, έχοντας ξεκάθαρα αντιμετωπίσει το άγχος της σκηνής με μπίρες και ούζα (και αυτός). Παρά τις συνθήκες, αν δεν ακολουθούσε ο κατακλυσμιαίος όπως πάντα Nick Cave, το λάιβ τους θα ήταν ό, τι καλύτερο είχα δει εκείνη την ημέρα. Ήταν ωμό, έντονο, δυνατό, όπως πρέπει να είναι το post punk. Φέτος που ήταν headliners στην ίδια σκηνή, μετά το 'Romance' και τη μετατροπή τους σε σούπερ σταρ της μουσικής, ομολογώ ότι απογοητεύτηκα που ο Grian συνεχίζει να φοράει ρούχα για μπογιάτισμα σπιτιού. Πρέπει όμως να πω ότι πλέον έχει πάρει τον αέρα του μουσικού που ξέρει ότι με ένα απλό τίναγμα των χεριών του προς τα πάνω θα ξεσηκώσει τα πλήθη, που μπορεί να ενσωματώσει το μήνυμα για την ελευθερία στην γενοκτονούμενη Παλαιστίνη στην τέχνη του, που έχει ξεπεράσει τα όρια του indie και πλέον έχει φτάσει σε άλλο επίπεδο καλλιτεχνικής πληρότητας και διάχυσης στο κοινό. Αυτό που είδα τρία χρόνια μετά συνεχίζει να είναι ωμό, έντονο, δυνατό,. Όπως πρέπει να είναι το post punk, θα ξαναπώ. Και να κάνω εύφημο μνεία στον Charlie Steen, που έσκασε μύτη στο “Starbuster” φορώντας ακόμα μόνο το χρυσό λαμε μποξεράκι/βρακί/μαγιώ και έκλεψε την παράσταση με τις πόζες του.

Eleni: Εγώ αντίθετα εντόπισα προβλήματα στους Fontaines D.C. Προσπερνάω το ότι ο ήχος αρχικά, ακόμα και μπροστά αριστερά που είναι μάλλον το ασφαλέστερο bet στην Πλατεία Νερού, ήταν πρωτοφανώς άθλιος, σαν να ακούγεται τρανζιστοράκι από το δίπλα δωμάτιο, γιατί έφτιαξε στο πεντάλεπτο. Το αφήνω αυτό. Το βασικό πρόβλημα με αυτό το συγκρότημα είναι ότι μετά από δέκα χρόνια πορείας όλα μοιάζουν αξιόλογα καίτοι ακόμα uncooked. Μου δίνουν την εντύπωση ότι έχουν καταβάλει τόση προσπάθεια να εμφυσήσουν πολυπλοκότητα στις συνθέσεις τους που έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα το δέσιμο όλου αυτού του πράγματος, το οποίο φάνηκε αμέσως στη συναυλία. Επαρκείς αλλά αμήχανοι, με ένα σετ χωρίς ροή - δεν τους βοηθάει και το ότι είναι μάλλον απόμακροι ως προσωπικότητες (εντάξει είπαμε, αλλά ούτε γεια; κιχ δεν έβγαλαν ρε συ) - για κανένα μισάωρο ήταν σαν να μας έλεγαν “το ‘χουμε, απλά θέλουμε χρόνο”.

Και αλήθεια ήταν! Γιατί κάποια στιγμή πήραν πήραν μπρος και μέχρι το φινάλε φτάσαμε στο άλλο άκρο, όπου βλέπαμε μια ασταμάτητη μπριζωμένη μπάντα. Να σταθούμε βέβαια και στη σοβαρή και καθαρή στάση τους στο θέμα της Παλαιστίνης. Δέχομαι την εν συνόλω πολυπλοκότητα του Μεσανατολικού, αλλά το ότι το Ισραήλ διαπράττει συστηματικά εγκλήματα πολέμου στη Γάζα είναι ξεκάθαρο και θα περίμενα να είναι για όλους μονοσήμαντα κατακριτέο, χωρίς συμψηφισμούς. Αυτό ακριβώς κατέδειξαν και μάλιστα με προτροπή “use your voice” δηλαδή τον πιο πρακτικά χρήσιμο τρόπο. Εύγε! ...Επίσης ρε συ πώς άντεξαν μέχρι τέλους με το ντύσιμο Manchester 90s; Χειμωνιάτικο πράγμα όσο να 'ναι. Ένας φορούσε και μπουφάν. Ρισπέκτ εδώ για την τιτάνια αυτοπειθαρχία.

Marianna: Απλά νομίζω ότι ξαφνικά έχουμε τεράστιες απαιτήσεις από αυτούς, πιτσιρίκια είναι ακόμα. Είναι σπουδαίο συγκρότημα, αλλά δεν χρειάζεται να το αναγκάσουμε να γίνει Μεσσίας του indie.

Eleni: Εγώ πάντως δεν έχω καμία απαίτηση από τους Fontaines D.C. Ίσα ίσα πήγα να τους δω επειδή δεν με έχουν πείσει καθόλου ακόμα. Για να διαψευστώ. Αλλά αυτό που είδα δεν συνάδει με συγκρότημα που είναι δέκα χρόνια στο χώρο. Όντως το 'χουν και είναι καλοί, αλλά χρειάζονται χρόνο.

Marianna: Όσον αφορά την Παλαιστίνη, θα ήθελα να το βλέπω πολύ περισσότερο και από περισσότερα ονόματα. Το ανέφεραν από λίγα ονόματα συγκριτικά με όσα είδα. Είναι πολιτική στάση το να λες ξεκάθαρα ότι αυτή τη στιγμή διαπράττεται μια γενοκτονία.

Eleni: Πάντως είναι από τις πιο vocal και γενναίες στάσεις οι Fontaines D.C. στο θέμα της Παλαιστίνης.

Marianna: Δεν έχουν γίνει ακόμα Massive Attack με εκείνο το συγκλονιστικό πράγμα που είδαμε πρόπερσι αλλά ναι – και να θυμίσω και το δωδεκάιντσο που έβγαλαν με τους Massive Attack και τους Young Fathers για τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα στη Γάζα και στη Δυτική Όχθη.

Eleni: Ναι! Το “Ceasefire". Και νέα πρωτοβουλία με τους Massive Attack, τους Kneecap και τον Brian Eno για την ενίσχυση της αλληλεγγύης μεταξύ των καλλιτεχνών που παίρνουν θέση και δέχονται εκφοβισμό. Να σημειώσω επίσης ότι έχει σημασία που ήρθαν προετοιμασμένοι, με βίντεο, που σημαίνει ότι είχαν αποφασίσει ότι θα μιλήσουν, ανεξαρτήτως του τι αντίδραση θα έβρισκαν εδώ. Δεν ήρθαν ψάχνοντας να δουν αν τους παίρνει.

Marianna: Και για αυτό δυο φορές μπράβο τους, και στους Idles και στους Sprints.

ΛΕΞ: ΟΑΚΑ, 28 Ιουνίου 2025

Eleni: Λοιπόν τοποθετήσου αμέσως για τη συναυλία του ΛΕΞ γιατί μόνο ότι θα μας σώσει από τον Μητσοτάκη δεν έχουμε ακούσει ακόμα (που φυσικά το 'χουμε ακούσει κι αυτό αλλά κάνουμε ότι δεν το θυμόμαστε).

Marianna: Έγινα κυριολεκτικά η θεία που κάθεται με τη νεολαία γιατί πήγα με τα εικοσιπεντάχρονα ανίψια μου εκεί.

Eleni: Ζακετάκι πήραν τα ανίψια; Τσέκαρες;

Marianna: Όχι, αλλά ως γνώστρια θεία και παλιά καραβάνα στις συναυλίες τους είχα ξηρά τροφή, νερά, βεντάλιες και εβιάν στο σακίδιό μου, αμ πως. (Και αντιηλιακό επίσης, μην ξεχνιόμαστε).

Eleni: Σοφά ενήργησες, η δε βεντάλια δεν πρέπει πλέον να λείπει από καμία τσάντα. Εθεάθη μεταλλάς στο λάιβ των Spectral Wound που λέγαμε στην αρχή στο An με βεντάλια. Κάτι ξέρει ο άνθρωπος. Για πες για το λάιβ!

Marianna: Πότε δεν με ακούμπησε το hip hop, που θα έλεγε και η Μαρίνα Κουντουράτου. Αλλά όταν κάτι σημαντικό συμβαίνει στην τέχνη μπορώ να το καταλάβω. O ΛΕΞ δεν είναι ο Μεσσίας ή ο ηγέτης που θα μας σώσει. Είναι όμως αυτός που αποτυπώνει το Zeitgeist της Ελλάδας του 2025 και μας το φτύνει στη μούρη - κι αυτό είναι κάτι απαραίτητο σήμερα. Στην τελική, για να γυρίσω στους «Δυο Ξένους» και στα λόγια της κυρίας Νίτσας: «άνθρωπος που δεν αγαπάει τη Χαρούλα δεν είναι καλός άνθρωπος». Και ο ΛΕΞ την αγαπάει την κυρία Χαρά.

Eleni: Ελπίζω μόνο να μην χρειάζεται να τσακωθούμε κι εμείς για το αν η Χαρούλα μπορεί να λέγεται και Χαρά.

Marianna: Ο ΛΕΞ πάντως κυρία Χαρά την αποκάλεσε, οπότε πάσο.

Eleni: Ε μα αυτό το συμβάν ήταν που σκανδάλισε. Περάσαμε ένα διήμερο με την αγωνία κατά πόσο αποτέλεσε ύβρη το "Χαρά" του ΛΕΞ. Ο κόσμος έχει πολύ ελεύθερο χρόνο τελικά, τι να πω, μπράβο. Τέλος πάντων, χαίρομαι που επικεντρωνόμαστε στα πιο ουσιώδη ζητήματα όπως το εβιάν και ο ίδιος ο ΛΕΞ.

Marianna: Την παροιμία για το διάολο και τα παιδιά του την ξέρεις.

Eleni: Ξέρω ότι μάλλον είχε δίκιο η Αλέκα Παπαρήγα που δεν είχε Facebook.

Marianna: Επαναλαμβάνω όμως, το hip hop δεν με αγγίζει ως είδος, αλλά όταν κάτι είναι σημαντικό το αναγνωρίζω. Ο ΛΕΞ είναι σημαντικός γιατί εκφράζει την εποχή μας. Ούτε Μεσσίας είναι, ούτε ηγέτης - είναι ένας καλλιτέχνης - μέλος της κοινωνίας που αντιμετωπίζει τον εαυτό του ως ίσο με το κοινό του και ως μέρος αυτού - και αυτή τη θέση εκφράζει.

Eleni: Ούτε Μεσσίας, ούτε ηγέτης και γενικά οι "αναθέσεις" καλό είναι να περιορίζονται σε αυτούς που είναι σύμφωνοι και ενήμεροι ότι τις αναλαμβάνουν.

Marianna: Και όσον αφορά τη Χαρά Αλεξίου, είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ κεφάλαιο στην ιστορία της ελληνικής μουσικής - και την παραδέχομαι που, αν και πλέον δεν μπορεί να τραγουδήσει, συνεχίζει να έχει καλλιτεχνική παρουσία με διάφορους τρόπους.

Eleni: Ακόμα και στο Maestro που ανέφερες πριν η Αλεξίου ήταν ένα γερό μπόνους αν και δεν είναι ηθοποιός. Στον πρώτο κύκλο που είδα τουλάχιστον. Ο δεύτερος μου φάνηκε από το πρώτο επεισόδιο βλακώδης, δεν προχώρησα.

Marianna: Δεν το είδα ποτέ, το πιστεύεις;

Eleni: Φυσικά το πιστεύω. Κι εγώ που είδα τον πρώτο κύκλο επειδή ορκιζόντουσαν φίλοι και γνωστοί ότι δεν έχει τα κολλήματα του Παπακαλιάτη (εννοείται ότι τα έχει) τι κατάλαβα; Εντάξει, για τα δεδομένα του (δηλαδή ήδη ο πήχυς είναι χαμηλά) καλός ο πρώτος κύκλος, δεν λέω. Ο δεύτερος όμως ξεκινάει τόσο μελοδραματικά και γελοία που αποφάσισα να μη συνεχίσω.

Marianna: Ο Παπακαλιάτης είναι μεγάλο guilty pleasure, να το πω κι αυτό.

Eleni: Ρε συ δεν παλεύεται. Για άλλη μια φορά έρχεται ο σωτήρας των πάντων που θα τους μάθει τι θα πει μουσική και τα τι γκόμενος είσαι εσύ πέφτουν βροχή. Δεν χρειάζεται καν να το δεις. Ασχολείται βέβαια με την ενδοοικογενειακή βία και την ομοφοβία στα μικροαστικά περιβάλλοντα και τα πάει σχετικά καλά. Μετά προσπαθεί να κάνει σχόλιο για την οικονομική κρίση και καίει εγκεφάλους, αλλά τι να κάνουμε, αναμενόταν. Ας προχωρήσουμε καλύτερα στους AIR.

Marianna: Aμα δεν ανέφερες τη μουσική θα νόμιζα ότι μιλάνε για το Μητσοτάκη (καρ καρ καρ). Ναι, κάτσε να σου πω.

AIR: Ηρώδειο, 29 Ιουνίου 2025

Marianna: Πρώτον να πούμε ότι το Ηρώδειο είναι μαγικός χώρος. Ό, τι και να παιχτεί εκεί πάει σε άλλο λέβελ.

Eleni: Συμφωνώ, με την εξαίρεση του απαραίτητου πιασίματος μετά, αλλά ας το εκλογικεύσουμε σαν μέρος της εμπειρίας (με την ελπίδα να μην το πληρώνουμε κι αυτό μια μέρα).

Marianna: Εν προκειμένω δεν μιλάμε για συναυλία, αλλά για οπτικοακουστικό σόου. Γαλλική electronica θα μου πεις, τι πιο σύνηθες να συμβεί. Godin στις κιθάρες, Dunckel στα συνθεσάιζερ και ένας ντραμερ ντυμένοι στα κατάλευκα. Πρώτο μέρος όλο το “Moon Safari” φυσικά και το δεύτερο ένα best of, το οποίο πρέπει να πω ότι έπιασε επίπεδα ψυχεδέλειας και space rock - απλά το οπτικό υλικό νομίζω ήταν αναγκαίο για να σε βάλει στο μουντ: διαστημόπλοια, τένις, ψυχεδελικά φώτα, πλανήτες…. Παίρνω όρκο ότι κάπου πήρε το αυτί μου πέρασμα από το “The Great Gig In The Sky”!

Eleni: Είναι δηλωμένη επιρροή τους στο μεταξύ οι Pink Floyd αν θυμάμαι καλά.

Marianna: Yπάρχει συγκρότημα που να μην έχει επηρεαστεί έστω και πολύ εμμέσως από τους Floyd; Αναπτύξτε.

Eleni: Μην μας ακούσουν τίποτα πάνκηδες μόνο και μας κυνηγάνε, γιατί βλέπω να κάνουμε holidays in the sun σε κανένα κάτεργο.

Marianna: Μμμμ, σιγά! Σμπρώξε με να πέσω είναι κι αυτοί!

Eleni: Ζμπρώξε με ζ. Πώς λέμε μη ζμπρώχνεστε, όλοι θα πάρετε (π.χ. Pink Floyd).

Marianna: Α γεια σου, στα σαλονικιώτικα! Εν συνόλω και εν κατακλείδι, μαγική ταξιδιάρικη βραδιά, είχε και ωραίο δροσερό αεράκι και ένα φεγγάρι να ταξιδεύει πάνω από την Ακρόπολη…. Στα επόμενα 25 του “Moon Safari” τώρα ή στα 30χρονα του “Virgin Suicides” το 2029.

Eleni: Έξοχα. Έγινε και οικονομία στο εβιάν δηλαδή. Πάμε να κάνουμε καμιά δουλειά, καμιά δέηση στο κλιματιστικό και επανερχόμαστε για Ιούλιο;

Marianna: Όχι τίποτα άλλο, γιατί θα μας κυνηγάει ο Ξαγάς που δε βάλαμε γλώσσα μέσα.

Eleni: Ως ιδιαίτερα λακωνικός και ο ίδιος άλλωστε! À tout à l'heure λοιπόν, ή ειλικρινέστερα à bientôt.

(Οι φωτογραφίες των συναυλιών στο πλαίσιο του Release Athens Festival είναι εκ της διοργάνωσης. Η φωτογραφία της συναυλίας των Giotis Damianidis, Petros Damianidis και Aleksandar Škorić είναι της Άννας Παπαναστασίου. Οι υπόλοιπες φωτογραφίες είναι των συντακτριών του άρθρου).