Bring On The American Horses

ΟΚ, το ξέρω πως υπάρχουν και μεγαλουργούν δισκογραφικά οι Fleet Foxes και οι Midlake, αλλά αμφότεροι λοξοκοιτάνε σαφώς προς την Ευρώπη όταν αναζητούν σημεία αναφοράς και έμπνευσης. Οι Decemberists, οι My Morning Jacket και αρκετοί άλλοι, μάλλον ηχογραφούν περισσότερο από ότι πρέπει, ενώ από τους αποσχισθέντες Grand Archives γενικώς περιμένουμε περισσότερα. Περί Iron & Wine θα επανέλθουμε σύντομα. Συνεπώς οι -κατά τα λοιπά ξεχασμένοι από το Mic- Band Of Horses μου φαίνεται ότι σχεδόν κερδίζουν το στοίχημα της Μεγάλης Αμερικάνικης Ροκ Μπάντας για τη δεκαετία που ξεκίνησε, κι ας έχουν αρκετά χρόνια ήδη πίσω τους. Τώρα είναι που πατάνε γερά.

Το κοινό του Λονδίνου τους ετοίμασε ενθουσιώδη υποδοχή ηρώων, σε ένα κάθε άλλο παρά τεχνητό sold out στο θρυλικό όχι πλέον μόνο Brixton, αλλά και 02 Academy. Από ότι διαβάζω υπάρχει ολόκληρο κίνημα κατά των συναυλιών της O2 και αρκετοί συνειδητοποιημένοι "ανεξαρτητάδες" τις αποφεύγουν με μανία, αλλά αυτό είναι μια ολόκληρη ιστορία για να την εξαντλήσουμε εδώ. Την ώρα που προσγειωνόμασταν στο Λονδίνο ανέβαιναν στη σκηνή οι ντόπιοι Goldheart Assembly και την ώρα που φτάναμε στο ξενοδοχείο οι Mojave 3 (γαμώτο...). Ήμασταν όμως στην ώρα μας και προλάβαμε να πιούμε και την πρώτη μπύρα του τριημέρου, προτού οι Αμερικάνοι ανέβουν στη σκηνή.

Μια όμορφη -πλην μουδιασμένη - ακουστική απόδοση του Evening Kitchen πριν μαζευτεί όλη η μπάντα, έδειξε ότι το έργο τους απόψε θα ήταν εύκολο. Το κοινό όχι μόνο τους περίμενε με αγωνία, αλλά ξεκαθάρισε ότι ήταν εκεί όχι μόνο για τα "σουξέ" του παρελθόντος, αλλά και λατρεύοντας ήδη το Infinite Arms, το δίσκο που στις αρχές της περσινής χρονιάς ανέβασε τους "νέους" Band Of Horses λίγα σκαλιά πιο πάνω απ' ότι τους είχαμε συνηθίσει. Λίγη ώρα αργότερα το (personal fav) Great Salt Lake από το ντεμπούτο τους και το σήμα κατατεθέν Is there a ghost? από το breakthrough album του 2008, δημιούργησαν στο Brixton Academy μία όντως "φεστιβαλική ατμόσφαιρα", όπως εύστοχα διαβάζω ήδη σε κάποια σχόλια στο διαδίκτυο.

Ο ήχος ήταν κάτι παραπάνω από ιδανικός, ίσως και ο καλύτερος ήχος που έχει τύχει να ακούσω σε κλειστό συναυλιακό χώρο. Δεν έχω επισκεφτεί στο παρελθόν το Brixton Academy, οπότε δεν ξέρω αν τα εύσημα πηγαίνουν στο ιστορικό μέρος ή στα οικονομικά κεφάλαια της O2, που από ότι λέγεται έχουν μεταμορφώσει τις "ικανότητες" του χώρου. Σε τεράστιες διαστάσεις προβάλλονταν στο background της μπάντας εικόνες από την αμερικάνικη επαρχία, εναλλάξ με κάποιες από το παρελθόν της μπάντας. Άπαντες οι παρόντες επί σκηνής άρπαξαν τον ενθουσιασμό του κοινού με την πρώτη και τον επέστρεψαν ενισχυμένο και σε ικανές δόσεις.

Αν χρειάζονται σώνει και καλά περισσότερες αναφορές, οι Band Of Horses δείχνουν να είναι για τα χρόνια που έρχονται, αυτό που υπήρξαν οι Flaming Lips για τα late 90s-early 00s, αλλά σε πιο down to earth έκδοση, χωρίς εξτραβανγκάτζες και battle ships. Ακολουθούν μεν πιστά το μεγάλο αμερικάνικο songbook, όχι όμως απαραίτητα στην γραμμικότητα αυτού, αλλά και με αναφορές σε περιπτώσεις παρεκτροπής τύπου Pavement. Το απέδειξαν προσαρμόζοντας στον πανοραμικό τους ήχο και το "ανορεξικό" Summer Babe, όχι ως τυπικό φόρο τιμής, αλλά ως τραγούδι που ενέταξαν με υπομονή στην δική τους αισθητική και άνοιξαν διάπλατα σε μια ενορχηστρωτική άποψη, που μάλλον θα ξένιζε πιουρίστες του lo fi ήχου (αν μπορεί να ειπωθεί αυτό το παράδοξο).

Λίγο πριν είχε ανέβει στη σκηνή και ο Neil Halstead των Mojave 3 σε μία (επιτέλους ηλεκτρικότατη) απόδοση του Yer Feet των τελευταίων, από το χαμένο αριστούργημα του 1998, Out Of Tune. Είναι πολύ καλά παιδιά τελικά ο Ben Bridwell και η παρέα του. Πιστέψαμε σε ένα σημείο ότι θα μας ανακοίνωναν και το επί τόπου reunion του Slowdive καθώς η βραδιά κυλούσε σε ρυθμούς ανανεωτικής νοσταλγίας.

Τα First Song και Our Swords φρόντισαν ώστε στο encore να αποθεωθούν όσο ακριβώς τους πρέπει, ενώ για το τέλος άφησαν το General Specific και το κοινό σε κατάσταση παροξυσμού. Δεν μπορώ να φανταστώ τι καλύτερο θα μπορούσαν να κάνουν, μιας και η εμφάνιση τους με όλα τα συμπαρυμαρτούντα αυτής (καλεσμένοι, διασκευές, ξηροί καρποί), μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένας ιδιότυπα δικός τους θρίαμβος, μία κατά περίπτωση American invasion σε εποχές που η αγγλική ροκ σκηνή είναι ούτως ή άλλως στα πολύ κάτω της.

Οι Band Of Horses χωρίς να αγωνιούν για το πότε, πώς και αν θα γίνουν η επόμενη (πολύ) μεγάλη μπάντα, μεταμορφώνονται μες στο χρόνο (τους είχαμε δει και στο Primavera προ δύο ετών) σε συγκρότημα που κάθε που κατεβαίνει από μία σκηνή καθιστά αναπόφευκτο το να ανέβει την επόμενη φορά σε μία μεγαλύτερη. Με την αξία και το ζοριλίκι του και όχι με το ζόρι, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι. Το Gagarin το γεμίζουν άραγε;