Live στα 666άρχεια

"Όχι δεν έσκισαν κάποια Βίβλο επί σκηνής..."

Συνεπώς όλα τελείωσαν ομαλά, κανείς δεν πήγε στο αυτόφωρο, η κυρία Λουκά και ο κατά τόπο αρμόδιος Παπάς της Πλατείας Εξαρχείων δεν την έβγαλαν έξω από το ΑΝ με λιβανιστήρια και κατάρες, όλοι πήγαμε σπίτι μας ευχαριστημένοι και δεν έπεσε φωτιά να μας κάψει.

Τους Πολωνούς Behemoth, παρότι δεν τους παρακολουθώ συστηματικά, τους έχω πάντα σε μεγάλη εκτίμηση τόσο για το απόλυτα black παρελθόν τους, όσο και για την κυκλοφορία του άλμπουμ Satanica το 1999 στην ιταλική Avant Garde Records. Παρότι θεωρείται η στιγμή κατά την οποία "έστριψαν το νόμισμα" και μετατράπηκαν σε death (από black) metal μπάντα, εν τούτοις ο απαλλαγμένος από την ακατάσχετη κατηγοριοποίηση του metal ακροατής, μπορεί άνετα να το εκλάβει ως μία άριστη σύζευξη αδυσώπητα ακραίου ήχου και θεμιτής εμπορικότητας. Άλλωστε από αυτό το άλμπουμ και μετά οι Behemoth γιγαντώθηκαν ως συγκρότημα και αποτελούν σήμερα ισχυρό χαρτί στο χρηματιστήριο του κάθε είδους metal. Πολλοί είναι αυτοί πάντως που από το Satanica και μετά έπαψαν να τους ακολουθούν. Αλλά περί black ή death ορέξεως, τα γνωστά.

Ξέροντας εκ των προτέρων ότι οι live τους επιλογές δεν πηγαίνουν στην προ Satanica περίοδο, μπήκα στο ΑΝ, για να παραβρεθώ στην πρώτη μου metal συναυλία μετά από δέκα χρόνια ακριβώς (Kreator ήταν η προηγούμενη, εκτός συνόρων και εκείνοι οι Πορτογάλοι οι Moonspell που δεν τους μπορώ καθόλου...). Καθώς το metal εν γένει έχει γίνει κι όλας 40 ετών (αν μετρήσουμε όπως το Metal Hammer από την κυκλοφορία του Black Sabbath- συμφωνώ!), τα metal ακροατήρια είναι από τα πιο "ώριμα" πλέον και ηλιακά. Δεν έλειψαν πάντως και οι πιτσιρικάδες, ούτε και οι πιτσιρικούδες. Διότι ροκ κάθε είδους χωρίς αυτές τις ηλικίες δεν γίνεται. Καταντάει ύποπτο και σάπιο ό,τι παύει να απευθύνεται και να δημιουργεί νέες ροκ, μεταλ, πανκ κλπ γενιές οπαδών.

Αφού χάσαμε τις δύο support μπάντες λόγω μη επιμελούς συνεννόησης, έπρεπε να περιμένουμε αρκετά στο πίσω, κλειστοφοβικό μέρος του ΑΝ έως ότου βαφτούν, στολιστούν, νοικοκυρευτούν οι μεγαλόσωμοι Behemoth και ανέβουν στη σκηνή, έχοντας περάσει πρώτα από δίπλα μας. Το ισχυρό της παρουσίας τους δεδομένο και άξια επικουρούμενο από ένα ρεσιτάλ συντονισμένου headbanging εκ των τριών προβεβλημένων μελών της μπάντας, την ώρα που ο drummer μοτόριζε το μυαλό μας για να μπαίνουμε σιγά σιγά στο κλίμα.

Καθότι όμως δεν βλέπαμε και καλά λόγω της συνήθους προβληματικής διευθέτησης του χώρου και το ότι σε αντίθεση με τους indie, οι οπαδοί του μέταλ είναι ψηλά και γεροδεμένα παιδιά, στο πρώτο τραγούδι "ψάχναμε" να δούμε που στο καλό έχει κρυφτεί ο Nergal, μιας και ίσα που ακουγότανε το φημισμένα βροντόφωνο μουγκρητό του. Ευτυχώς στο επόμενο τραγούδι αποκαταστάθηκε κάπως το πρόβλημα και έστω και με "απόσταση" ο οχετός των φωνητικών έφτανε στα αυτιά μας.

Πράγματι οι Behemoth παρουσιάστηκαν ως μία αμιγώς metal δύναμη, που έχει αφήσει στην άκρη τις αναζητήσεις περί των ορίων του ακραίου ήχου. Αλλά αυτό δεν φάνηκε να χάλασε κανέναν (άντε ίσως λίγο εμένα, αλλά δεν μετράω ασφαλώς!). Όταν ακούστηκε πάντως το LAM , το εκπληκτικό τετράπλεπτο που σαφώς ξεχωρίζει από το Satanica, επιβεβαιώθηκαν οι λόγοι για τους οποίους βρέθηκα στο ΑΝ το βράδυ της Τετάρτης. Και ούτως ή άλλως από το σημείο αυτό και μετά η μπάντα πήρε για τα καλά μπροστά και δεν άφησε τίποτε όρθιο σε επίπεδο ταχύτητας, ορμής και μελωδικής βλασφήμιας απέναντι όχι τυχόν σε θρησκείες κλπ σαχλαμάρες, αλλά στην καθεστηκυία περί μουσικής σύνθεσης άποψη.

Ένα συγκρότημα με τεράστια και γεωμετρικά αυξανόμενη εμπορική απήχηση, που όμως συνεχίζει να δημιουργεί χωρίς να θέτει όρια και κανόνες, με μια ουσιαστική underground επίγνωση. Άπαντες ούρλιαζαν για το Christians To The Lions, αλλά τελικά τα συμπαθή ζωντανά δεν ταϊστηκαν εκείνο το βράδυ. Σε ανάλογο ύφος πάντως το Antichristian Phenomenon ξεσήκωσε τους πάντες και σκόρπισε μοναδικό κέφι σε μία στιγμή κατά την οποία ο ιδρώτας όλων έκοβε βόλτες πάνω από τα κεφάλια όλων μας στον περιορισμένο ουρανό του ΑΝ. Τα πάντα όμως τέλειωσαν τόσο ξαφνικά που κανείς δεν το περίμενε και από ότι έμαθα πολλοί ήταν αυτοί που μείνανε και μία ώρα μετά τη λήξη με την ελπίδα ότι θα ανέβουν και πάλι οι Behemoth στη σκηνή. Αποζημιώθηκαν μόνο με αυτόγραφα και φωτογραφίες. Στο γήπεδο πάντως οι παίκτες δίνουν και τις μπλούζες τους ενίοτε. Εδώ ούτε ένα περιβραχιόνιο;

Τιτάνες οι Behemoth, έστω και στο διαφορετικό πλαίσιο που κινούνται σε αυτή τη δεύτερη φάση της πορείας τους. Μας άνοιξαν όρεξη για Rotting Christ ασφαλώς (σημείωση: όσοι σκοπεύετε να αγοράσετε το νέο R.C. στην ltd box έκδοση, κάντε το στα πλαίσια κάποιου live... θα γλυτώσετε γύρω στα 30 ευρώ!)

Οι φωτογραφίες είναι από εδώ