It's not a shame about the Bellrays!

Η ντροπή ανήκει σε όλους αυτούς που δεν αψήφησαν το χιόνι, το κρύο, το σκληρό νόμισμα 'ευρώ' και το 'There's something about Mary' στην τηλεόραση, για να απογειώσουν ανεπανόρθωτα το παραδοσιακά βαρετό και νυσταγμένο βράδυ της Κυριακής (και η μισή είναι δική μου, που λίγο έλειψε να μην ξυπνήσω ποτέ από τον μεσημβρινό Κυριακάτικο ύπνο μου... και να χάσω το live!)

Τελικά αυτοί που την πλήρωσαν ήταν οι Scab Level (support μπάντα στην εμφάνιση της Θεσσαλονίκης), τους οποίους και πρόλαβα μόλις στα δύο τελευταία τραγούδια (όπως και πολλοί άλλοι!). Επιφυλάσσομαι για μια επόμενη φορά και ως οφείλω καταθέτω το ότι κάθε άλλο παρά αρνητικά σχόλια άκουσα από το υπόλοιπο (συνεπές στα συναυλιακά ραντεβού του) κοινό της βραδιάς, για πάρτη τους.

Οι Bellrays ερχόμενοι σχεδόν από το πουθενά στη χώρα μας (μιας και ακόμα καλά καλά δεν έχουν έρθει οι δίσκοι τους, πλην αυτού στην Poptones), επιβεβαίωσαν μετά μανίας τις ρήσεις περί Stooges με την Tina Turner (Aretha Franklin, ή όποια τέλος πάντων μαύρη θεότητα προτιμάτε να λατρεύετε) στα φωνητικά. Εύγε λοιπόν και σε αυτούς που τους έφεραν στα μέρη μας... και it's a shame about the εν ελλάδι δισκογραφικές, που πλέον για να φέρουν κανένα καλό «ανεξάρτητο» δίσκο, πρέπει το γκρουπ να φροντίσει να υπογράψει σε πολυεθνική (τσκ... τσκ... αυτή η διαπλοκή!).

Έλεγα λοιπόν... ότι αυτοί οι τρεις τύποι που έδειχναν σαν να είχαν αποφοιτήσει μόλις από το κολέγιο της παλιάς καλής Epitaph (Blast First κλπ), μεγάλη μαγκιά κάνανε που πήρανε αυτή τη νταρντάνα τη μαύρη για να μας ουρλιάζει και να ζητωκραυγάζει για πάρτη μας. Γιατί τέτοιας ποιότητας πανκίζον live είχαμε να δούμε από την τελευταία αξιοπρεπή εμφάνιση των Dead Moon (άντε βάζω και τους Fuzztones μέσα!). Πέρα από το όποιο μείγμα της μαύρης μουσικής με την παραδοσιακή «λευκή» punk νοοτροπία, η μπάντα έβγαζε μάτια πως και latin jazz να αποφάσιζε να παίξει αναλόγως θα απέδιδε σε επίπεδο ενέργειας και εκρηκτικότητας.

Από νωρίς (ευτυχώς) ο κόσμος το έπιασε το νόημα και άρχισε να σφυροκοπιέται από κάτω. Διαλείμματα ανάμεσα στα τραγούδια ελάχιστες φορές έγιναν και για 90 γεμάτα λεπτά τα απλά ριφάκια εναλλάσσονταν άκοπα, αδιάκοπα και ακώλυτα (τι λέω σήμερα!), με την ηγετική φιγούρα της Lisa...

H οποία Lisa πρέπει να ξόδεψε γύρω στο ένα λίτρο λακ πριν τη συναυλία για να καταφέρει να δημιουργήσει αυτό το εκπληκτικά συμπαγές afro μαλλί που απολαύσαμε, αλλά και στα 5 λίτρα lucozade μετά τη συναυλία για να επανακτήσει τον ιδρώτα που έχυσε (το ίδιο και ο μπασίστας που δεν του έφτανε που χοροπήδαγε, στριφογύριζε κι όλα παράλληλα! Και είναι και άντρας της ο τύπος, οπότε καταλαβαίνετε τι σκηνικά παίζουνε στο σπίτι). Γενικώς αυτά τα παιδιά κατέστη σαφές πως μόλις ανέβουν στη σκηνή είναι αποφασισμένα για μεγάλο πανηγύρι!

Κρίμα που δεν φέρανε μαζί τους να αγοράσουμε και εκείνο το live που κυκλοφόρησαν το 1999 με τίτλο "Let It Blast" (να γίνει η κατάσταση εμποροπανήγυρη δηλαδή!). Υποψιάζομαι κορυφαία κυκλοφορία.

Αυτά με τους Bellrays... έχετε το νου σας στο μέλλον γιατί κάτι τέτοια live δεν είναι να τα χάνει κανείς (αν και ομολογουμένως υπήρξε ικανοποιητική προσέλευση την Κυριακή).

Γαμώτο, ο γέρο-Marc έχει δύσκολο έργο πλέον την επόμενη βδομάδα!