Master of the universe
Αυτοί που νομίζαμε ότι πάμε σε συναυλία, με το που μπήκαμε στο Gagarin καταλάβαμε ότι δεν είναι έτσι ακριβώς. Καρεκλάκια για το κοινό, και μόνον μια καρέκλα στη σκηνή. Ο Blixa Bargeld βγήκε με αναπηρικό καροτσάκι και πατερίτσες. Χαιρέτησε και άρχισε να μιλάει για διάφορα, το ταξίδι μέχρι την Αθήνα, πώς είναι να ταξιδεύεις με αναπηρικό καροτσάκι στις διάφορες αεροπορικές εταιρίες, τον πόλεμο και την κατά Ράμσφελντ «παλιά Ευρώπη» κλπ. Ήταν προσηνής και αρκετά διαχυτικός.
Όλος κι όλος ο εξοπλισμός ένα μικρόφωνο και πεντάλια ποδιών, τα οποία ο Bargeld χρησιμοποιούσε για να ανακυκλώνει ήχους που παρήγαγε ο ίδιος. Στο κοντρόλ της κοσνόλας κάποιος "Mephisto".
Η διαδικασία της παράστασης ήταν περίπου η εξής: Ο Bargeld αφού εξηγούσε στο κοινό τι σκοπεύει να κάνει, ξεκινούσε (δηλαδή συνέχιζε) να μιλάει, έπαιρνε κάποιες λέξεις ή φράσεις ή συλλαβές και τις ανακύκλωνε πατώντας (ή χτυπώντας με τις πατερίτσες) τα πεντάλ. Τα loops αυτά χρησιμοποιούνταν στη συνέχεια ως βάση για περαιτέρω αυτοσχεδιασμό, προσθέτοντας νέα στοιχεία (ήχους), ανακυκλώνοντάς τους κι αυτούς κ.ο.κ. Κάποια στιγμή αποφάσιζε να ξεσκίσει τον ηχητικό καμβά που είχε δημιουργήσει με κραυγές και άλλους «ενοχλητικούς» ήχους.
Το που σταματούσε η κουβέντα και που άρχιζε κάποιο από τα «κυρίως θέματα» ή ένα «τραγούδι» δεν ήταν εύκολα διακριτό (τώρα θυμήθηκα ότι αυτό το κόλπο το έκανε κι ένας δάσκαλός μου στη Δημοτικό σχολείο). Τελωσπάντων, κάποια από τα θέματα:
Η δημιουργία του σύμπαντος (από το Blixa Bargeld). Background: ακτινοβολία-γ με τη μέθοδο παίρνω έναν ήχο, που στη συγκεκριμένη περίπτωση παρήγαγε το κοινό, και τον ανακυκλώνω. Με τη βοήθεια χρονομέτρου ο κ. Bargeld δημιούργησε ένα loop απαριθμώντας τους πλανήτες (και μάλιστα στα Ελληνικά), με τα χρονικά κενά ανάμεσα στα ονόματα των πλανητών να αντιστοιχούν στις αποστάσεις των πλανητών μεταξύ τους. Πάνω σ' αυτό πρόσθεσε ήχους που αντιστοιχούσαν στους αστεροειδείς και στη συνέχεια τσιριχτά που αντιστοιχούσαν στους κομήτες. Και κατάφερε να ακούμε τους διερχόμενους κομήτες να σφυρίζουν στ' αυτιά μας. Εντυπωσιακό.
Το επόμενο ψευδο-επιστημονικό θέμα ξεκινούσε με διήγηση σχετικά με τη δομή του DNA, τη διπλή έλικα, τα νουκλεοτίδια, Αδενίνη (A), Θυμίνη (T), Κυτοσίνη (C), Γουανίνη (G). Στη συνέχεια επιχειρούσε μια επέμβαση γενετικής προσθετικής (με ήχους εννοείται). Ένας άνθρωπος που για άνω άκρα θα έχει εκτός από χέρια και φτερά περιστεριού. Ο Bargeld ξεκίνησε δημιουργώντας ένα μακρύ κατάλογο από A-T-C-G, που αντιπροσώπευαν τα δομικά συστατικά του ανθρώπινου DNA. Προσθέτοντας με διαδοχικά loops τα συστατικά που απεικόνιζαν το DNA της φτερούγας του περιστεριού, δημιούργησε το τέρας του. Και μετά τραγούδησε το "Johnny Guitar" (θυμάμαι το Bargeld να τραγουδά το "Johnny Guitar" και σε ένα δίσκο των Γερμανών Die Haut).
Ακολούθησε μια μάχη σε ένα ρινγκ (που δημιούργησε ανακυκλώνοντας τον ήχο Τ) ανάμεσα σε δυο λέξεις. Μετά από διαβουλεύσεις με το κοινό αποφασίστηκε να παλέψουν η «κατάπληξη» με τη «σκιά». Όλα επιτρέπονται. Μετά από μάχη τριών γύρων κέρδισε η «σκιά».
Ο Blixa Bargeld (χωρίς τους Neubauten) παρουσιάζει κατά περιόδους παραστάσεις όπως αυτή σε θέατρα όλης της Ευρώπης, από το 1995. Πρέπει να ήταν η πρώτη φορά στην Ελλάδα. Το ηθελημένα αφελές στιλ ήταν στην πραγματικότητα πολύ έξυπνο και εφευρετικό και μεγαλύτερο προσόν του το ότι κατορθώνει να είναι πολύ ζεστός και να επικοινωνεί με το κοινό που παρακολουθεί.
