Blonde Redhead + Das Pop
Αρκετό καιρό είχαμε να πάμε Υδρόγειο, όπως λέμε Μένουμε Ελλάδα. Αιτία κι αφορμή οι Ξανθιά Κοκκινομάλλα, δυο μιλανέζοι και μια γιαπωνέζα που βρεθήκανε Νέα Υόρκη και πήγανε 4AD. Μπαίνοντας στο χώρο χάρηκα διότι διαπίστωσα πως δούλεψε καλά το προμόσιον που τους έγινε. Σε αντίθεση με τους Raveonettes. Ο κόσμος ήταν ικανοποιητικός για νέο-ποπ-ροκ κατάσταση, Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης.
Αρχικά νόμισα πως το κλαμπ θα ήτανε φίσκα και τρόμαξα. Η παρεξήγηση ξεκίνησε από τον περιβάλλοντα της Υδρογείου χώρο. Πλησιάζοντας είδα κάτι παρκαδόρους να κατευθύνουν τους εποχούμενους και εξεπλάγην. "Μπράβο κόσμο το μαγαζί" είπα μέσα μου, αλλά αμέσως συνειδητοποίησα πως το χώρο τον εκμεταλλεύεται παρακείμενο ξενυχτάδικο. Οκέι, μην τρελαθούμε κιόλας.
Στη σκηνή είχαν ήδη ανέβει οι βέλγοι ποπάδες Das Pop. Πέντε ζωή να 'χουνε. Τέσσερις μόνιμοι. Δυο απ' αυτούς είναι και ντράμερς αλλά στις ζωντανές τους εμφανίσεις παίρνουν ένα έκτακτο μέλος για να χτυπάει τα τύμπανα. Κουφό, έτσι; Πιτσιρικάδες, ορεξάτοι, μελωδικοί, κεφάτοι. Το κιθαρμόνιο ομολογώ ότι είχα καιρό να το δω και να τ' ακούσω. Βέβαια δεν μας δείξανε τίποτε πρωτότυπο. Αντίγραφα προβλέψιμα της πάλαι πότε μπριτ ποπ.
Από το ντύσιμο και το στήσιμο [ωραίες οι μουσικές τους γραβάτες, δε λέω], μέχρι τη συμπεριφορά και τον ήχο τους, όλα ήταν καθαρά και τακτοποιημένα σαν μια αναβίωση της βρετανικής σκηνής. Κάνανε όμως ωραίο σετ και ο κόσμος ζεστάθηκε και χόρεψε και ίδρωσε. Είχανε και κάποιες κορυφές όπου χειροκροτήθηκαν πολύ θερμά.
Ακολούθησε ένα αρκετά μεγάλο διάλειμμα, στη διάρκεια του οποίου κάποιοι τεχνικοί κουρντίζανε κιθάρες, ρυθμίζανε ντραμς και τεστάρανε μικρόφωνα. Η υπομονή του πλήθους εξαντλήθηκε κι άρχισαν τα χειροκροτήματα και τα σφυρίγματα υπέρ της επίσπευσης των δοκιμών. Μ' αυτά και μ' αυτά οι Redhead βγήκανε γύρω στις 12 παρά 5. Στο παρά πέντε που λέμε.
Ξεκίνησαν δυναμικά με κάτι οργανικό. Τους έγινε σούπερ υποδοχή. Μετά άρχισε να τραγουδάει ο Σεμπάστιαν, ξέρετε αυτός που η φωνή του φέρνει του Steve Harley. Οκέι, εντάξει το παραδέχομαι, δεν είναι το αγαπημένο μου γκρουπ. Στο τέταρτο άσμα πήρε μικρόφωνο η γιαπωνέζα. Κάτι σε Claus Nomi αλλά με πρότυπο την Yoko Ono. Η φωνή της έκανε νερά ανεξήγητα. Κάποια στιγμή σταμάτησε στη μέση. Μας ζήτησε συγνώμη για την αμετροέπεια αλλά κάτι της συμβαίνει και δεν της βγαίνουν οι φθόγγοι. Στο επόμενο άσμα έκανε πίσω φωνητικά στον πλέη-μπακ εαυτό της. Η κρίση μάλλον ξεπεράστηκε. Ανέβηκε η αυτοπεποίθησή της, αλλά έπεσε η δική μας. Κι ο κόσμος μάλλον ξενέρωσε.
Σε μία ώρα κατέβηκαν από τη σκηνή αφού έκαναν κάποια φάλτσα και έχασαν μια-δυο φορές το συγχρονισμό τους. Μπορεί όμως και να μου φάνηκε. Το στιλ τους πάντως είναι αυθεντικό. Εκεί που φορτσάρουν, οπ και κατεβάζουν ρυθμό. Εκεί που το πάνε αργά, νάσου πετάνε και ένα γρήγορο κι επιστρέφουν πάλι. Οι εκτροχιασμοί τους ήταν οι πιο καλές στιγμές της βραδιάς. Μετά το αποθεωτικό κλαπ-κλαπ επανήλθαν για ένα ημίωρο ανκόρ. Σίγουρα η γιαπωνέζα είναι όλα τα λεφτά. Κιθάρες, αρμόνιο, φωνή [έστω και κλειστή ή κομπλαρισμένη]. She's got the looks που λένε. Οι έτεροι δύο μπορεί και να μη μου λέγανε τίποτε με κάποιον τρίτο πλην αυτής.
