Μια βραδιά στο Top of the Pops

Οι Blues Pills είναι μια καλή μπάντα. Όχι εκπληκτική, αλλά καλή, τόσο ώστε να περνάει σε δεύτερη μοίρα το εκνευριστικό gentrification του κλασικού ροκ, του οποίου είναι μέρος. Το περασμένο Σάββατο που έπαιξαν στην Πειραιώς 117 πάντως, δεν πρόσθεσαν και πολλά στην ήδη καλή φήμη τους.

Η μπάντα, παρότι αναγκαστικά «γυρίζει» γύρω από τη μορφή της Έλιν Λάρσον, της εντυπωσιακής και αεικίνητης τραγουδίστριας, δεν είναι μόνο αυτή. Ο πρώτος τους δίσκος ήταν πολύ ειλικρινής και καλός για να μην ξεχωρίσει από την εξέλιξη του stoner σε classic rock revival, ο δεύτερος δεν ήταν το ίδιο εντυπωσιακός, αλλά και πάλι δεν απογοήτευσε εντελώς.

Επί σκηνής, οι BP μοιάζουν να έρχονται από τρύπα στο χωροχρόνο. Το σκηνικό μοιάζει με Top of the Pops, ο Ντόριαν Σοριό, ο 20κάτι κιθαρίστας τους είναι σαν νορμάλ μετεμψύχωση του Ρίτσι Μπλάκμορ και αν δεν υπήρχε η Λάρσον να πηγαίνει πέρα-δώθε και πάνω-κάτω στη σκηνή συνεχώς, δεν θα παραξένευε κανέναν αν εμφανιζόταν κάπου και η Γκρέις Σλικ.

Επίσης, το live είχε όλα τα χαρακτηριστικά του «δεινοσαυρισμού» με σόλο που ξεχνούσαν να τελειώσουν και σταματούσαν ακριβώς λίγο πριν ξεχάσει ο θεατής πιο τραγούδι είχε ξεκινήσει.

Η μπάντα ξεκίνησε με το Lady in Gold, την πιο «γκαγκάν» τη στιγμή του νέου δίσκου και συνέχισε αναλόγως, παίζοντας περίπου τον μισό πιο πρόσφατο δίσκο της. Ευχάριστη έκπληξη ήταν η διασκευή του Elements & Things του Τόνι Τζο Γουάιτ και λιγότερο έκπληξη, αλλά οκ διασκευή, ήταν το Somebody to love των Jefferson Airplane ως πρώτο encore. Και δεν ήταν έκπληξη, γιατί βλέποντας αυτή την μπάντα για πρώτη φορά, χωρίς να ξέρεις περί τίνος πρόκειται, κάτι τέτοιο θα περίμενες να διασκευάσουν. Διάσπαρτα ήταν και τα High Class Woman, Little Sun και τελευταίο τραγούδι το Devil Man πριν υποκλιθούν και χαιρετήσουν.

Ωραία. Ποιο το κακό λοιπόν; Πρώτον, μια αίσθηση ότι δεν θα το θυμάσαι για πολύ αυτό το live μόλις τελειώσει, αφού πρώτα όμως έχεις λήξει τους λογαριασμούς με γκρίνιες τύπου «τώρα το άξιζαν το εισιτήριο;» (είπαμε, είναι καλή μπάντα), δεύτερον, ότι άφησαν απ’ έξω κομματάρες τους, όπως το No Hope left for me.

Άρα, συγκρατημένα τα χαμόγελα. Προσεχώς να ταρακουνάνε το κοινό περισσότερο, ελπίζω.
___

Φωτογραφίες (από το live στο Principal Club Theater) - Άκης Καλλόπουλος