Albini alligators

Τίποτε δεν επρομηνούσε την ωραία εκείνη βραδιά. Κατά έναν παράδοξο λόγο όλα επέπροντο να είναι υπέροχα. Ακόμη και οι υποτονικοί Aleph που άνοιξαν γύρω στις 11.00 είχαν μια ενδιαφέρουσα γυναικεία φωνητική παρουσία. Μου φάνηκαν συμπαθητικοί αν και κάπως ανέμπνευστοι. Η φίλη που ήρθε απ' το κλεινόν άστυ ήταν ευδιάθετη και αισιόδοξη. Η κουβέντα μας βέβαια ήταν μάλλον κατεβαστική. Αλλά το κέφι φαίνεται πως προϋπήρχε σε μορφή προβιταμίνης που περίμενε την κατάλληλη ακτινοβολία για ν' απελευθερωθεί. Έτσι κι έγινε με την πρώτη κιόλας συγχορδία των 'γιατρών' Bokomolech.

Ο τραγουδιστής Δήμητρης Bokomolech, αεικίνητος και γεμάτος νεύρο, ήταν ο τελειότερος αναμεταδότης των παλμικών δονήσεων της μπάντας. Σιγανό αλλά ασυγκράτητο ποταμάκι. Το κοινό τον παρακολουθούσε, ρουφούσε την ενέργεια που εξέπεμπε, όχι μόνο με τα μάτια και τ' αυτιά αλλά μέσα από κάθε κύτταρο, με κάθε διαθέσιμο πόρο. Εκ δεξιών κι εξ ευωνύμων σιγοντάρανε δυο άγγελοι, η κιθαρίστρια Εύη Bokomolech και η μπασίστρια Λίλα Bokomolech. Ήταν εμφανές ότι το γλένταγαν και πέρναγαν ωραία, όπως όλοι μας. Πίσω τους ο ντράμερ Σάκης Bokomolech, συντονιστής των πάντων, μέντορας του ρυθμού.

Το ίδιο κεφάτος απεδείχθη και ο πρώτος κιθαρίστας, ο περίφημος Κώστας ο Bokomolech. Τα ταξιδιάρικα σόλα του, οι δυναμικές του εξάρσεις, τα απανωτά ριφς και οι βιρτουζιτέ βαριάντες του, τον κατατάσσουν σε ένα σπάνιο είδος καλλιτέχνη, έναν αυθεντικό ρόκερ που δεν παραδίδεται ποτέ σε εύκολες επαναλήψεις. Αν και προτιμά να παίζει με πλάτη στον κόσμο, δίνει σίγουρα την ψυχή του σ' αυτό που κάνει. Σαν βαριά καλολαδωμένη μηχανή εσωτερικής καύσης, τραβάει με περίσσια δύναμη ένα καλομονταρισμένο όχημα [Drag you like a tractor], τροφοδοτώντας υπόγεια και τους υπόλοιπους.

Μη νομίσετε όμως ότι ο ρόλος των μελών ήταν μονοδιάστατος. Ο Δημήτρης έδωσε την εντύπωση ότι ήθελε παιδιόθεν να γίνει ντράμερ. Αρκετές φορές στάθηκε παρά τω πλευρώ του Σάκη χτυπώντας με λύσσα τα πιατίνια. Η Εύη μας χάρισε τη μελωδική φωνή της στο Bee.s, υπνωτίζοντας το κοινό και αποδεικνύοντας ότι τα καταφέρνει θαυμάσια ως βοκαλίστρια. Η Λίλα [η νονά του γκρουπ] ήταν όπως πάντα η ήρεμη δύναμη, ένα χαμόγελο ικανοποίησης, ένα σημάδι ότι όλα βαίνουν καλώς. Ο Κώστας, η ραχοκοκαλιά του γυμνασμένου σχήματος, είναι ούτως ή άλλως πολυδιάστατος. Δεν παίζεται με τίποτε.

Αν πω ότι είχα πάμπολλα χρόνια να βρεθώ σε τόσο δυναμικό, πλούσιο και μεστό ελληνικό λάιβ, μπορεί να ακουστώ κοινότυπος αλλά έτσι ένοιωσα στ' αλήθεια. Μου άρεσαν πολύ και όλα τα νέα τους τραγούδια [7 τον αριθμό] που σίγουρα μας υπόσχονται ένα τουλάχιστον πολύ καλό σιντί. Σύντομα [Ιούνιο] μεταβαίνουν στη Γαλλία όπου και θα τα ηχογραφήσουν υπό την επίβλεψη του παλιόφιλου Στηβ Αλμπίνι. Ανυπομονώ να τα ξανακούσω.

Bokomo-list
Hysterical [νέο]
Openaire [Slow Burner, 1999]
One light day [Jet Lag, 1997]
Drag you like a tractor [νέο]
Bee.s [Insect (Songs), 1997]
Counting down [νέο]
Coal [Jet Lag, 1997]
Glorynight [Slow Burner, 1999]
Dove [Xero, 1996]
Blueprint [των Fugazi]
23 [Jet Lag, 1997]
Enneime [νέο]
Long wall [νέο]
Spring storm [νέο]
Shine [Jet Lag, 1997]
Current's turn [νέο]
Desert/Real [νέο]
End [Slow Burner, 1999]
Meeting point [Jet Lag, 1997]
Crazy water [Insect (Songs), 1997]
The dance [Xero, 1996]

Πιείτε από...
το τρελό νερό των θαυμαστών
την πηγή των ροκ μελισσών

ΥΓ1: Ευχαριστώ πολύ την Ντίνα για τη λίστα των τραγουδιών.
ΥΓ2: Αν με διαβάζει η Λίλη μπορεί να περάσει να την πάρει.
Κώστας Καρδερίνης

κάποιες σκέψεις...

Η μουσική των Bocomolech μου φέρνει στο μυαλό εικόνες από αστικό τοπίο.
Μεγαλουπόλεις - τέρατα, άνθρωποι σκυθρωποί να πηγαίνουν πάνω-κάτω.
Αν ήταν φωτογραφία θα ήταν ένας μοναχικός άνθρωπος στο μπαλκόνι
μιας πολυκατοικίας ή ίσως η ταράτσα με τις κεραίες.
Παιδιά μιας μεγάλης πόλης κι αυτοί, παιδιά μιας λίγο μικρότερης κι εμείς.
Μεγάλη ή μικρή παραμένει πόλη.
Με τη σκληρότητά της και το γκρίζο της.
Οι Bocomolech, μας τραγούδησαν τις δικές τους ιστορίες που όμως μοιάζουν τόσο οικείες... και σε μας.
Ιστορίες ομορφιάς, προδοσίας, και πόνου.
Ίσως τελικά να έχουμε ένα κοινό meeting-point of our despair.
Αλλά οι ίδιοι δεν λένε πάλι '...it's time to change my mind before I lose my head';
Μέσα στις πόλεις αυτές όμως γεννιούνται εστίες ανθρώπων που αντιστέκονται στο γκρίζο.
Τελικά αυτή η φωτογραφία με την ταράτσα και τις κεραίες έχει και συνέχεια.
Κάπου στο βάθος του σκηνικού φαίνεται ένας κατακόκκινος ήλιος.
Ίσως να σημαίνει ελπίδα.
Η μουσική των Bocomolech μοιάζει σκληρή, ίσως το τέλειο soundtrack για την ζωή στην πόλη.
Ίσως θα μπορούσε να είναι ένα film-noir.
Ποιος όμως απαγορεύει σε κάποιον να έχει μια αχτίδα ελπίδας για τέλος;
Σας ευχαριστούμε και ελπίζουμε να μην τα ξαναπούμε μετά απο πέντε χρόνια...

'it's ok I knew you'll find a way,
it's ok I knew you'll find a way.'

Ξημερώματα Σαββάτου, 4 πμ, ίσως να'ναι ένα όμορφο Σάββατο αυτό...
Άκης Καλλόπουλος