Boy Kill Boy

Είναι περίεργο πώς το punk σαν είδος ενώ υπήρξε παράλληλα και στις δυο μεριές του Ατλαντικού, δημιούργησε δύο τελείως διαφορετικά είδη μεταξύ τους. Σε σημείο που μας κάνει να λέμε αυτοί είναι Βρετανοί punk αλλά με αμερικάνικες επιρροές. Έτσι και το αποψινό support, με ηλικίες κάτω των 18 όλοι τους, look αλλά Napoleon Dynamite (για την κιθάρα και το μπάσο) και έναν τραγουδιστή που έχει λιώσει τα βίντεο των Green Day στο YouTube. Ωμός δυναμισμός, ανακατεμένος με αθωότητα όμως. Μου θύμισε σχολική συναυλία στην Ελλάδα, που ως εκ θαύματος ο τραγουδιστής είχε σωστή προφορά και ο ήχος για μια φορά ήταν κάτι παραπάνω του μέτριου. Αποχώρησαν τόσο αθόρυβα και ντροπαλά όσο ξεκίνησαν, δίνοντας στα αυτιά μας τον απαραίτητο χρόνο για να προσαρμοστούν σε αυτό που θ' ακολουθούσε.

Τα περίπου 200 άτομα που βρίσκονταν στο Charlotte με ηλικίες από 16 έως 56 στριμώχτηκαν στο χώρο ανάμεσα στην κονσόλα και στη σκηνή περιμένοντας υπομονετικά την εμφάνιση των Boy Kill Boy. Ένα "ready to be famous" συγκρότημα (για τα βρετανικά δεδομένα πάντα). Μιλάμε για ένα σχήμα που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από μπάντες τύπου Kaiser Chiefs ή Arctic Monkeys, εκτός από το χιτ. Ευχάριστη, καθαρή britpopίλα, έτοιμη για κατανάλωση σαν συνοδευτικό της μπύρας από το τοπικό κοινό. Τα πιτσιρίκια μπροστά που χοροπήδαγαν δεν έχουν ιδέα ποιοι είναι οι Charlatans και ίσως να 'χουν ακούσει για τη "Σκηνή του Manchester" απλά επειδή πέφτει λίγο πιο πάνω. Δεν τους ένοιαζε όμως και κατ' εμέ ούτε θα έπρεπε. Οι Boy Kill Boy ήταν η δικιά τους μπάντα. Δεν 'πα να 'μοιαζε μια από τα ίδια στα αυτιά μας, αυτοί ήξεραν απέξω τους στίχους του "Back Again" με το όποιο άνοιξε η συναυλία γύρω στις 10 και κάτι. Ω ναι, καλά ακούσατε, οι νόμοι έχουν αλλάξει στη Βρετανία και μαζί τους το αυστηρό κατέβασμα του συγκροτήματος από τη σκηνή στις 11.

Η φωνή του Chris Peck ήταν καλή, έτσι ώστε σε κομμάτια όπως τα "Killer", "Be Somebody", "Friday-Friday" μάς συνεπήρε. Όταν όμως, τα πράγματα χαλάρωσαν με μπαλάντες όπως το "Shoot Me Down", περιμέναμε απλά το επόμενο κομμάτι. Η αποψινή τους εμφάνιση στη μικρή σκηνή του Charlotte στέφθηκε με επιτυχία, παρά τα διάφορα τεχνικά προβλήματα. Ο ίδιος ο τραγουδιστής μάς εξομολογήθηκε ότι αυτός ήταν ο πρώτος του ενισχυτής και πλέον τα 'χει φτύσει. Μας ζήτησε να αγοράσουμε πολλές κόπιες από το single "Promises" που θα κυκλοφορούσε την επόμενη μέρα για να τους κρατήσουμε στα charts και μας έδωσε μια γεύση από αυτό. Πέρα από τα φωνητικά, το ένα ακόμη ατού της μπάντας είναι τα πλήκτρα του Pete Carr που τους δίνουν μια ελάχιστη ιδιαιτερότητα μέσα στο συρφετό των ανερχόμενων 2nd generation britpop groups.

Η βραδιά έκλεισε στις 11:30 περίπου, στην άκαπνη pub/ συναυλιακό χώρο οι fans ξήλωσαν τις αφίσες από τους τοίχους και αποχώρησαν. Απέξω διακρίναμε και κάποια αυτοκίνητα με γονείς που μάζευαν τα τέκνα τους. Οι υπόλοιποι "παν και με τα πόδια", το μέρος είναι μικρό βλέπεται. Α ναι και για να μην ξεχνιόμαστε, ξημέρωνε Μεγάλη Δευτέρα γι' αυτούς, όχι ότι είχε και καμία διαφορά από τις υπόλοιπες μέρες, απλά τα σχολεία ήταν κλειστά.

Η μπάντα μάς έπαιξε σχεδόν όλα τα κομμάτια και από τα δύο άλμπουμ της, μέχρι και το hidden track στο τέλος του "Shoot Me Down".

Περισσότερες photos θα βρείτε εδώ.

Photos: Anna Kweskin