Broadcasting from Paris, France
Οι Broadcast από κοντά είναι αυτό ακριβώς που έχετε στο μυαλό σας όταν τους ακούτε. Μία μπάντα πολύχρωμη, βγαλμένη από τα '60s, αλλά και με έναν ειρωνικό και επιβλητικό τρόπο, γεννημένη για να τραγουδά για τη χαμένη αθωότητα των '90s. Απεικονίζουν το σάουντρακ μιας βόλτας στην αγορά με μπότες, κοντή καμπαρτίνα και φουλάρι στο λαιμό, κορίτσια με φράντζες να χαμογελάνε και να φλερτάρουν, μια εικόνα κινηματογραφική και ένας ήχος ψυχεδελικός, ποπ αλλά και σκοτεινός, σαν από σελιλόιντ, σαν μια βόλτα στο Παρίσι με συννεφιά και μαζί σαν μια σκηνή από Δαλιανίδη, πες για παράδειγμα το 'Κορίτσια για Φίλημα'.
Επίσης οι Broadcast είναι η Trish Keenan. Επιβλητική, με γαλάζιο κολλητό φόρεμα, μαύρη λουστρίν ζώνη και ασημένια πέδιλα, ήταν αυτή όλο το γκρουπ και μαζί οι ήχοι που προκαλεί να τη συνοδέψουν με τη φωνάρα της. Στη συναυλία της 29ης Σεπτεμβρίου στο 'Cafe de la Danse' στο Παρίσι οι Broadcast μπορεί να έκαναν ορχηστρικά λάθη και η Trish να μας δυσαρέστησε με κάποια φάλτσα, αλλά η ατμόσφαιρα ήταν μαγική. Ένα ταξίδι στο παρελθόν με κάτι διακριτικά παραμυθένιο. Μετά από μία σχετικώς αποτυχημένη προσπάθεια των γάλλων Davide Balula να μας πείσουν ότι μια κιθάρα και ένας υπολογιστής είναι πάντα μια ενδιαφέρουσα πειραματική μουσική πρόταση, μας γέμισε η παρουσία ενός συγκροτήματος που βρίσκεται περισσότερο στη σφαίρα της φαντασίας και λιγότερο στην λογική σου αλλά καταφέρνει να μην απομυθοποιηθεί, τουλάχιστον.
Και τι πιο ονειρικό από το να ακούς ζωντανά με φόντο ποπ-αρτ βίντεο, τραγούδια όπως το 'Book lovers', το 'Come on let's go', το 'Unchanging windows', το 'The world backwards' και τα καινούρια τους μουσικά επιτεύγματα, όπως το 'Pentulum', το 'Before we begin' και το 'Man is a bird'... Τελικά το καλό με τους Broadcast είναι ότι δεν μπορείς παρά να τους συγχωρήσεις οποιαδήποτε λάθος, οποιαδήποτε επανάληψη, όπως στο τελευταίο τους δίσκο που τα κομμάτια είναι και πάλι «παλιοί γνωστοί Broadcast», χωρίς όμως αυτό να σε ενοχλεί, γιατί δεν χρειάζεται να προσπαθήσουν πολύ για να επιβληθούν, για να σε πείσουν ότι είναι κάτι ούτως ή άλλως αδιαπραγμάτευτα διαφορετικό.
Πάντως, αν και οι Γάλλοι είναι γενικά καλά και ωραία παιδιά δεν κατάφεραν να εισπράξουν την δυναμική της μουσικής και μόνο ένας Ιταλός και εγώ φωνάζαμε κάπως αμήχανα στην αρχή διαφόρων κομματιών που μας ενδιέφεραν, ενώ οι περισσότεροι από τους ντόπιους κάθονταν απλά και παρακολουθούσαν λες και έβλεπαν σινεμά. Ίσως ήταν ακριβώς αυτό που βλέπαν... Όπως και να 'χει, εσείς εκεί στην Αθήνα εύχομαι να είστε περισσότερο ενθουσιώδεις. Και εδώ να πούμε ότι το εισιτήριο κόστιζε μονάχα 18 ευρά. Πόσο είπαμε κάνει στην Αθήνα;
Έπαιξαν μία ώρα συνολικά. Και μετά το φινάλε. Μετά και το δεύτερο encore (στα γαλλικά σημαίνει «πάλι», να λοιπόν από πού βγήκε η λέξη), είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα συνονθυλεύματα ήχων που θα μπορούσε να εκτελέσει ένα pop electro συγκρότημα. Merci beaucoup λέει η Trish. Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Φίλες και φίλοι, μην το χάσετε.
