Λαϊκές Aπογευματινές με το Αφεντικό

Υπήρχε κάποτε μια εκδήλωση στο facebook που τιτλοφορούνταν «Θα πάω στην Αθήνα αν έρθει ο Μπρους Σπρίνγκστιν». Η εκδήλωση άλλαζε ημερομηνία κάθε χρόνο. Δεν ξέρω αν υπάρχει πια.

Ο Μπρους όμως δεν ερχόταν. Ε, μια και δυο πήγα εγώ να τον δω αλλού.

Στο Γουέμπλεϊ.

Φίλοι απόρησαν, με ακριβή ειρωνική εκφορά της απορίας «τι σ’ έπιασε και θες να δεις τον Παπακωνσταντίνου από το Νιού Τζέρσι».

Δεν τους μιλάω πια, λόγω της διπλής ασέβειας, αλλά και γιατί προς στιγμήν μπερδεύτηκα και νόμιζα ότι εννοούν τον Θανάση.

Το live του Σαββάτου 27 Ιουλίου, εξελίχθηκε τελικά σε κάτι πολύ περισσότερο από ένα τικ στα «πράγματα που πρέπει να κάνω πριν τα 50».

Ήταν η δεύτερη βραδιά του Σπρίνγκστιν στο Γουέμπλεϊ και ομολογούμενως, είχα μια έγνοια μήπως μας κοροϊδέψουν, μην είναι αρπαχτή, μην είναι κουρασμένος, μην διάφορα απαισιόδοξα πράγματα.

Αντ’ αυτών, ο Σπρίνγκστιν και η E Street Band παρείχαν πλήρες πακέτο επιβεβαίωσης κόπων και εξόδων.

Γιατί όμως είναι τόσο ικανοποιητικό ένα θέαμα που βιολογικά, αλλά και μουσικά δεν είναι στο αποκορύφωμά του;

Καταρχάς, γιατί μιλάμε για τον Σπρίνγκστιν και την E Street Band. Με τον Λιτλ Στίβεν και τις κουρτινές που ράβει για πανωφόρια, τον Νιλς Λόφγκρεν (διάολε!), τον Τάλεντ, τον Μπιτάν και τον Γουάινμπεργκ, τον Κλέμονς ανιψιό, την Πάτι Σκιάλφα και γενικώς, μια μπάντα μεγατόνων που παίζει για τρεις ολόκληρες ώρες και «ψήνεται» περισσότερο, όταν το κοινό ανταποκρίνεται.

Δεύτερον, γιατί ο Σπρίνγκστιν παραμένει ένας λαϊκός τραγουδιστής του έρωτα και της ζωής, χαρακτηριστικό που τείνουν να απέρχονται αυτού άλλοι και άλλες. Αυτό το χαρακτηριστικό μεγεθύνεται και από τα σημαινόμενα. Από αυτά που λέει και κάνει ο Σπρίνγκστιν, αλλά και από το κοινό που τον βλέπει και τον ακολουθεί με ρυθμούς «Μπρους ζούμε για να σε ακούμε».

Κοινώς, ακόμα και αν ο ήχος δεν πιάνει καλά εκεί που κάθεσαι, σκέφτεσαι ότι «δεν γμται, βλέπω τον Σπρίνγκστιν στο Γουέμπλεϊ».

Τρίτον, γιατί ο Σπρίνγκστιν δεν προδίδει τα τραγούδια του, ούτε αυτά εκείνον.

Επίσης, στο live έπαιξε δεύτερο κομμάτι το ‘Candy’s Room’ και σχεδόν με πήραν τα δάκρυα-αυτά που σε παίρνουν όταν οριακά πιστεύεις ότι αυτό που συμβαίνει μια δεδομένη στιγμή και το ζεις επί τόπου, κάτι που σε αυτό το μέγεθος είχε να μου συμβεί από όταν ήμουν 14, στους Pink Floyd, στο ΟΑΚΑ.

Ε, μου άρεσε ως συναίσθημα.

Επιπλέον, η επιλογή των κομματιών του είναι σαν κανονικό μενού: Και καινούργια, και παλιά. Και χιτς και αυτά που αρέσουν στους μύστες. Και ‘Badlands’ και ‘Because the Night’ και ‘Thunder Road’ που «έδερνε», αλλά και αλληλουχία των «Born…» με αναμμένα όλα τα φώτα, να μην ξέρεις από πού σου ΄ρχεται και να μη χάνεις και τίποτα από αυτό που συμβαίνει.

«Λαϊκός τραγουδιστής», ΟΚ, αλλά με όχι και τόσο λαϊκό δα εισιτήριο. Θα αποφύγω τα whatabout και θα πω μόνο ότι ένα κατοστάρικο στο Λονδίνο, συνεχίζει να μην είναι ίδιο με ένα κατοστάρικο στην Αθήνα (που είναι και πολύ περισσότερο αν έρθεις από επαρχία, για συναυλία).

Ο Μπρους Σπρίνγκστιν και οι E Street Band στο Γουέμπλεϊ, ήταν τρομεροί. Κάπου διάβασα, σε αγγλικό ΜΜΕ δύο μέρες μετά ότι «η δεύτερη βραδιά ήταν ένα πολύ σπέσιαλ γεγονός».

Μπορεί να μην τον πρόλαβα στην Born in the USA τουρ ή έστω στην (καταστροφική) περίοδο του ‘Lucky Town’, όπως δήλωναν ξεθωριασμένα, αλλά διατηρημένα επαρκώς t-shirts που φορούσαν κάτι πολύ αφοσιωμένοι 60+, αλλά ναι:

Το Σάββατο 27 Ιουλίου, ο Σπρίνγκστιν ήταν Αφεντικό.