Crockwave

Marky Ramone, Siouxsie, The Offspring

Η μέρα για την συναυλία με ένα από τα πιο ανομοιογενή line up ever είχε φτάσει, επειδή όμως οι 40 βαθμοί Κελσίου αγγίζουν και τη Μαλακάσα μπήκαμε στον χώρο κατά τις 8 παρά. Στα θετικά της φετινής διοργάνωσης μπορούμε να βάλουμε την ανακοίνωση ενός υποτυπώδους προγράμματος. Στα αρνητικά το καθόλου περίεργο γεγονός ότι δεν τηρήθηκε! Πάμε όμως παρακάτω να δούμε και τους λόγους.

Το πολυδιαφημισμένο Vibe Stage δεν ήταν τίποτα παραπάνω από το παλιό stage του Terravibe που υπήρχε πριν την επέκταση του χώρου που έγινε στο παρελθόν. Εκεί εμφανίστηκε ο Marky Ramone μαζί με την νεανική μπάντα που τον συνοδεύει ακριβώς στην ώρα του. Έχοντας δει τον παλιό του σύντροφο Dee-Dee δέκα χρόνια πριν σ' ένα μικρό club στο Λονδίνο να παίζει τα ίδια κομμάτια θα προτιμήσω εκείνη την εμφάνιση. Σίγουρα ο Marky είναι ο last man standing από τους Ramones αλλά η φωνή του πιτσιρικά που τον συνοδεύει είναι τόσο flat που καταφέρνει να σκοτώσει αυτά τα αθάνατα πλέον κομμάτια. Απομονώνουμε λοιπόν τα drums και την ηρωική παρουσία του Marky Ramone, αφήνουμε το διψασμένο για αίμα πλήθος να "Beat on the Brat" και κατευθυνόμαστε προς το άλλο stage και την μεγάλη κυρία της βραδιάς.

Ενώ τώρα υποτίθεται ότι η Siouxsie και ο Marky θα έπαιζαν παράλληλα στα stage κατέληξε να βγει στις 9 παρά κάνοντας την δήλωση "Thank God we have power!". Έπαιξε ενάμιση κομμάτι και μετά κόπηκε πάλι το ρεύμα. Βλέπεται η μεγαλύτερη διοργανώτρια εταιρία συναυλιών στην χώρα μας ήθελα δύο stage αλλά προφανώς η ανοργανωσιά της είναι τέτοια που δεν είχε φροντίσει να έχει αρκετό ρεύμα για να τα τροφοδοτήσει. Μετά από κάνα δεκάλεπτο και φανερά πλέον εκνευρισμένη είδαμε πάλι την Siouxsie επί σκηνής είχαμε ήδη ακούσει το "Israel" και νομίζω αυτό που κόπηκε στην μέση ήταν το "Arabian Knights" το οποίο συνεχίστηκε από εκεί που είχε μείνει για να περάσουμε στο "It's About To Happen". Κάπου τόσο πήρε και στον ήχο για να επανέρθει σε φυσιολογικά επίπεδα και να ανεβάσουν και την ένταση της φωνής της τραγουδίστριας έτσι ώστε ν' ακούγεται πάνω από τη μουσική. Α ναι, και να ρυθμίσουν και το monitor της κοπέλας στα keyboards μιας και δεν άκουγε τι έπαιζε. Η υπόλοιπη συναυλία συνεχίστηκε χωρίς διακοπές και προβλήματα, η Siouxsie μας πρόσφερε αέρινους λικνισμούς και κινήσεις μπαλέτου ενώ μας παρουσίαζε τα "Loveless", "Here Comes that Day", "One Mile Below" και "Into A Swan" από τον τελευταίο της δίσκο. Κάπου εκεί όμως και έκανε λίγο κοιλιά το όλο πράγμα γιατί όταν σχεδόν το μισό του σαρανταπεντάλεπτου set αφιερώθηκε σε νέα, λιγότερo γνωστά κομμάτια, κάπου το κοινό παραηρέμησε. Σε κάποια φάση ευχήθηκε και χρόνια πολλά στον Ted (μέλος του σχήματος που την συνοδεύει) και του είπε ότι θα παίξουν ένα κομμάτι 30 χρονών που είναι πιο παλιό από αυτόν. Εκεί ήταν και που έβλεπες την διαφορά από κάτω σε κομμάτια όπως τα "Happy House", "Christine", "Night Shift" και ίσως, λέω ίσως, το ένα κομμάτι που αναγκάστηκε ν' αφήσει απέξω λόγω έλλειψης χρόνου να ήταν ένα από τα παλιά. Ιδιαίτερα διασκεδαστικό ήταν το γεγονός ότι διάφορα φουσκωμένα προφυλακτικά βρίσκονταν στον αέρα κατά την διάρκεια του show μιας και το κοινό τα φούσκωνε και τα πέταγε.

Από τις 10 έως τις 10:30 που εμφανίστηκαν τελικά οι Offspring (μισή ώρα καθυστερημένοι) μεγάλο μέρος του κοινού είχε μεταφερθεί μπροστά. Το πρόβλημα δεν ήταν το πλήθος αλλά οι διαθέσεις του. Ο συνδυασμός ζέστης και αλκοόλ για αρκετούς δεν είχε επιδράσει ιδιαίτερα καλά οπότε παραήταν χαρούμενοι. Επίσης είναι γελοίο το γεγονός ότι μπάντες mainstream-punk όπως είναι οι Offspring ο κόσμος νομίζει ότι πρέπει αντιδράσει σαν να βρίσκεται στις αρχές τις δεκαετίας του '80 και να βλέπει τους Dead Kennedys. Με το που ξεκίνησε το πρώτο κομμάτι αναγκαστήκαμε να μετακινηθούμε κακήν-κακώς από τα 100 μέτρα από την σκηνή στα 500 για να μην φύγουμε με σπασμένες μύτες ή μαύρο μάτι από τις αγκωνιές του πλήθους. Τώρα όποιος αρχίσει τα σχόλια του στυλ ότι δεν ξέρω από σκληρές συναυλίες κ.λπ. ας διαβάσει παλαιότερα reviews μου εδώ στο MiC για συναυλίες των Sick of it All. Επιμένω ότι αυτή η ανωριμότητα που συναντά κανείς στο συναυλιακό κοινό της χώρας μας είναι
συνδυασμός έλλειψης κοινωνικής αγωγής και λάθους νοοτροπίας. Το διασκεδάζω εις βάρος του άλλου δεν ωφέλησε ποτέ κανέναν. Επιστρέφοντας στους Offspring έχουμε να τονίσουμε ότι τα πιο δυνατά σημεία τους εξακολουθούν να είναι τα hits του Smash! Στα "Come Out and Play", "Self Esteem", "What Happened to You?" και "Bad Habit" έγινε πραγματική έκρηξη από κάτω. Σε αντίθεση επάνω στην σκηνή μόνο ο Noodles θύμιζε κάτι από τον παλιό του εαυτό. Όλοι οι υπόλοιποι μαζί και ο τραγουδιστής μόλις μετά βίας και κουνιόντουσαν. Βέβαια 15 χρόνια μετά ήρθαν και αυτοί δεν μπορούμε να έχουμε τρελές απαιτήσεις. Ανάμεσα στα παλιά hits όπως το "Pretty Fly (for a white guy)" και το "Walla Walla" ανακάτεψαν και κάποια από το τελευταίο άλμπουμ τους όπως το "Trust in You". Συνολικά αξιοπρεπής εμφάνιση με την οποία και έκλεισαν την πρώτη μέρα του φεστιβάλ. Φεύγοντας περάσαμε δίπλα από τους δυστυχείς που είχαν επιλέξει να κατασκηνώσουν στον χώρο camping και απολάμβαναν την ευωδία της κοπριάς.

Περισσότερες φωτογραφίες θα βρείτε εδώ

Φωτογραφίες - Anna Kweskin