DanDeaconocracy

Ξεκινώντας για το Bios ήμουν σίγουρη για δύο πράγματα. Το ένα είναι ότι οι Arte Fiasco θα καταβάλουν φιλότιμες αλλά μάταιες προσπάθειες να ξεκινήσουν στην ώρα τους σε ένα συναυλιακό χώρο που συνήθως στις έντεκα... ακόμα σκουπίζουν. Όσο για το δεύτερο, έχοντας δει κάνα δυο βιντεάκια από προηγούμενες συναυλίες του Dan Deacon είχα πειστεί πώς δεν έχει νόημα να κάνει προβλέψεις κανείς για το τι θα δει, ο τύπος είναι αχαλίνωτος! Αυτό που δε μου περνούσε με τίποτα από το μυαλό ήταν τι θα μπορούσε να κάνει το κοινό για τα μάτια του (πίσω από τα πατομπούκαλα) και μόνο...

Κατά τις 11 παρά τέταρτο στα υπερυψωμένα decks ανέβηκαν ο Boy σε ρόλο φωνής με τον Felizol σε ρόλο τιμονιέρη - κονσολιέρη για να ανοίξουν τη συναυλία. Ο Boy καμιά φορά μου θυμίζει τον Μπάστερ Κήτον με τη λεπτή του κατσουφιασμένη μορφή και το αυτοσαρκαστικό, κωμικοτραγικό του χιούμορ. Κρατάει δύο μικρόφωνα, τραγουδάει δίγλωσσα αγγλικά και ελληνικά, σε σκοπούς δυτικούς και ανατολίτικους. Ο Felizol είναι άλλης σχολής, αυτής του ...ενός ρόλου, πληθωρικός και εξωστρεφής, αεικίνητος πίσω από την κονσόλα - στρατηγείο. Μαζί κάνουν ένα αλληλοσυμπληρούμενο δίδυμο, κάτι που διαπιστώνει κανείς και δισκογραφικά. Όπου τους πετύχετε να τους δείτε, είναι από τα εγχώρια πράγματα που έχουν πραγματικό ενδιαφέρον.

Ο κόσμος που είχε μαζευτεί δεν ήταν και πάρα πολύς, μεγάλο κρίμα, γιατί αυτό που ακολούθησε δεν γίνεται και κάθε μέρα. Η αλλαγή δεν πήρε και πολύ χρόνο μιας και ο Dan έχει όλη του την ...πραμάτεια με τα κουμπάκια, τα καλώδια, τα i-pod, τα φωτάκια, το ιστίο με τη νεκροκεφαλή - φωτιστικό (μπλακ μεταλάς και ο Dan... ) στριμωγμένα σε ένα τραπεζάκι χωρίς σεμεδάκι που έσυρε μπροστά από τα ντεκς στο ίδιο επίπεδο με το κοινό. Ήξερα ότι κυκλοφορεί τώρα τελευταία και ως stand-up comedian ( βλέπε Wham City Comedy Show), εκείνο που δεν ήξερα είναι πως είναι τόσο καλός! Άρχισε άνετος άνετος το λογοπαραλήρημα σπάζοντας αμέσως τον πάγο (ποιον πάγο εδώ που τα λέμε) σαν να 'μαστε ένα μεγάλο καλό παρεάκι. Για να αρχίσει η μουσική χρειαζόταν ένα countdown το οποίο μας παρήγγειλε να κάνουμε στα ελληνικά ανάποδα από το Δέκα: "μα πως το προφέρετε αυτό; βέκα; ζέκα; ουέκα;". Στο ένα μας κοίταζε γελαστός και απορημένος: ... "ωχ δεν καταλαβαίνω ποιο είναι το ένα, κάντε το και με τα δάχτυλα". Κάπως έτσι, για να μη μακρυγορώ εν μέσω γέλιου και χαράς και παντομίμας κωφαλάλων είχαμε μπει απ' την αρχή όλοι στο τριπάκι του Dan Deacon.

Δεν ξέρω αν τους τα μαθαίνουν στα αμερικάνικα Art School το οποίο και φοίτησε o Dan, πάντως μετά το πρώτο κομμάτι που συνοδεύτηκε από χορό μόνο από τους ορκισμένους του-πρώτο-τραπέζι-πίστα οπαδούς, αποφάσισε ότι υπάρχει τρόπος να κάνει όλους να συμμετέχουν: "Σηκώστε όλοι τα χέρια σας, ψηλά, ωραία, κοιταχτείτε, βλέπετε κανέναν που δεν έχει σηκωμένο το χέρι, ας τον δείξουμε όλοι μαζί τώρα με αποδοκιμασία". Οι περισσότεροι θεατές αγαπούν την ανωνυμία. Λίγοι είναι αυτοί που αντέχουν στα βλέμματα του κόσμου όλου. Αν για να διατηρήσεις την ασφάλεια του πλήθους πρέπει να παίξεις κι εσύ τον πρωταγωνιστή θα το κάνεις, το κόλπο λειτουργεί. Σκεφτόμουν την αγωνία των ηθοποιών στο σύγχρονο θέατρο που πασχίζουν να κάνουν το θεατή ενεργό συμμέτοχο και αυτός βουλιάζει θορυβημένος στην καρέκλα του και την άνεση αυτού του παγαπόντη που μας είχε με το χαμόγελο κολλημένο στη μούρη να κάνουμε ό,τι μας ζητάει και να βγαίνει μούρλια.

Οι μουσικές όπως φαντάζεστε είχαν πολύ προηχογραφημένο υλικό και η συναυλία είχε μια δόση καραόκε με ολίγον κουμπογύρισμα και μίξη που δε μας χάλασε καθόλου μια και ο ευτραφής περφόρμερ την ιδρώνει τη φανέλα και παίζει ξεσηκωτικά με πόθο και πάθος!

Δεν έλειψαν οι συμπαθείς αμερικανιές του τύπου "Πιέστε τα χέρια σας στο κεφάλι του μπροστινού σας και σκεφτείτε κάτι για το οποίο αισθάνεστε ενοχές". Εγώ στοιχημάτισα μεγάλο ποσόν ότι οι περισσότεροι σκέφτηκαν τη φουκαριάρα τη μάνα τους. "Αποσύρετε τώρα το βάρος και σκεφτείτε κάτι όμορφο". Εδώ υπήρχε χώρος για πολλά εξωοικογενειακά πρόσωπα.

Ή ο διαγωνισμός χορού όπου ένα ζευγάρι "εθελοντών" ("εσύ κι εσύ, είστε οι εθελοντές") ξεκίνησαν για να βάλουν με αντίδραση καταρράκτη όλο το Bios να χορεύει (without the stars). Το highlight της βραδιάς, αυτό που αν δεν το έβλεπα με τα μάτια μου δε θα το πίστευα, ήταν η αψίδα του θριάμβου. Διάλεξε δύο ψηλούς να ενώσουν τα χέρια τους σε σχήμα αψίδας. Όποιος περνούσε από κάτω συνέχιζε την αψίδα από δίπλα και ούτω καθεξής. Με αυτό τον τρόπο, όλοι, αλλά όλοι λέμε, του Dan Deacon συμπεριλαμβανομένου, βρέθηκαν να βγαίνουν περνώντας μέσα από το ανθρώπινο τούνελ (με διάφορες ατάκες και κατόπιν συνεχίζοντάς το από τη μια πόρτα του Bios, έξω στη Σαλαμίνος και μπαίνοντας από την καινούρια είσοδο πάνω κάτω τα σκαλιά και πίσω στο συναυλιακό χώρο. Στο τέλος, αφού πέρασαν και οι πρώτοι και διαλύθηκε ο σχηματισμός, ο κόσμος ήταν απογειωμένος και ξεβιδωνόταν απρόσκοπτα στο χορό.

Η συναυλία τελείωσε όπως έπρεπε, χωρίς τη θεατρική τελετουργία του encore. Αρκετό θέατρο είχε έτσι κι αλλιώς η όλη ..εεε πώς να το πώ τώρα...περφόρμανς γιατί συναυλία σκέτο δεν το λες. Σίγουρα η συμμετοχή του κοινού είναι κάτι που εκφράζεται με τον άλφα ή βήτα τρόπο στα συναυλιακά δρώμενα με αυθόρμητο τρόπο σαν χορός, pogo, ξύλο, επευφημίες, ρίψη εσωρούχων, παραγγελιές, γιούχα. Αλλά τέτοιο ομαδικό παιδικό παιχνίδι δε μου 'χει ξανασυμβεί και ομολογώ πως διασκέδασα όσο λίγες φορές στην καριέρα μου ως (ψωρο)περήφανο συναυλιακό κοινό.

Φωτογραφίες - Ελεάνα Γαρίνη + photonio.