Three pale boys
Μπάμπης Αργυρίου (για τους This Mortal Coil): File under : out of this world
David Thomas: Ποτέ μην εξηγείς την τέχνη. Αν η τέχνη μπορεί να περιγραφεί τόσο εύκολα, δεν έχει αξία ούτε να τη δημιουργείς ούτε να την καταναλώνεις.
Πάνος Πανότας (για τους Mecano): Το' χουμε ξαναπεί πως κάποια πράγματα τελικώς βιώνονται μόνον, χωρίς ποτέ να κατανοηθούν επακριβώς. Όπως και η ίδια η ζωή.
George Steiner (In Bluebeard's Castle, 1971): Κι όμως, οι σκοτεινές περιοχές καταλαμβάνουν το κέντρο. Παραβλέποντάς τις, αποκλείουμε οποιαδήποτε σοβαρή εξέταση των ανθρώπινων δυνατοτήτων.
Οι "Two pale boys" είναι απόρροια της αδυναμίας του Thomas για «περίεργα» ensemble. Ο ίδιος λέει:
«Για μένα τα πράγματα είναι πολύ απλά: Θέλω ένα γκρουπ με το οποίο να μην χρειάζεται να κάνω πρόβες. Αυτή είναι η έννοια των Two Pale Boys».
«Οι Two Pale Boys συμπληρώνουν, διευκρινίζουν και διευρύνουν τις ιστορίες των Pere Ubu».
«Οι Pere Ubu είναι μια "rock band". Είμαστε το mainstream. Οι υπόλοιποι έχουν εκτραπεί από το mainstream από το 1975 και μετά και χρειάζονται ετικέτες, όχι εμείς. Σκαλίστε το στην ταφόπετρά μας: Rock Band».
Οι "David Thomas & Two pale boys" είναι θαυμάσιοι μουσικοί. Και το τρίο «ακορντεόν - κιθάρα - τρομπέτα» εμπνευσμένο και αποτελεσματικό.
Στο Gagarin 205 την Παρασκευή ο Keith Moline έπαιζε κιθάρα η οποία ενίοτε ακούγονταν σαν μπάσο ή σαν μπάντζο κι ο Andy Diagram έκανε σημεία και τέρατα με την τρομπέτα του.
Ο David Thomas βυθισμένος στην ιστορία που διηγείται, κλυδωνίζεται και συντονίζεται, ιδρώνει και διευθύνει τα «2 χλωμά αγόρια», όταν νομίζει ότι παίζουν πολύ δυνατά ή πολύ χαμηλά. Ανάμεσα στις προτάσεις κατεβάζει ρουφηξιές "Remy-Martin VSOP" από το φλασκί του. Είναι ξυπόλητος, τόσο χοντρός που χρειάζεται μπαστούνι για να στηριχτεί, φοράει κόκκινη πλαστική ποδιά σαν αυτές που φοράν καμιά φορά οι χασάπηδες και παίζει μελοντεόν, μια μικρότερη εκδοχή του ακορντεόν.
Για τη φωνή του συγκλονιστικότερου performer που έχω δει ποτέ, αντιγράφω από παλιότερο άρθρο: «στρίγκλισμα και θλιμμένο παραλήρημα, φωνητικές ακροβασίες, θαυμάσια ισορροπία ανάμεσα σε ομιλία και τραγούδι».
Ο Thomas πάνω στη σκηνή ήταν εσωστρεφής, μοναχικός, ελαφρά υπερόπτης, με πλήρη επίγνωση του διανοητικού μπλεξίματος που προκαλεί και έμοιαζε μισότρελλος. Ο Thomas από όσα λέει ή γράφει εκτός σκηνής, μοιάζει ίσως εκκεντρικός αλλά μια χαρά στα μυαλά του.
Το κύριο θέμα της παράστασης είχε να κάνει με ταξίδι, με τόπους όπως κάποτε ήταν ή όπως ο κόκκινος ουρανός του πλανήτη Άρη. Ακόμη και το κομματάκι που ο Thomas ξεκίνησε να παίζει για πλάκα στο ακορντεόν ήταν το "Passenger" του Iggy Pop.
Άλλωστε το κόλλημα φαίνεται καθαρά στους τίτλους των τελευταίων του δίσκων: "Erewhon" (αναγραμματισμός του nowhere, ένας τόπος που δεν υπάρχει), "Pennsylvania" (ένας άλλος τόπος που κατά κάποιον τρόπο δεν υπάρχει, ένα άλλο "nowhere". Ένας τόπος όπου δε σταματάς ποτέ, Pennsylvania σημαίνει ένα μακρύ ταξίδι, να τη διασχίσεις για να πας σε κάποιο άλλο μέρος), St. Arkansas (σημείο του αυτοκινητόδρομου, της ψυχής της κουλτούρας του Νέου Κόσμου, το πως σε ορισμένα σημεία ο χρόνος δείχνει να χαλαρώνει...) και τίτλοι όπως "Runaway", "Night driving" από το "Surf's up".
Εξηγεί και πάλι ο ίδιος:
Βρισκόμαστε να ζούμε σε πόλεις-φαντάσματα, διαλέγουμε να ζούμε σε πόλεις-φαντάσματα, σε μέρη που δεν υπάρχουν, γιατί η φυσική γεωγραφία, η κουλτούρα μας, μετατρέπεται σε κάτι αποκρουστικό και η μόνη πνευματικά υγιής αντίδραση είναι η άρνηση συνεργασίας.
Τα πάντα έχουν να κάνουν με τη γεωγραφία, ο ίδιος ο ήχος έχει να κάνει με τη γεωγραφία. Κυρίως οι μοντέρνοι ήχοι, αυτοί της μαγνητικής εποχής, έχουν να κάνουν με το χώρο, και ο χώρος ερμηνεύεται με γεωγραφικούς όρους.
Οι γραπτές λέξεις είναι ένα όπλο στα χέρια των «κοινωνικών μηχανικών», με σκοπό να είναι να λένε ψέματα στον κόσμο. Το μοναδικό πράγμα που δε σου λέει ψέματα είναι η γεωγραφία, η γη, η δική σου γη δε σε κοροϊδεύει ποτέ.
Η αίθουσα του Gagarin, που παρεμπιπτόντως μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα φιλοξένησε πολλούς κι εξαιρετικούς καλλιτέχνες, ήταν περισσότερο άδεια από κάθε άλλη φορά. Είναι στ' αλήθεια τόσο «δύσκολη» η μουσική των "Thomas & Two pale boys"; Προσωπικά πιστεύω ότι θα μπορούσε να συγκινήσει πολύ περισσότερους...
Στην ερώτηση δημοσιογράφου: «Σκεφτήκατε ποτέ να κάνετε ευκολότερη μουσική, ώστε να φτάσετε σε μεγαλύτερα ακροατήρια;» ο Thomas απάντησε: «Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί πρέπει να παίρνετε συνεντεύξεις από αδιαπέραστους ανθρώπους όπως εγώ, όταν και θα είχε πολύ πιο πλάκα να γράψετε για το Robbie Williams και περισσότεροι θα ενδιαφερόταν γι αυτά που γράφετε;»
Τη συναυλία άνοιξαν οι "Bayouda". Και είναι πραγματικά άδικο (για το γκρουπ) να γράφει γι αυτό κάποιος που το ακούει για πρώτη φορά, να βγάζει οποιοδήποτε συμπέρασμα μέσα από μισή ώρα live. Κι αυτός ο κάποιος αναγκάζεται να κάνει σχόλια γενικά όπως: Χρησιμοποιούν ηλεκτρική κιθάρα, μπάσο, τύμπανα και τρομπέτα (που είχε την τιμητική της το διήμερο, με τους Calexico, Bayouda και Two pale boys) και τα κύρια χαρακτηριστικά του ήχου τους είναι: επαναληπτικές διαδρομές, δυναμισμός και αυτοσχεδιασμός σε φόρμες Post-rock και ψυχεδέλειας.
