Dead Moon Night

D for disaster
E for my eyes
A for my anger
D before I die

M for Mona
O oh good
O oh good
N for the night

Dead Moon Night!

Όσοι έχουν δει τους Dead Moon να παίζουν ζωντανά, μάλλον τα κατάλαβαν ήδη όλα. Οι υπόλοιποι την επόμενη φορά που θα έχουν την ευκαιρία, να το κάνουν (αυτό μάλλον για επίλογο έπρεπε να το κρατήσω).

Ξεκίνησαν με το 'Clouds Of Dawn' (με το ρεφρέν «miles away, miles away» για όσους δεν θυμούνται τον τίτλο όπως δεν τον θυμόμουν εγώ, αν κι έτσι παράφωνος που είμαι μάλλον δε βοηθάω και πολύ) και ήταν σαν να με άρπαξαν από τα μαλλιά. Αυτή η υπέροχη αίσθηση να είσαι καρφωμένος εκεί και να μη σκέφτεσαι τίποτε άλλο. Με το δεύτερο '54/40 Or Fight' ήδη γινόταν πανικός.

Οι Dead Moon είναι ο Fred Cole (φωνή, κιθάρα), η Toody (μπάσο, φωνή), 53 ετών έκαστος και παντρεμένοι μεταξύ τους από τότε που ήταν 18, και ο Andrew Loomis (τύμπανα). Ο Fred έπαιζε σε ψυχεδελικά και garage γκρουπ από τα 60'ς με γνωστότερο ίσως το Lollipop Shoppe, τραγούδι των οποίων υπάρχει στις θρυλικές συλλογές «Nuggets». Αφού άλλαξε κάμποσα ονόματα στις μπάντες του, από το '88 είναι οι Dead Moon. Στην Αμερική τους ξέρουν μόνο στη γειτονιά τους (βορειοδυτικά) αλλά είναι εξαιρετικά δημοφιλείς στη Νορβηγία, στις νήσους Φίτζι, στην Ελλάδα κλπ. Απόδειξη ότι στο «Αν» δεν έπεφτε καρφίτσα κι ο κόσμος τραγουδούσε και χόρευε (μάλλον χτυπιόταν) από την αρχή μέχρι το τέλος.

Αυτό που μου αρέσει τόσο στους Dead Moon είναι το ότι συνεχίζουν να παίζουν με ένταση, πάθος και δημιουργικότητα garage/punk χωρίς να γίνονται ποτέ βαρετοί. Τα τραγούδια τους είναι με έναν περίεργα όμορφο τρόπο απλά και μελωδικά, ακούγονται πάντα φρέσκα και σε καμιά περίπτωση δε σου δίνουν την εντύπωση της «αναβίωσης». Και τόσα χρόνια στο κουρμπέτι, με άπειρες τουρνέ και απανωτές συναυλίες επί μήνες, π.χ. 18 Μαΐου στην Αθήνα, 19 Μαΐου στη Βέρνη, παίζουν σφιχτά και απέριττα όσο γίνεται.

Έπαιξαν πάνω από δύο ώρες, σχεδόν όλα τα «hit» και πολλές διασκευές: 'It's A Long Way To The Top' (AC/DC), 'Play With Fire' (Rolling Stones) στην καλύτερη εκτέλεση που έχω ποτέ ακούσει, 'Communication Breakdown' (Led Zeppelin), 'Can't Help Falling In Love' (γνωστό από τον Elvis), 'Ring Of Fire' (Johnny Cash). Και μου φάνηκε ότι όλοι έφυγαν κατευχαριστημένοι, ακόμη και η Θεοδώρα που και ιδιότροπη είναι, και δεν έπαιξαν τελικά το 'Until it rains' που το περίμενε πώς και πώς.

Και την επόμενη φορά που θα μιλάμε για θρύλους του παρελθόντος που ακόμη το λέει η καρδιά τους δεν ξέρω, να βάλω και τους Dead Moon με το Neil Young, ή είναι ακόμα νωρίς για το «θρύλοι του παρελθόντος» στην περίπτωσή τους;