Death Disco Athens Festival 2025

Θα ξεκινήσω το κείμενο μου για το διήμερο φεστιβάλ πηγαίνοντας 40 χρόνια πίσω και αναφερόμενος σε ένα άλλο διήμερο φεστιβάλ που έγραψε ιστορία, το Rock in Athens.

Στις φωτογραφικές αποτυπώσεις του Γιώργου Τουρκοβασίλη για το Rock in Athens ’85 ο Αργύρης Ζήλος λέει σχετικά: Θέλαμε να μετρηθούμε ....

Για να χαρακτηρίσεις ένα φεστιβάλ μικρό ή μεγάλο, συνήθως τα κριτήρια είναι τα εξής: ποιοι και πόσοι είναι οι καλλιτέχνες που θα παίξουν, πόσες μέρες θα κρατήσει και πόσος κόσμος θα πάει (δηλαδή πόσο μεγάλη μουσική κοινότητα αφορά). Με βάση τα παραπάνω κριτήρια, το Rock in Athens ήταν πράγματι ένα πολύ μεγάλο και ιδιαίτερο φεστιβάλ, που καλώς συνέβη. Αυτό που είχε σημασία τότε - γιατί σήμερα δεν έχει πλέον καμία απολύτως - ήταν ότι το Rock in Athens ήταν μια ευκαιρία για μας να «μετρηθούμε». Να δούμε, διάολε, πόσοι ήταν αυτοί που ασχολούνταν με αυτή την μουσική. Θέλαμε να μετρηθούμε λοιπόν. Και μετρηθήκαμε. Και είδαμε ότι ήμασταν στ’ αλήθεια πολλοί! Προσωπικά, χάρηκα πολύ γι’ αυτό. Μπράβο μας .."

Τις ίδιες σκέψεις έκανα το απόγευμα του Σαββάτου στο ξεκίνημα του Death Disco Festival και τις μοιράστηκα με τον συνοδοιπόρο Αντώνη Ξαγά.

Πόσοι λοιπόν είμαστε, 40 χρόνια μετά, εμείς που μας αφορά και μας συγκινεί αυτού του είδους η μουσική; Πόσοι είναι οι βετεράνοι και πόσοι ανήκουν στην νέα γενιά;

Πόσοι είναι οι γηγενείς και πόσοι αυτοί που έκαναν το μακρινό ή κοντινό ταξίδι από κάθε άκρη της Ευρώπης για να παρευρεθούν σε αυτή την γιορτή;

Χρησιμοποιώ συνειδητά αυτή την λέξη, γιατί για μένα τέτοιου τύπου φεστιβαλ είναι πάνω από όλα μια γιορτή, μια αφορμή να ξαναβρεθείς με φίλους και γνωστούς, να γνωρίσεις άγνωστους ως τώρα ανθρώπους, να μοιραστείς, να ξαναδείς αγαπημένους καλλιτέχνες του παρελθόντος, να πρωτοδείς καλλιτέχνες του παρόντος, να τραγουδήσεις και να χορέψεις μαζί τους και στο τέλος να φύγεις κουρασμένος μεν, με ένα χαμόγελο ικανοποίησης δε.

Όλα τα παραπάνω τα προσέφερε άφθονα, καλά οργανωμένα (έχοντας εισχωρήσει τελευταία και στην πλευρά του management, βιώνω ήδη από πρώτο χέρι με πόσες δυσκολίες, αναποδιές της τελευταίας στιγμής, γραφειοκρατίες κλπ συνοδεύεται αυτό και ΒΓΑΖΩ ΤΟ ΚΑΠΕΛΟ ΜΟΥ στον Λεωνίδα Σκιαδά και στην ομάδα του για την όλη οργάνωση).

Από εκεί και πέρα: ναι, τον Peter Hook και τον τρόπο που χειρίζεται το θέμα των τραγουδιών των Joy Division κυρίως, δεν τον πάω, αν και οφείλω να ομολογήσω ότι η μπάντα του ήταν σε πολύ καλό επίπεδο, η Anja επί σκηνής παραμένει η Θεότητα που ήταν, αν και μου έλειψαν οι ξυραφένιες κιθάρες της Manuella, η Anne Clark συνεχίζει να εκπέμπει όλη αυτή την ευγένεια που εξέπεμπε και πριν 40 χρόνια, έχοντας μεταφέρει τις ζωντανές εκτελέσεις σε πιο ακουστικά μονοπάτια και οι Chameleons μεταμορφώθηκαν αυτή την φορά σε «μη διεκπεραιωτικούς» Χαμαιλέοντες και μας χάρισαν με το “Second Skin” το ιδανικό τελείωμα, αν και θα θέλαμε το κάτι παραπάνω σε διάρκεια. Aλλά είχαμε πιάσει μεσάνυχτα πλέον, και λόγω του γνωστού ζητήματος του ωραρίου, η γιορτή έπρεπε να τελειώσει εκείνη την στιγμή.

Τα κύρια ονόματα (New Order, Xmal Deutschland, Anne Clark, Chameleons) τα είχα πρωτοδεί στις αρχές της δεκαετίας του ‘80, την στιγμή που έπρεπε και ήταν ανεβασμένα στις κορυφές και ατένιζαν τον κόσμο με περίσσια αυτοπεποίθηση, καμία σύγκριση με το τώρα δεν έχει νόημα. Άλλες εποχές, άλλες συνθήκες, άλλα μέρη, άλλο κοινό, άλλη προσωπική ηλικία.

Χάρηκα πάρα πολύ που είδα νέα παιδιά, γιούς και θυγάτερες, να είναι παρόντα, είχα προβλέψει - και έπεσα μέσα - ότι την δεύτερη μέρα θα είχε παραπάνω κόσμο και νομίζω ότι αυτό οφείλεται στην Anne Clark, τους Chameleons και τον Eddie Dark.

Ξαναμετρήθηκαμε λοιπόν  - και φυσικά καμία σύγκριση με το 1985 - αλλά θεωρώ ότι μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι και να αναμένουμε με χαμόγελο την επόμενη έκδοση του Death Disco Athens Festival.