Should be higher
Παρά τα όσα άκουσα για ζητήματα εισόδου στις δυο πύλες, για κλειστές πόρτες είκοσι λεπτά πριν την εμφάνιση των Depeche Mode και για ανυπαρξία υπαλλήλων, αδυνατώ να εκφέρω γνώμη. Ο λόγος έγκειται στο ότι υπέστην την γνωστή και αναμενόμενη πλέον ταλαιπωρία πρόσβασης στο χώρο του TerraVibe. Πάρκινγκ βρήκαμε μόλις στις 20.40, μετά από αναζήτηση τουλάχιστον μιας ώρας (επί τη ευκαιρία, να ευχαριστήσω θερμά τον Χρήστο Καρακώστα και τον Νίκο Δασκαλάκη του Music Society Web Radio για την μετακίνηση προς και από τη συναυλία), σε απόσταση καμπόσων χιλιομέτρων, τα οποία και διένυσα κυριολεκτικά τρέχοντας για να προλάβω την έναρξη της συναυλίας λίγο μετά τις 21.00. Ως εκ τούτου, δεν παρακολούθησα ούτε τους Space Blanket ούτε τους Fox και αδυνατώ να κάνω το οποιοδήποτε σχόλιο για την εμφάνισή τους.
Μπορεί ο χρόνος να έχει αφήσει τα σημάδια του πάνω στο συγκρότημα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν το εμπόδισε να δώσει μία καθ' όλα επαγγελματική συναυλία, με όλα τα θετικά και με όλα τα αρνητικά που αυτό συνεπάγεται. Ας ξεκινήσω λέγοντας ότι δεν έχει νόημα να γκρινιάζει κανείς για το βάρος που δόθηκε στα νέα τους κομμάτια. "The Delta Machine Tour" λέγεται η περιοδεία τους και όχι "Greatest Hits Tour"- το νέο τους άλμπουμ θέλουν να προωθήσουν, άρα κομμάτια από αυτό θα παίξουν. Η αρχή έγινε με τα "Welcome to my world" και "Angel" σε κάπως μουδιασμένες εκτελέσεις, μέχρι να πάρει μπρος ο Gahan και να γίνει ο σπουδαίος περφόρμερ που ξέρουμε ότι είναι. Αυτό φάνηκε στην τριάδα "Walking in my shoes", "Precious" και "Policy of Truth" που ακολούθησε, όπου ο Dave άρχισε να λικνίζεται, να κουνάει γοφούς και να κάνει τις γνωστές στροφές με το μικρόφωνο (σημειωτέον ότι ξέρει να κάνει πολύ καλό σποτ), υπογραμμίζοντας το αισθησιακό (και γιατί όχι, το σεξουαλικό) στοιχείο που αποπνέει η μουσική των Depeche Mode.
Αυτό βέβαια που δεν περίμενα με τίποτα ήταν ότι η κορυφαία στιγμή του live θα ήταν το κομμάτι που ακολούθησε, το "Should be higher" από το "Delta Machine". Σε αυτό συνέβαλε σε πολύ μεγάλο βαθμό το βίντεο που προβαλλόταν στο background, σε επιμέλεια προφανώς του Anton Corbijn. Φλόγες, βροχή από σπίθες, παντού κόκκινο και στη μέση ένας Gahan να αλυχτά "love is all I want". Σκέτη μυσταγωγία.
Ακολούθησε το "Barrel of a gun" σε μια πιο λιτή βερσιόν, η οποία προλείανε το έδαφος για να πάρει τη σκυτάλη ο Martin Gore και να ερμηνεύσει το "Higher Love" και το "When the body speaks", αποδεικνύοντας για ακόμα μια φορά ότι, αν o Gahan είναι το σώμα, αυτός είναι η ψυχή του συγκροτήματος. Λιτός και σεμνός, έριξε αρκετά τους τόνους, δημιουργώντας ίσως και μια κοιλιά στην ροή του live-ωστόσο καταχειροκροτήθηκε από το κοινό. Στη συνέχεια ο Gahan άκουσε το "Happy Birthday", μιας και την προηγουμένη είχε γίνει 51 και ανέβασε ρυθμούς με δυο κομμάτια από το "Delta Machine", τα "Heaven" και "Soothe my soul".
Προς τιμήν τους, πείραξαν κάποια κομμάτια, αν και όχι πάντα με επιτυχημένα αποτελέσματα-η εκτέλεση του "A pain that I'm used to" στο remix του Jacques Lu Cont αφαίρεσε όλη τη λύσσα που διακατέχει το πρωτότυπο κομμάτι. Ωστόσο, είχε έρθει η ώρα για το βαρύ πυροβολικό: "A Question of Time", "Enjoy the silence" με ένα εκπληκτικό φόντο, κάτι ανάμεσα σε Μοντιλιάνι και Λεμπίτσκα (με το "Secret to the end" ανάμεσά τους) και "Personal Jesus" με την ανατριχιαστική blues-gospel εκτέλεση της πρώτης στροφής. Κάπου εδώ μας άφησαν με το "Goodbye" και ακολούθησε το encore. Ακουστική εκτέλεση του "Home" από τον Martin, "Halo" στο remix των Goldfrapp, "Just Can't Get Enough", συγκλονιστικό "I feel you" και εξυπακούεται φινάλε με το "Never let me down again". Σε όλα αυτά τα κομμάτια, το συγκρότημα είχε βρει πλήρως τη φόρμα του: ακατάπαυστη ενέργεια, συνεχώς κλιμακούμενη ένταση και ολοένα και καλύτερη επικοινωνία με το κοινό.
Παίρνοντας το μακρύ δρόμο της επιστροφής για το αυτοκίνητο, προσπάθησα να καταλήξω για το αν είχα δει μια καλή συναυλία ή όχι. Σε καμία περίπτωση δεν θα τη χαρακτήριζα κακή ή "αξιοπρεπή". Ορισμένες στιγμές δεν περιγράφονται παρά ως εκστατικές: τα παγανιστικά αλυχτίσματα του Gahan στο "Should be higher", τα υψωμένα χέρια στο "Never let me down again", η προτροπή "reach out and touch faith", η μαγευτική απλότητα του "Enjoy the silence", η σεμνή υπόκλιση του Gore στο φινάλε του "Home", η δωρική παρουσία του Andy Fletcher πίσω από τα πλήκτρα, οι θαυμάσιες και μελετημένες προβολές που συνόδευαν κάθε τραγούδι. Η συναυλία αυτή όμως, δεδομένου του υλικού των Depeche Mode και της σκηνικής παρουσίας έπρεπε να είναι μια έκσταση δυόμιση ωρών. Και δεν ήταν. Αυτό με ενόχλησε στο live των Depeche Mode, και ομολογώ ότι με ενόχλησε αρκετά... Οπότε από την 10η Μαΐου κρατάω τις εκστατικές στιγμές της συναυλίας. Και αναμένω την επόμενη φορά, στην οποία ελπίζω αφ' ενός να μη χρειαστεί να τρέξω κατοστάρι για να την προλάβω και αφ' ετέρου να ακούσω την σπαρακτική παράκληση "...understand me..." του "Shake the disease".
