Μέρος Α: Ιούνιος 2026

Marianna: Κι όμως είμαι ακόμα εδώ, κι αυτό το καλοκαίρι (θα πούμε και για τον Παυλίδη)!

Eleni: Κι όμως είμαι ακόμα εδώ, κι αυτό το καλοκαίρι (ή κι αυτή την εξεταστική, όπως λέγαμε παλιά)!

Marianna: Πιάσε κόκκινο!

Eleni: Έλα ρε, ταυτόχρονα; Είπα να ανοίξω με την αγαπημένη μας θεσσαλονικιώτικη αναφορά μια που ξεκινάμε με φουλ Θεσσαλονίκη. Εσύ σκέφτηκες τον Παυλίδη ε; Σωστό κι αυτό.

Marianna: Μα ο Παυλίδης είναι η Θεσσαλονίκη. Βασικά η καλή πλευρά της, γιατί με την κακή θα ξεκινήσω.

Eleni: Βέβαια η Θεσσαλονίκη δεν είναι μόνο ο Παυλίδης. Για ξεκίνα από την κακή.

Carcass, She Past Away, Groza, The Man & His Failures / Soen, Magna Carta Cartel: Mammoth Festival, Soul Open Air, Θεσσαλονίκη, 11 / 13 Ιουνίου 2026

Marianna: Η κακή πλευρά της πόλης αντικατοπτρίζεται ξεκάθαρα στη μειωμένη ανταπόκριση του κόσμου στο MammothFest 2026. Να πάρουμε ως δεδομένο ότι δεν είμαι η καταλληλότερη άνθρωπος για να μιλήσω για το σκληρό ήχο - δεν ακούω metal συστηματικά, δεν παρακολουθώ τη σκηνή, δεν έχω γνώσεις για να κρίνω. Υπήρχαν όμως κάποια ονόματα που ήθελα να δω, οπότε κοντά στο βασιλικό ποτίστηκε και η γλάστρα - ήθελα και να στηρίξω το φεστιβάλ για να είμαι απολύτως ειλικρινής. Ξέρω πόσο σκληρή δουλειά ρίχνουν και πόση αγάπη δείχνουν και ποσο επαγγελματίες είναι τα παιδιά από τη Made Of Stone για συναυλίες εδώ Θεσσαλονίκη. Και αυτό ήταν εμφανές στο φεστιβάλ: εξαιρετική οργάνωση (σκέψου μέχρι και τουαλέτα για ΑμεΑ είχαν), λογικές τιμές, ωραίος χώρος το Soul και με εύκολη πρόσβαση, ανθρώπινες συνθήκες, καθαρός ήχος, καλό stage... πιστεύω κάποιο άτομο του ήχου αυτού θα το εκτιμούσε πολύ, αλλά κόσμο δεν μάζεψε. Και ήταν κρίμα. Δεν ξέρω αν ήταν και οι ημερομηνίες κάπως λόγω εξεταστικής, πανελληνίων κλπ, αλλά και πάλι….

Eleni: Τα διαπιστευτήριά του έχει δώσει κι εδώ στον Νότο ο διοργανωτής. Στηρίζουμε όσο μπορούμε. Ότι δεν πήγε καλά το Mammoth δεν πέρασε απαρατήρητο. Ανακοίνωσαν και αθηναϊκό leg τώρα, όχι τυχαία φαντάζομαι. Το συζητήσαμε και πέρυσι αλλά το φαινόμενο κλιμακώνεται. Η ζήτηση για συναυλίες στην Αθήνα αυξάνει συνεχώς με διάχυση και στην περιφέρεια (σε Βόλο, Τρίκαλα, Αγρίνιο, Ηράκλειο, Ρέθυμνο, Χανιά κλπ ξεφυτρώνουν παντού μουσικά φεστιβάλ πλέον), ενώ στη Θεσσαλονίκη φθίνει. Κρίμα που δεν πέτυχε το Mammoth, είχε και ενδιαφέρον line up.

Marianna: Δεν ξέρω πραγματικά. Θυμάμαι ότι όσο ήμουν μαθήτρια, όποιο μεγάλο όνομα και να ερχόταν Αθήνα πάντα περνούσε από Θεσσαλονίκη. Από το 2000 και μετά ξεκίνησε να πέφτει αυτό.

Eleni: Το οξύμωρο είναι ότι κάποιοι Θεσσαλονικείς ανεβαίνουν πιο βόρεια για συναυλίες, στη Σόφια. Αλλά μάλλον δεν θα είναι πολλοί.

Marianna: Θα έπρεπε να συμβαίνει το ανάποδο - να έρχονται από Βαλκάνια εδώ για φεστιβάλ. Τεσπα, ας ξεκινήσω από τις 11 Ιουνίου, στην οποία headliners ήταν οι Carcass. Αν με ξέρεις έστω και λίγο, αντιλαμβάνεσαι ότι πήγα και έκατσα πίσω-πίσω με συνοπτικές διαδικασίες μέχρι να δει το λάιβ η παρέα μου, γιατί με έπιασε ημικρανία. Δεν είναι καθόλου μα καθόλου του γούστου μου - δε μπορώ, σκιάζομαι, όχι άλλα χειρουργεία, όχι άλλες νεκροτομές, ήμαρτον!

Eleni: Χαχαχα, νομίζω συμβαίνει με τους Carcass. Ούτε εγώ τους αντέχω. Θυμήθηκα κι ένα παλιό αστείο περί χειρουργείων: “Μου έγραψαν κασέτα Carcass αλλά ήταν 60άρα και χώρεσαν μόνο 126 κομμάτια".

Marianna: Και με πόσα νυστέρια τα έκοψαν τα 126 κομμάτια;

Eleni: Δεν θα μάθουμε ποτέ. Ο ασθενής απεβίωσε ακαριαία.

Marianna: Εκείνη τη μέρα ήθελα να δω τους The Man & His Failures, γιατί θεωρώ το “Survival Kit” εξαιρετική δουλειά, μου αρέσει αυτό το industrial post punk που έχει και όργανα και ηλεκτρονικά στοιχεία. Πολύ δυνατή εμφάνιση, αν και έχασε μέσα στον ήλιο, θα ήθελα να τους δω χειμώνα σε κλειστό σκοτεινό χώρο. Γενικά πάντως ο ήλιος και το φως και η κάψα είναι θέμα στα φεστιβάλ το καλοκαίρι στην Ελλαδα, πολύ μεγάλο ντεφό.

Eleni: Μεγάλη αλήθεια, στο δε Release υπεισέρχεται και το ωράριο, γιατί οι περίοικοι (όχι οι Αρχαίοι Σπαρτιάτες) διαμαρτύρονται για τον θόρυβο. Έχουν καταθέσει (ανεπιτυχώς) και ασφαλιστικά μέτρα. Ο headliner βγαίνει πλέον λίγο μετά τις 9 μ.μ. ώστε γύρω στις 11 μ.μ. να έχουν ολοκληρωθεί οι συναυλίες.

Marianna: Για αυτό και όπως πρόσεξες, πλέον τρία ονόματα κάθε μέρα, ενώ παλιά είχε τέσσερα-πέντε τουλάχιστον.

Eleni: Φυσικά, αφού ο headliner έβγαινε γύρω στις 10μ.μ. Τώρα με 30οC ποιος θα πάει μεσημεριάτικα να δει ποιον; Εδώ μετά βίας πάμε πριν τις 7 μ.μ. Το κάναμε δηλαδή, αλλά για τους Saint Etienne. (Θα φτάσουμε και σε αυτούς).

Marianna: Sarah Cracknell και Θεοί πείθονται, όχι ανάγκα. Ας πάω στους Groza τώρα. Ούτε τους ήξερα, ούτε τους είχα ακούσει, αλλά με εντυπωσίασε το γεγονός ότι πίσω από τα γκαρίσματα τα κομμάτια τους είχαν πολύ μελωδικές γραμμές. Τους βρήκα και τόσο όσο θεατρικούς με τις κουκούλες, ενδιαφέροντες ήταν, αλλά δεν θα έβαζα να τους ακούσω σπίτι μου. Και μετά άκουσα τα πάντα αγαπημένα καρντάσια από Τουρκία She Past Away, που τους ξέρουμε και τους αγαπάμε, βάζουμε μαύρο αϊλάινερ και χορεύουμε ασταμάτητα. Θα ήθελα όμως εν προκειμένω παραπάνω ένταση στον ήχο για να μπορώ να χορέψω παραπάνω, ήταν κάπως χαμηλά και δεν έβγαινε… Στους Carcass ανέβηκε ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΑ, ημικρανία με έπιασε σου λέω! Θα μου πεις, και χαμηλά να ήταν, πάλι θα με έπιανε…

Eleni: Πάντα συμπαθείς οι She Past Away. Είχατε και Discharge, την παλιά φρουρά του UK hardcore punk που αξίζουν για μια φορά, έστω για το ένδοξο πολιτικό παρελθόν τους (αν και πρέπει να έχουν πει διάφορες κοτσάνες εσχάτως για αεροψεκασμούς κλπ - έχουν χτυπήσει καμπανάκια γενικώς), είχατε και Lamp Of Murmuur, τη νέα γενιά του αμερικανικού avant black metal. Πολύ ψαγμένη επιλογή, τον είδαμε και στην Αθήνα αυτόν πρόσφατα. Εγώ θα ανέβαινα γι’ αυτούς και για τους Seven Sisters του αγαπημένου μας αντιφασίστα Kyle McNeill.

Marianna: Για να το λες εσύ έτσι θα είναι, καταλαβαίνεις ότι δεν είμαι του ήχου αυτού. Οι Magna Carta Cartel είναι στα δικά μου ακούσματα, ήταν πολύ ορεξάτοι και βοήθησαν και στην αποφόρτιση από την ένταση του metal που προηγήθηκε. Εκεί στις 13 Ιουνίου φάνηκε και η πολυσυλλεκτικότητα του φεστιβάλ, όταν μετά από κάτι μεταλλάδες που μου θύμισαν τα τιμημένα 80s εμφανίστηκαν οι Magna Carta Cartel, που βασικά alternative τους λες…Και παραδόξως ήταν εισαγωγή καλή για Soen, που βασικά για αυτούς ήρθε ο κόσμος, είδα ένα σωρό γνωστούς που ήρθαν και από άλλες πόλεις ακόμα.

Eleni: Αυτά τα prog metal δεν τα άκουγα ποτέ. Για πες.

Marianna: Λοιπόν θα γελάσεις, αλλά μου θύμισαν λίγο Nightwish. Όχι στον ηχο φυσικά, αλλά στο ότι είναι αυτό το metal που πιάνει παντού, που μπορεί να το ακούσει και το μέινστριμ κοινό χωρίς όμως να είναι κακό απαραίτητα, κατάλαβες; Που αν είσαι του σκληροπυρηνικού metal σου φαίνεται μπας κλας και το χλευάζεις φωναχτά, αλλά το ακούς το “Violence” και το γουστάρεις κάργα. M' αρέσει στα κρυφά όχι ο Μητροπάνος, αλλά ο Joel Ekelöf, κάπως έτσι. Eμένα πάντως μου άρεσαν στα φανερά!

Eleni: Χαχα, ναι, σχεδόν γιουροβιζιονικό metal. Έχουν και αυξημένα ποσοστά ντισκομεταλλάδων στο κοινό τους.

Marianna: Eσένα ακόμα σε περιμένω να πάμε Eurovision party στο 8ball, αλλά φευ! Αυτά από Mammoth. Να πω πάλι μπράβο στα παιδιά και να προσθέσω ότι όσο μπορούμε θα στηρίζουμε, ακόμα και με ημικρανία. Και ότι ελπίζω σε καλύτερες συναυλιακές μέρες εδώ.

Eleni: Πάμε στο επόμενο θεσσαλονικιώτικο δρώμενο λοιπόν και ελπίζω κι εγώ σε Eurovision party στο 8ball το συντομότερο.

Δεσποινίς Τρίχρωμη & The Boy: Live με τη μουσική της ταινίας μετά από προβολή του “Βγαίνουν Μέσα Από Τη Μάργκο” του Αλέξανδρου Βούλγαρη, Soul SKG, Θεσσαλονίκη, 15 Ιουνίου 2026

Marianna: Το βράδυ φυσάει πολύ στην ταράτσα εκεί, είναι και ανοιχτωσιά, ξύλιασα. Η ταινία κλασικός Βούλγαρης - στιλιζαρισμένη, κοφτή, και ουσιαστικά μια σπουδή στη μητρότητα, είτε το παιδί σου είναι η τέχνη σου είτε αυτό που αγαπάς. Η Σοφία Κόκκαλη είναι ηθοποιάρα, με καθηλώνει ακόμα και με το βλέμμα της. Το live ξεκίνησε με την Δεσποινίδα Τρίχρωμη επί σκηνής με τη Nalyssa Green (που είχε και έναν μικρό ρόλο στην ταινία, της πήγε, έχει πολύ κινηματογραφικό πρόσωπο) και τον Παντελή Πιλάβιο στις κιθάρες. Η Τρίχρωμη είναι σκέτη νεράιδα - τόσο αιθέρια και τόσο ήσυχη, ξωτικό σκέτο. Και η μουσική της ταινίας είναι αντίστοιχη, είναι ένα τρυφερό μπιζουδάκι. Το ίδιο και το λάιβ - έκατσα κάτω στο πάτωμα, αγκάλιασα τα γόνατά μου και νανουριζόμουν. Με γλύκανε. Μετά βέβαια ακολούθησε ο The Boy και με ξύπνησε για τα καλά. Δεν σηκώθηκα γιατί ήμουν κουρασμένη, αλλά πάντα με τσιτώνει ο στίχος του και ο τρόπος που ερμηνεύει. Μπορεί να μην κινείται επί σκηνής, αλλά μαστιγώνει με τη στάση και με την ερμηνεία του και με το στίχο του. Μου θυμίζει λίγο την αλογόμυγα του Σωκράτη…

Eleni: Αξιολόγος και με αξιοσημείωτη διαδρομή, αλλά τελευταία με τις Αυστραλίες κλπ τον βρίσκω υποτονικό. Τον έχω ακούσει αποσπασματικά όμως, οπότε αποσπασματική είναι και η γνώμη μου.

Marianna: Νομίζω στόχος του είναι να ζορίζει, να τελειώνει το λάιβ και να νιώθεις ότι σε έχουν δείρει. Απλά νομίζω ότι πλέον που μεγάλωσε, όπως κι εμείς, κι έχει και οικογένεια βγαίνει μπροστά η ωριμότητα και η τρυφεράδα αναπόδραστα. Δηλαδή σίγουρα έχεις μαλακώσει μέσα σου, όταν έχεις γράψει ένα τραγούδι στο οποίο λες «το αγαπημένο σου μέρος στη Γη είναι το εδώ μαζί σου». Kαι για να το κλείσω, ακόμα και έτσι, καθιστή και κουρασμένη, για ακόμα μια φορά συνειδητοποίησα πόσο σημαντικός είναι ο The Boy για την indie σκηνή της χώρας - όπως κι αν την ορίσουμε.

Eleni: Συμφωνώ. Βέβαια η indie σκηνή της χώρας παραμένει επιρρεπής στην αυτοαναφορικότητα και την εσωστρέφεια (και) λόγω μη κρίσιμης μάζας, αλλά είναι σημαντικό να τη στηρίζουμε. Όχι να τη χαϊδεύουμε όμως.

Marianna: Να παραπονεθώ όμως για την κακή οργάνωση. Δεν μπορεί να ξεκινάει η οποιαδήποτε εκδήλωση στις 8 και 8 παρά η είσοδος να είναι κλειστή και να μην ξέρουμε από που να μπούμε, ούτε να ξεκινάει η προβολή με μισάωρη καθυστέρηση, ούτε στο πέρας της να πρέπει να μαζευτούν τα καθίσματα για να ξεκινήσει το λάιβ και να μην έχουμε καμία ενημέρωση ή ανακοίνωση για όλα αυτά. Και με αυτά και με αυτά, να τελειώνουν όλα στη 1 τη νύχτα ημέρα Δευτέρα.

Eleni: Και όλα αυτά ενώ τηρούνται ωράρια με ακρίβεια πενταλέπτου. Όσο θυμάμαι τις εποχές που πηγαίναμε στο venue κανένα δίωρο πριν αρχίσει το λάιβ χωρίς να γνωρίζουμε αν και πότε θα αρχίσει...

Nalyssa Green & Δεσποινίς Τρίχρωμη: Ύδρο, Θεσσαλονίκη, 16 Ιουνίου 2026

Marianna: Εκεί που είχα ξυλιάσει στην ταράτσα, την επομένη έλιωσα από τη ζέστη. Όσο και να άνοιξε τις τζαμαρίες το Ύδρο, τι ρεύμα να σου κάνει στον κλειστό χώρο… Εδώ πρωταγωνίστρια ήταν η Nalyssa Green. Εκτίμησα πάρα πολύ το ότι και οι δυο καλλιτέχνιδες ήξεραν πότε να κάνουν πίσω και να αφήσουν η μία την άλλη να βγει μπροστά: τη μία μέρα πρωταγωνίστησε η Δεσποινίς Τρίχρωμη, την άλλη η Nalyssa. Έχω την αίσθηση ότι είναι φίλες, μου έβγαλαν μια πολύ ζεστή σχέση και έναν πολύ καλό συντονισμό – και το κοινό το κατάλαβε, ήταν ζεστό, ήξερε όλα τα κομμάτια, γουστάριζε, μέχρι που παίχτηκαν και επιπλέον κομμάτια! Δυο πράγματα μου αρέσουν στη Nalyssa Green. Το ένα είναι ότι ότι κάνει ποπ μουσική με σκοτεινό στίχο: μιλάει για την πατριαρχία, μιλάει για τη γυναικεία φύση, μιλάει για τις απώλειες και τα ξορκίζει όλα. Το άλλο είναι ότι μου αρέσει πολύ η άνεσή της να μιλάει ανοιχτά για τη γυναικεία επιθυμία και σεξουαλικότητα. Θυμίζω και το “Eat Me Up” από το “The Seed” του 2012, πέρα από το «Κοκτέιλ». Γενικά υπάρχει ένας πουριτανισμός στο θέμα, πραγματικά ψάχνω να βρω κομμάτια στην ελληνική σκηνή που να μιλάνε για το πολύ απλό αλλά υπέροχο πράγμα του να έχεις κάποιον μπροστά σου και να θες να τον ξεζουμίσεις.

Eleni: Διεθνής μάστιγα ο πουριτανισμός, πόσο μάλλον στην Ελλάδα. Και η όποια πρόοδος κάπως προσχηματική φοβάμαι. Μπορείς πλέον να μιλήσεις ελεύθερα για το σεξ, απλά μέχρι να χαρακτηριστείς “τσούλα”. Κλαπ κλαπ, ευχαριστούμε, μην ξεχάσετε το μπολάκι με το νερό για τον καύσωνα. Δες και τη Madonna που μια ζωή έτρωγε bullying ότι δεν είναι αρκετά νέα, όμορφη κλπ και τώρα που το διεκδικεί, πάλι bullying τρώει.

Marianna: Ρε συ, μπορώ να σου δώσω παράδειγμα με τον πλέον αγαπημένο μου καλλιτέχνη. Ξέρεις πόσο λατρεύω τον Greg Dulli (Μαρία Φλέδου ασ’τον κάτω, δικός μου είναι είπα) – όταν στα 90’s έβγαλαν οι Afghan Whigs το “1965” που από την πρώτη ως την τελευταία στροφή στάζει λαγνεία και πόθο, τον ύμνησαν όλοι οι κριτικοί για την ευαισθησία του. Αν το κάνει αυτό μια γυναίκα, σκέψου τι θα ακούσει, ακόμα και σήμερα!

Eleni: Ωραίος δίσκος. Εκεί δεν είναι και η τραγουδάρα το “John The Baptist”;

Marianna: Φιλενάδα εγώ έχασα την παρθενιά μου με το δίσκο αυτό να παίζει και ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ, οπότε τι να σου πω!

Eleni: Χαχα, καλή επιλογή.

Marianna: Προφανώς – “I got a little wine, some Marvin Gaye”, τι άλλο να ήθελα πια; Έτοιμο το είχα το σουτιέν μου να το πετάξω στον Greg στο Vox το 2012. Άσε που Γρηγόρη λέγανε και το μπαμπά μου, ο Φρόιντ θα είχε πολλά να πει επ' αυτού. Κοινώς, γράψτε και τραγουδήστε για σεξ κορίτσια, γιατί χανόμαστε!

Eleni: Όσο η κάθε Lady Gaga θεωρείται κακέκτυπο της Madonna επειδή εκφράζει τη δική της γυναικεία εμπειρία, δηλαδή όσο η κάθε μοναδική γυναικεία εμπειρία ισοπεδώνεται ως παραλλαγή ενός one-size-fits-all “παραπόνου” (η κλασική υποτίμηση), τόσο θα υπάρχει ανάγκη να γράφουν οι γυναίκες τραγούδια για το σεξ. Πάμε λίγο να μου πεις τι στραπατσίρεν ντι γκεστάλτ περί Blixa και Neubauten; Δεν μπήκα ποτέ στη φάση.

Einstürzende Neubauten: Μονή Λαζαριστών, Θεσσαλονίκη, 17 Ιουνίου 2026

Marianna: Μη σε ταράξω, αλλά κατάλαβα ότι μεγάλωσα όταν είπα στα ανίψια μου “στραπατσίρεν ντι γκεσταλτ” και δεν το έπιασαν. Επίσης μην πεις στον αρχισυντάκτη μας Ξαγά ότι ποτέ δεν μπήκες στη φάση Neubauten και τον ταράξουμε.

Eleni: Θυμάμαι κι εγώ ανίψι να μου λέει “εσύ Ελένη λογικά θα θυμάσαι και ένα πολύ παλιό συγκρότημα, τους Nirvana". Σκληρό το “πολύ παλιό συγκρότημα" αλλά ωχριά μπροστά στο “λογικά”.

Marianna: ΤΟΝ ΚΑΚΟ ΣΟΥ ΤΟ ΦΛΑΡΟ ΜΟΜΟΛΟ. Για τους Neubauten τώρα: ταιριαστός χώρος η Μονή Λαζαριστών για τόση θεατρικότητα, εκτιμώ ότι στο Ηρώδειο θα ήταν ακόμα πιο επιβλητικός ο χώρος και η όλη εμφάνιση. Με κίνδυνο να με πεις τελείως άσχετη, θα χαρακτηρίσω το λάιβ ως "συντριπτικά αισθησιακό".

Eleni: Δύσκολα θα έλεγα “αισθησιακό” κάτι γερμανικό (βλέπω να το κόβει αυτό ο αρχισυντάκτης μας χαχα). Εκτός από τον Μαρξ, αλλά κι αυτός στο Λονδίνο έγραψε το “Κεφάλαιο”. Στο Highgate είναι θαμμένος. Πες.

Marianna: Χαχαχα. Πέραν των κλισέ «μυσταγωγικοί, τελετουργικοί, ατμοσφαιρικοί κλπ» που ειπώνονται πάντα για το όνομα αυτό, γενικά και πάντα με ενδιέφερε το πώς ο θόρυβος μπορεί να γίνει μελωδία και δη μουσική. Για αυτό και έχω αδυναμία στους Sonic Youth και στους Nine Inch Nails άλλωστε. Συμβατικά μουσικά όργανα, μεταλλικά κρουστά, αεροπίστολα, λαμαρίνες, ιδιοκατασκευές, πλαστικά βαρέλια, καρότσια σουπερμάρκετ - μια χαρά βγάζεις μουσική με οτιδήποτε. Η 26χρονη ανιψιά μου που είναι νηπιαγωγός (αυτή που δεν έπιασε το «στραπατσίρεν ντι γκεστάλτ» και πολύ με τάραξε) και ήρθε μαζί μου στη συναυλία, πολύ εύστοχα σχολίασε ότι "αυτό είναι μάθημα μουσικοκινητικής για παιδιά νηπιαγωγείου, άνετα θα το έβαζα στην τάξη".

Eleni: Αυτές οι τεχνικές και η φιλοσοφία εξέλιξης του θορύβου ως μουσική με ενδιαφέρουν κι εμένα πολύ, νομίζω μάλιστα ότι από τον Fennesz μέχρι τους Pan Sonic κλπ όλα μου τα ακούσματα στην ηλεκτρονική περιστρέφονται γύρω από αυτή τη λογική. Στους δε Neubauten η χρήση των αυτοσχέδιων εργαλείων με παραπέμπει και στο εργατικό κίνημα των Λουδιτών στην αυγή της Βιομηχανικής Επανάστασης. Σημαντικοί και εικονοκλάστες, απλώς από τη μικρή μου επαφή παλιότερα, το παραγόμενο μουσικό αποτέλεσμα δεν είναι για μένα.

Marianna: Θα πω και κάτι ιερόσυλο – ήταν λίγο περίεργο να τους βλέπω χωρίς τον Alexander Hacke, αλλά η Josefine Lukschy αποδείχθηκε πολύ άξια και πολύ στυλάτη αντικαταστάτρια και απέδειξε για άλλη μια φορά ότι στις γυναίκες πάει το μπάσο, η σοδειά της Kim Gordon έχει πιάσει για τα καλά. Φυσικά δεν μπορώ να μην σταθώ στον Blixa Bargeld. Είναι τόσο επιβλητική παρουσία: θεατρικός, πειθαρχημένος, εκφραστικός, μαέστρος, χειρίζεται τα πάντα με χειρουργική ακρίβεια. Δεν είναι καθόλου χύμα αυτό που κάνουν, κι ας μην έχουν συμβατικά όργανα. Είναι μελετημένο μέχρι κεραίας, κι ωστόσο καταφέρνουν με κάποιον τρόπο να μην ακούγεται άψυχο. Όπως ο θόρυβος είναι μουσική, έτσι και η ακρίβεια είναι έμψυχη. Και αυτό νομίζω ότι η μεγαλύτερη κληρονομιά και προσφορά των Neubauten: το ότι δεν αναπαράγουν το βιομηχανικό παρελθόν τους, αλλά το επανεφευρίσκουν κάθε στιγμή ζωντανά.

David Byrne, Nation Of Language, Deadletter: Release Athens x SNF Nostos 2026, Ξέφωτο ΚΠΙΣΝ, Αθήνα, 21 Ιουνίου 2026

Eleni: Παίρνω πάσα από τα περί χειρουργικής ακρίβειας που είπες, είπαμε και για νυστέρια πιο πριν (θα βάλουμε σήμανση “kids, don't try this at home” όπως πάμε). Λοιπόν λίγο η δουλειά, λίγο έτυχε, το δικό μου συναυλιακό καλοκαίρι ξεκίνησε μόλις στις 21 Ιουνίου. Έχασα δυστυχώς τους Deadletter που όπως είχα υποψιαστεί ήταν καλοί, αλλά ήμουν στην ώρα μου για τους Nation Of Language που αμφιβάλλω αν θυμάται κανείς πια. Χαριτωμένα ανώδυνοι, με ένα generic synth / indie pop που θυμίζει τα πάντα ανάμεσα στους New Order και τους LCD Soundystem, πόσο επιεικής να είναι μαζί τους ο χρόνος;

Ας περάσω όμως στο “λάιβ των λάιβ”, στον απόηχο του οποίου παρακολουθήσαμε τη μετάλλαξη των “τι ζήσαμε” σε “ευχαριστώ θεέ μου που το ζήσαμε”. Κυριολεκτικά είδα κόσμο να δηλώνει ευγνωμοσύνη που έζησε να δει αυτή τη συναυλία.

Marianna: Σκάσε ζηλεύω, γαμώ τη μαχόμενη δικηγορία μου, ήθελα να κατεβώ, αλλά είχα ακροατήριο την επομένη.

Eleni: Σε έπιασε βλέπω το FOMO. Το λάιβ πάντως ήταν άρτιο και πολύ μελετημένο, αλλά μάλλον περισσότερο από όσο θα ήθελα. Ναι μεν είναι canon πλέον ότι οι 70ρηδες “του ροκ” είναι σήμερα αλάνθαστοι στη σκηνή, αλλά ειδικά η χειρουργικής ακρίβειας (να τη και η πάσα - καθυστέρησε λίγο η φάση λόγω VAR) χορογραφημένη συναυλία του David Byrne μου προκάλεσε αμφιθυμικά συναισθήματα και ως προς το αναλογούν τίμημα. Γιατί όλα έχουν ένα τίμημα.

Εδώ ας πούμε είδαμε την επιτομή του αστικού αμερικανικού progressive - liberal δρώμενου (σε σημείο εστετισμού), όπου οι ερμηνείες και η θεατρικότητα πήραν αμέσως κεφάλι, η μουσική πέρασε σε δεύτερο ρόλο και ξεκαθαρίστηκε εξ αρχής ότι δεν θα υπήρχαν περιθώρια αυθορμητισμού. Πέρασα άψογα και θαύμασα τον Byrne που μέσα στην παράκρουση ρετρολαγνείας έφτιαξε κάτι σύγχρονο, αλλά δεν μπορώ να μην επισημάνω ότι οι συνεχείς παρεμβολές του με αφηγήσεις ιστοριών επέτειναν την ανισορροπία οπτικού - μουσικού, με αποτέλεσμα και ο ίδιος να μοιάζει περισσότερο με influencer - genius μάγο που μαγεύει τα πλήθη παρά με μουσικό.

Κάποια στιγμή μας έδειξε και το διαμέρισμά του στη Νέα Υόρκη. Wow, δείτε, κανονικό σπίτι, αλλά διανοούμενου με βιβλία και χωρίς τίποτα πολυτελές - το βρήκα λίγο άκομψο. Η συναυλία ήταν όντως από τις καλές που είδαμε τελευταία, αλλά κερί στον Άγιο Φανούριο που μας φανέρωσε τον David Byrne τον healer όχι, δεν θα ανάψω.

Στη setlist υπερεκπροσωπήθηκε η χρυσή εποχή των Talking Heads, μου άρεσε που μπήκε και το συν Ίνω (εντάξει σοβαρεύομαι, συν Eno) “My Life In The Bush Of Ghosts”, πάντως η αντίθεση της διαχρονικότητας αυτού του ρεπερτορίου με τη μεταγενέστερη πορεία του Byrne ήταν εκκωφαντική, ειδικά σε σχέση με το χλιαρό φετινό “Who Is The Sky?”.

Τέλος, χίλια μπράβο για το επιμελημένα πολυεθνοτικό ensemble αντρών και γυναικών μουσικών - χορευτών που βέβαια για τη νεοϋορκέζικη ελίτ και ανθρώπους σαν τον Byrne είναι αυτονόητη υποχρέωση, αλλά θυμίζει ότι και ο καθένας μας, τηρουμένων των αναλογιών και στην κλίμακά του, οφείλει να επιδεικνύει μία ανάλογη ευαισθησία. Τουτέστιν, δεν συζητάμε (ακόμα) για πολυεθνοτικά σχήματα στην Ελλάδα, αλλά τουλάχιστον κάτι οκταμελή, δεκαμελή κλπ all-male σχήματα ειδικού σκοπού, είτε μιλάμε για ένα πάνελ σε μία εκδήλωση είτε για το φετινό tribute band - τραγέλαφο (και απο παικτική άποψη) στο Up The Hammers, θα πρέπει να θεωρούνται κατάλοιπα της εποχής των σπηλαίων.

Nick Cave & The Bad Seeds, Baxter Dury: Release Athens, Πλατεία Νερού, Αθήνα, 24 Ιουνίου 2026

Eleni: Να ευχηθούμε καταρχάς καλή ανάρρωση στην Anna von Hausswolff που ακύρωσε τις συναυλιακές εμφανίσεις της λόγω χειρουργείου. Πώς σου φάνηκε ο Baxter Dury; Μου άρεσε εμένα και ήταν από τα λίγα opening acts που επιβλήθηκαν του αδυσώπητου ντάλα ήλιου φέτος. Αλλά γιατί είχε τόσο δυνατό ήχο; Είχε ανεξήγητα δυνατά μπάσα, με αποτέλεσμα πρώτη φορά στη ζωή μου να ακούω headliner act σε ήχο χαμηλότερης έντασης.

Marianna: Την είχα δει στο Λονδίνο όταν είχε βγάλει το “Dead Magic” και την είχα βρει ανατριχιαστική. Θα έχανε πολύ στην κάψα και στο λιοπύρι. Περαστικά της, αλλά ίσως να είναι και για καλό, καλύτερα να την δει ο κόσμος νύχτα σε κλειστό χώρο και χειμώνα. Αυτό με τα μπάσα έχεις δίκιο, ΤΙ ΦΑΣΗ; Εγώ ένιωσα δυσφορία σε κάποια φάση, αλλά δεν ήθελα να αφήσω το κάγκελο.

Eleni: Κατά σύμπτωση κι εγώ την είχα δει στο Λονδίνο στο Denovali
Swingfest το 2014, αλλά γενικά δεν μου αρέσει η von Hausswolff. Τη βρίσκω λίγο σφιγμένη δημιουργικά. Όμως έχει εξελιχθεί από τότε.

Marianna: Εδώ να πω και φέτος ΜΠΡΑΒΟ στη διοργάνωση του Release, που αντί να βάλει κάτι της τελευταίας στιγμής να καλύψει το κενό συνεννοήθηκε με Dury και Cave να παίξουν παραπάνω. Και να μην αδικηθεί η επιλογή της τελευταίας στιγμής και να το ευχαριστηθεί και ο κόσμος παραπάνω. Ο Baxter Dury έχει ξεφύγει από τη σκιά του μπαμπά του, καλή εισαγωγή ήταν. Aεράτος, κεφάτος, μόνο ας αφήσει τα κουνήματα και τα μισογδυσίματα – άμα θες να γίνεις Iggy Pop, βγάλ’ το το πουκάμισο να σε δω!

Eleni: Ναι, κινησιολογικά ήταν λίγο στον γάμο του καραγκιόζη ο Dury. Αλλά με κάλυψε μουσικά. Περί Cave, τι να πω; Μία μοναδικότητα είχα κι εγώ σε αυτή τη ζωή ως μουσικόφιλη, πάει τώρα. Λοιπόν με λένε Ελένη, δεν είχα ξαναδεί ποτέ Nick Cave και είμαι καλά. Long και true story, αλλά ο βασικός λόγος είναι ότι παρά τον σεβασμό μου, έχω και δίσκους του κλπ, θεώρησα ότι δεν θα αντέχεται τόση στενοχώρια λάιβ. Ίσως φταίει και που ως φοιτήτρια έζησα πρόωρα σταυροκοπήματα φίλων μετά από κάθε λάιβ του Nick Cave. Πακέτο με διάφορους αστικούς μύθους φυσικά. Όλοι οι ίντυδες της Θεσσαλονίκης των 90s τον έχουν γνωρίσει / κατευθύνει να πάρει ταξί / φάει κρέπα στη Ναυαρίνου μαζί του. Πλην εμού. Πάντως μου άρεσε.

Marianna: Το αντίθετο θα με εξέπληττε. Είναι σαρωτικός λάιβ.

Eleni: Σαρωτικός δεν ξέρω αλλά από την επαπειλούμενη στην εποχή μας #πρώτη_φορά_Cave οπτική μου επιβεβαιώνω ότι ο Nick Cave είναι το ΠΑΣΟΚ. Είναι εδώ και σχετικά δυνατός, ειδικά αν σκεφτείς τα αναιμικά ποσοστά επί Ανδρουλάκη. Μου φάνηκε ορεξάτος, μου άρεσε που μπήκε με ντου στο λάιβ, μέσα στον κόσμο με το καλημέρα, αν και στην πορεία το παράκανε με τα σούρτα φέρτα και το σετ του έκανε κοιλιά. Αλλά επανέκαμψε. Σε κάποια φάση είπε σχεδόν με απόγνωση “we have many songs to play today” το οποίο βρήκα πολύ γλυκό και χαμογέλασα, ένα “κράτα με να σε κρατώ να ανεβούμε το βουνό” δηλαδή, αλλά το ανέβηκε κύριος. Η μπάντα εξαιρετική, η setlist all-around λίγο πολύ, μια χαρά.

Marianna: Εγώ τον έχω δει πολλές φορές και απορώ πάντως για αυτό με τη στεναχώρια που λες. Πάντα τα λάιβ του είχαν ένταση και ανάταση παρά τη μαυρίλα. Απλά αυτό που λέω πάντα είναι ότι από τότε που έχασε τα παιδιά του έχει φτάσει σε άλλο επίπεδο πνευματικότητας. Είναι πλέον θρησκευτική εμπειρία ένα λάιβ του Nick Cave. Είναι γιορτή της ζωής παρά και μέσα από τον πόνο. Καλά, δεν το συζητώ ότι μου έσφιξε το χέρι και έχω να το πλύνω από τότε… Touched by the hand of God, κυριολεκτικά.

Eleni: Μα μιλάμε για καλλιτέχνη με κομμάτι - σφραγίδα “The Weeping Song”. Εν τω μεταξύ τερμάτισε η ειρωνεία με την ακύρωση της Von Hausswolff, γιατί είπα κι εγώ να δω μια φορά Cave πριν πεθάνω (την έβγαλα την υποχρέωση) και πήγα κι έπεσα σε 2,5 ώρες σετ; Είχε λίγο τον ατελείωτο, αλλά τελικά νιώθω ευχαριστημένη με την επιλογή μου.

Marianna: Εγώ θα έβλεπα κι άλλο τόσο!

Eleni: Εγώ αν είχε άλλο τόσο θα έτρεχα στη Sensodyne για το δώρο - παγωτό βανίλια που έδιναν.

Marianna: Αχ τραβιέται ένα τώρα… Πάντως να πω και το εξής: αν δεν ήταν ο Warren Ellis ο Nick Cave τώρα δεν θα ζούσε. Eίμαι σίγουρη. Αυτός τον άρπαξε και τον σήκωσε μετά τα θανατικά. Και πρέπει να πω ότι κλέβει την παράσταση επί σκηνής - πόσες φορές του έφυγε το δοξάρι πάνω στην ένταση; Λυπάμαι τον δόλιο που τρέχει να το μαζέψει κάθε βράδυ! Εκρηκτικός και λίγα λέω. Είναι τρομερό πως κάνει το βιολί πανκ όργανο από κλασικό. Για τα χτυπήματα της μοίρας, θέλω να σταθώ εδώ: στο «Πίστη, Ελπίδα και Πόνος», κάπου αναφέρει ο Cave ότι "το πένθος είναι μονάδα μέτρησης της αγάπης". Πενθούμε γιατί νιώσαμε αγάπη - κι αυτό είναι "η τρομερή ομορφιά του πένθους". Ας μην είναι τόσο καλά τα καινούρια του κομμάτια όσο τα παλιότερα - βγάζουν όμως μια αλήθεια που τα παλιά δεν την είχαν: η ζωή είναι γεμάτη απώλειες και πόνο, αλλά και γεμάτη αγάπη. Κι αυτό την κάνει μαγευτική, υπέροχη και άξια να τη ζούμε. Όσο λοιπόν θα κάνει ο Cave συναυλίες, εγώ θα στήνομαι στο κάγκελο και θα κλαίω και θα χτυπιέμαι, γιατί με κάνει να συνειδητοποιώ αυτό ακριβώς που λέει στο “Joy”: “we’ve all had too much sorrow, now is the time for joy”. Αυτό.

Gorillaz, Flaming Lips, Jehnny Beth: Release Athens x SNF Nostos 2026, Πλατεία Νερού, Αθήνα, 25 Ιουνίου 2026

Marianna: Τζενάρα Μπεθ είδωλο. Μπορώ να σου πω ότι εκείνη τη μέρα κυρίως εκείνη με ενδιέφερε να δω. Από τις Savages την εκτιμούσα πάρα πολύ και σαν μουσικό και σαν προσωπικότητα τη Jehnny Beth. Είχαν σαρώσει τότε ως συγκρότημα, σάρωσε τώρα και μόνη της, τρομερή σκηνική παρουσία. Καλτσούλα λευκή φετιχιστική ως το γόνατο, γόβα μαύρη Louboutin με κόκκινη σόλα, σατέν καμιζόλ μαύρο φόρεμα – εντελώς πανκ ενέργεια και φουλ θηλυκότητα. Τι stage diving έκανε, τι στον κόσμο κατέβηκε, τι στη σκηνή χτυπιότανε, τι το “Army Of Me” διασκεύασε… φουλ αδικημένη από τον ήλιο και την κάψα, δεν μάσησε πουθενά όμως. Φτου σου κοπελάρα μου!

Eleni: Κι εγώ την εκτιμούσα. Δήλωσε καταπιεσμένη στους Savages πάντως. Επιπλέον των αντίξοων καιρικών συνθηκών κλήθηκε να αντιπαρέλθει και το χαμηλό μιξάρισμα της φωνής της στον ήχο, αλλά το έκανε με αμείωτο πανκ τσαμπουκά παρότι μέχρι τέλους δεν την ακούσαμε στη σωστή ένταση. Δεν μπορώ παρά να εκτιμήσω μία καλλιτέχνιδα που αξιοποιεί κάθε δευτερόλεπτο στη σκηνή σαν να το θεωρεί προνόμιο. Η γνωστή λογική του Prince, ο οποίος όπου έβλεπε σκηνή με όργανα πήγαινε και έπαιζε για να μην πάνε χαμένα. Όλοι έκαναν εικοσάλεπτα soundchecks, αυτός κάτι τετράωρα.

Marianna: Τα έδωσε όλα, παρά την κακή ώρα και τα τεχνικά προβλήματα. Αυτό είναι επαγγελματισμός και αγάπη για αυτό που κάνεις. Για να πάω στους Flaming Lips τώρα, θα ξεκινήσω λέγοντας ότι αυτό το συγκρότημα είναι η απόδειξη ότι το LSD δεν είναι απαραίτητα κακό. Κατ’ αρχάς, πόση κορτιζόνη να του δώσανε του Wayne για να βγάλει φωνή, ενώ δέκα μέρες πριν νοσηλευόταν με πνευμονία; Εγώ περίμενα ακύρωση, να σου πω την αλήθεια.

Eleni: Η φωνή του ήταν εμφανώς ταλαιπωρημένη και απλά τη διαχειρίστηκε για να βγει το σετ. Δεν μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο εν προκειμένω.

Marianna: Σαφώς δεν ήταν ιδανικά αλλά ήταν αξιοπρεπέστατα. Τώρα η συναυλία… δε λέω, γνωστό το θεατράλε, τα props, τα κομφετί, τα ρομποτάκια κλπ κλπ κλπ. Aλλά βρε παιδί μου, μήπως μπουκώνει το μάτι; Mήπως αποσπούν από τη συναυλία; Eίναι λεπτή η γραμμή, όπως και ανάμεσα στην υπερβολή και στο κιτς.

Eleni: Και επίσης ποια η σκοπιμότητα και η συνάφεια με το σήμερα αυτών των props πλέον; Εγώ τους είχα δει πριν είκοσι χρόνια και δεν έχουν αλλάξει πολλά. Φουσκωτά κουκλάκια σήμερα, φουσκωτοί αστροναύτες και Άγιοι Βασίληδες στο Wireless Festival 2006. Τότε τα είχαν μόλις λανσάρει αυτά όμως, ήμασταν είκοσι χρόνια πιο νέοι και πιο ανέμελοι και οι Flaming Lips ήταν είκοσι χρόνια εγγύτερα στην ψυχεδέλεια του “The Soft Bulletin” και του “Yoshimi Battles The Pink Robots”.

Marianna: Και έπαιρναν πιο πολύ LSD θα τολμήσω να εικάσω, οπότε ταίριαζε η φασούλα.

Eleni: Ένας λόγος παραπάνω να μην επαναλάβουν το ίδιο σόου. Σίγουρα δεν περίμενα naked προσεγγίσεις “εγώ και η κιθάρα μου”, αλλά πάλι επίθεση τοξικής θετικότητας με μπαλόνια, κορδέλες και υπερμεγέθεις καρδούλες; Πόσες τέτοιες ακρότητες θα κάνεις; Άσε που οδηγούν σε ευθείες συγκρίσεις με το παρελθόν που δεν τους ευνοούν.

Marianna: Για το παρελθόν δεν μπορώ να κρίνω γιατί δεν τους είχα ξαναδεί. Διόλου δεν με πειράζει το extreme και η υπερβολή, αρκεί να είναι ισορροπημένα. Εδώ ενίοτε με έπιανε η περιέργεια να δω το τι θα βγάζανε στην σκηνή, όχι το πιο τραγούδι θα παίζανε! Εκεί είναι το κριτήριο θεωρώ: να ενδιαφέρει πρωτίστως όχι το συνοδευτικό του τραγουδιού, αλλά το τραγούδι το ίδιο. Αν αυτό αντιστρέφεται, μάλλον κάπου υπάρχει θέμα.

Eleni: Δράττομαι της ευκαιρίας να πω, γιατί ήθελα επιτέλους να το πω κάποια στιγμή, ότι έχει πάψει να με απασχολεί στις συναυλίες η setlist. Με ενδιαφέρει περισσότερο η μεγάλη εικόνα. Τι είδα συνολικά, σαν συλλογιστική και αισθητική, και ποιος ο αντίκτυπος στην ψυχική μου κατάσταση (λέμε τώρα). Κοινώς, παίξετε ό,τι νομίζετε και θα κριθείτε γι’ αυτά.

Marianna: Χμ. Ας πούμε ότι με ενδιαφέρει πρώτα η setlist, αλλά όχι μόνο αυτή. Και τα άλλα τα κοιτώ, αλλά δευτερευόντως.

Eleni: Εμένα δεν με ενδιαφέρει τόσο αν και τι θα παιχτεί από ποιο δίσκο. Εντάξει, μια καλή setlist δεν θα διαφύγει της προσοχής μου, θα τη σχολιάσω. Αλλά συνολικά η μουσική και ο τρόπος που θα παρουσιαστεί βαρύνουν περισσότερο.

Marianna: Ε όχι Ελένη μου! Δε θυμάσαι πέρυσι που γκρινιάζαμε που η Kylie δεν έπαιξε το “I Should Be So Lucky”; Το θες και το τραγούδι σου να το ακούσεις!

Eleni: Ε τώρα πέσαμε και στην εξαίρεση, στο flagship 80s κομμάτι της Kylie Minogue. Άλλωστε απλά το σχολιάσαμε. Δεν ήταν στοιχείο της μεγάλης εικόνας. Η μεγάλη εικόνα ήταν το ποπ υπερθέαμα.

Marianna: Βρε καταπληκτική συναυλία ήταν και χωρίς αυτό, αλλά το σχολιάσαμε - και αυτό κάτι σημαίνει για τη σημασία της setlist σε μια συναυλία. Όλα από εκεί ξεκινάνε.

Eleni: Πάντως, επιστρέφοντας στους Flaming Lips, πάνω που οριστικοποιούσα τo δυσμενές μου πόρισμα για τον (αειθαλή εμφανισιακά) Wayne Coyne, ήρθε η δικαίως πολυσυζητημένη διασκευή στο “War Pigs” να ισορροπήσει τις εντυπώσεις.

Marianna: Αυτή δε λείπει ποτέ! Και γενικά έχουν κομματάρες, δες τη setlist: “Yoshimi Battles The Pink Robots”, “She Don't Use Jelly”, “Yeah Yeah Yeah Song”, “Do You Realize??”…

Eleni: Το θέμα είναι πώς το έπαιξαν. Το κομμάτι πήρε έξτρα πνευμόνια.

Marianna: Τζάμπα η κορτιζόνη, θα χρειαστεί κι άλλη.

Eleni: Χαχα. Παρότι ήταν λίγο απογοητευτικό λάιβ, είμαι και άνθρωπος που μπορώ να κρατήσω μία στιγμή. Αν είναι δυνατή όπως αυτή. Κατά τα άλλα, είκοσι χρόνια αργότερα, ο Wayne δεν θέλει ή δεν μπορεί να μπαίνει σε φουσκωτές μπάλες για να περπατάει επάνω από τα χέρια μας. Και ευτυχώς να λέμε. Πάμε Gorillaz τώρα.

Marianna: Θέλω να ξεκινήσω με τον τέλειο άντρα Ομάρ. Για ακόμα μια αναφορά που δεν θα πιάσουν οι νέες γενιές.

Eleni: Το χειρότερο είναι ότι θα περάσουμε και σε σχολιασμό της Σίρλεϊ αργότερα και πάλι δεν θα το πιάσουν οι νέες γενιές. Νομίζω ότι με τη στιγμή Ομάρ χάρηκα περισσότερο εκείνο το βράδυ.

Marianna: Η καλύτερη μου. Με έπιασε αφιόνι με τον Ομάρ, που του έχω αδυναμία από αυτό το ποστ της καλής μου φίλης Metacapsule. Επίσης, ως μισή Θρακιώτισσα με ρίζες από Ανατολή έχω καταλήξει ότι με μία καλή παραγωγή από τον PanPan το “Yalla” του Αyaz μπορεί να αλώσει το Pitchfork. Δεν κατάλαβα δηλαδή, τι παραπάνω έχει ο Four Tet από τον Παναγιώτη μας;

Eleni: Ποιος Four Tet, εδώ το Pitchfork μας βάζει και τον παπά της ενορίας τώρα. Μη δούμε και τη Λιόλιου όπως πάμε.

Marianna: Χαχαχα. Γκουγκλάρω ανερυθρίαστα «Κατερίνα Λιόλιου Φωτιά στο λιμάνι Schoolwave» αζ γουί σπικ.

Eleni: Και αζ γουί τσατ. Εμένα ο Omar Souleyman μ' αρέσει πιο πολύ στα ορίτζιναλ δικά του. Πλαστική καρέκλα και κεμπάπ στη λαδόκολλα. Βέβαια για να τον βλέπουμε λάιβ το 2026 με τους Gorillaz προηγήθηκαν τα λούστρα των remix, να τα λέμε κι αυτά. Που δεν ήταν και άσχημα. (Η συνεργασία με την Bjork μπορούσε να λείπει. Με Four Tet και Albarn ταίριαξε καλύτερα).

Επίσης ας πούμε επιτέλους ότι είναι ωραίο να βλέπουμε πολιτικοποιημένους ανθρώπους να το εκφράζουν. Δεν εννοώ σώνει και καλά να πολιτικοποιηθούν όλοι (αν και δεν βλέπω άλλη λύση έτσι όπως κατάντησε ο δυτικός καπιταλισμός, να μας φορτώνει για POTUS έναν θεοπάλαβο ακροδεξιό). Άλλος "δεν είναι αριστερός αλλά", άλλη "δεν είναι δεξιά αλλά", άλλος είναι “στο κέντρο αλλά εναντίον των αδικιών" (δηλαδή υπέρ της διαιώνισης των αδικιών) και άλλος βγαίνει κομαντάντε Damon Albarn με μιλιτέρ σακάκι, σκούφο και κονκάρδα Τσε Γκεβάρα. Και μαζεύει και τρεις γενιές ακροατών από κάτω. Like a boss. Είδες πόσα εικοσάχρονα είχε;

Και ωραίο λάιβ επίσης, αν και ομολογουμένως βραδυφλεγές. Στην αρχή μου φάνηκε κάπως υποτονικό αλλά σταδιακά απογειώθηκε, ιδίως στο κομμάτι με τους guests. Pauline Black, Yashin Bey, Posdnuos (De La Soul), Omar Souleyman όπως προαναφέραμε, ήχος κρύσταλλο και με εξαιρετικό βάθος ώστε να διακρίνεται κάθε όργανο. Και η (προφανώς πολυεθνοτική) κολεκτίβα δυνατή στη διασταύρωση hip hop, dubstep, gospel, παραδοσιακής ινδικής, βρετανικής ποπ και αφρικανικής ρυθμολογίας. Αυτό που σταθερά δεν με ενθουσιάζει στους Gorillaz είναι η υπέρμετρη χρήση του animation με αποτέλεσμα να μην ξέρεις μερικές φορές πού να επικεντρωθείς. Στις οθόνες; Στους μουσικούς; Στον (αρκετά ράθυμο ενίοτε) Albarn; Αλλά πρόκειται για ταυτοτικό στοιχείο τους. It is what it is και το υπηρέτησαν όπως έπρεπε.

Marianna: Το animation στους Gorillaz όμως είναι take it or leave it. Θεωρητικά θα μπορούσε να παίζει μόνο το ανιμέισιον στην οθόνη και οι μουσικοί να είναι από πίσω κρυμμένοι. Οπότε δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να δω αν μου αρέσει ή όχι, it is what it is. Και όπως θυμάσαι, εκείνη τη μέρα ήμουν χάλια – το ότι με κράτησαν όρθια να δω το λάιβ κάτι λέει. Τώρα, όσον αφορά την πολυσυλλεκτικότητα, τη θεωρώ πλέον (και) πολιτική επιλογή. Θυμίζω ότι το animation των Gorillaz είναι τέτοιο: έτσι ξεκίνησε το πρότζεκτ και έτσι είναι αναμενόμενο να εξελιχθεί.

Eleni: Είναι αποκλειστικά πολιτική επιλογή, γιατί η αριθμητική υπεροχή των λευκών στις τέχνες παραμένει συντριπτική λόγω προνομίων. Ένα πολυεθνοτικό ensemble δεν προκύπτει παρά μόνο με μέριμνα γι’ αυτό το σκοπό. Τυχαία δεν προκύπτει.

Marianna: Ακριβώς. Για καποιο λόγο το επιλέγεις. Και ακριβώς λόγω πολυσυλλεκτικότητας θα έχεις και ένα σωρό μίξεις όπως αυτές που ανέφερες πριν, μην τις επαναλαμβάνω. Νομίζω έπιασαν τον παλμό ήδη από την αλλαγή του αιώνα οι Gorillaz. Δεν ακολούθησαν τη μόδα, δημιούργησαν αυτή τη τάση πολυσυλλεκτικότητας. Και στην τελική χαζός δεν είναι ο Damon - δεν έχει βρεθεί ένα μουσικό είδος που να μην το έχει ξεψαχνίσει από παντού. Θυμάσαι όταν βγηκε το “13” τι κράξιμο φάγανε για τα gospel στο “Tender”; Κλείνοντας θέλω να πω ότι είναι μπάντα με ξεκάθαρη πολιτική θέση. Και αυτό αποδεικνύεται και από το ότι και για τον πόλεμο και για την Παλαιστίνη μίλησαν. Δεν είναι Massive Attack για να χτίζουν τις συναυλίες τους πάνω στην πολιτική, αλλά έχουν θέση και άποψη και την στηρίζουν έργω και λόγω.

Eleni: Ναι, δεν κάνουν στρατευμένες συναυλίες - μανιφέστα, όμως ο Albarn το περνάει ότι είναι vocal σοσιαλιστής. Παρεμπιπτόντως, σε κάποια φάση είπε ότι είμαστε το Νο 1 (καλοσύνη του) στη δημοκρατία (οκ, κάποτε) και στον σοσιαλισμό. Τι εννοεί στον σοσιαλισμό; Τον Ανδρέα; Μετά τι να πουν οι Γάλλοι με τον Μιτεράν;

Marianna: ΠΑΣΟΚ ΣΩΣΕ ΜΑΣ να πουν, άλλωστε ΠΑΣΟΚ είπες και τον Cave.

Eleni: Ε μα δεν γλιτώνουμε ούτε από τον Cave ούτε από το ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ έκανε έργα και ο Cave πρέπει να πολιτογραφηθεί Έλληνας να κατέβει στις εκλογές (you guessed it: με το ΠΑΣΟΚ).

Marianna: Τώρα όμως που ακούσαμε την ιστορία του Damon θα ψηφίζουμε ΠΑΣΟΚ. Ε Ελένη; Είναι ασφαλές να τεκμάρουμε ότι του συνέβη κάτι που επέδρασε στην ψυχή του για να φτιάξει τους Gorillaz.

Eleni: Ολόκληρες λίμνες εκεί στη Βρετανία δεν τις έβλεπε; Κάτσε να γκουγκλάρω λίγο “is there a Volvi lake in the UK?”

Marianna: Χαχαχα. Και να μην υπήρχε, ο Ανδρέας θα την έφτιαχνε. Και θα την γέμιζε μόνο με Evian εννοείται!

Pet Shop Boys, Gramatik, Saint Etienne: Release Athens, Πλατεία Νερού, Αθήνα, 27 Ιουνίου 2026

Marianna: Αχ πόσο αγαπώ την καλή ποπ, που οι Saint Etienne την τιμούν και με το παραπάνω. Τι διαμαντάκια το “Who Do You Think You Are” και το “He’s On The Phone”.

Eleni: Δεν θέλω να ξαναπώ πόσο παρεξηγημένη είναι και ειδικά στο πλαίσιο μίας εμφάνισης των Pet Shop Boys. Κάποτε πρέπει να τελειώσουμε με αυτές τις κοινοτοπίες (δεν φταίμε εμείς όμως, δεν μας αφήνουν να αγιάσουμε).

Marianna: Ξέρεις τι σκέφτηκα μόλις; Τα ποπ ντουέτα ή οι ποπ σόλο καλλιτέχνες εκτιμώνται πολύ περισσότερο από τα ποπ γκρουπ. Δηλαδή νιώθω ότι ονόματα όπως οι Saint Etienne καλή ώρα θεωρούνται πιο μπας κλας από την κάθε Kylie.

Eleni: Εννοείς ότι στα γκρουπ ίσως λειτουργεί πολλαπλασιαστικά η ρετσινιά της ποπ;

Marianna: Ίσως το φορμάτ του γκρουπ να παραπέμπει σε πιο κιθαριστικές ροκ καταστάσεις. Δεν ξέρω, ήταν τελείως αυθόρμητη σκέψη που δεν τη βασίζω πουθενά, ήταν τελείως διαισθητική.

Eleni: Καταρχάς οι Saint Etienne παίζουν σε διαφορετικό γήπεδο αναγνωρισιμότητας καθώς απευθύνθηκαν εξαρχής σε ένα niche, indie κατά βάση κοινό, ενώ η Kylie είναι major mainstream act. Δεν βλέπω συνάφεια.

Marianna: Καταλαβαίνω τι λες, αλλά προσπαθώ να σκεφτώ κάποιο ποπ γκρουπ που να έχει κάνει τρελό γκελ και δεν μου έρχεται κανένα…

Eleni: Πάντως η περιορισμένη απήχηση των Saint Etienne (αν και νομίζω ότι γεύτηκαν και μία σύντομη εμπορική αναλαμπή) αποδίδεται περισσότερο στον sui generis χαρακτήρα τους παρά στο ότι κατά μία έννοια ήταν pop γκρουπ. Τοποθέτησαν μεν εαυτούς στα indie χαρακώματα αλλά με την ενσωμάτωση pop και club culture στοιχείων στον ήχο αποκήρυξαν την brit / indie ταμπέλα, με αποτέλεσμα να μην είναι εύκολα ταξινομήσιμοι από τον βρετανικό Τύπο και να επισκιαστούν τελικά από τη britpop. Δεν ήθελαν να είναι ακριβώς pop, δεν ήθελαν να είναι ακριβώς indie, διάλεξαν τον δύσκολο υβριδικό δρόμο σε μία εποχή που μαίνονταν οι έριδες των μουσικών φυλών. Πλήρωσαν το μουσικό ήθος τους και δικαιούνται να συμπεριληφθούν στους πρωτοπόρους.

Τα τυπικά pop γκρουπ από την άλλη ίσως ήταν υπερβολικά στρατευμένα στο χιτ (κάποια μάλιστα φτιάχτηκαν και “στο εργαστήριο” για το χιτ), οπότε πιθανόν να μην κρίνονται στην ίδια βάση με έναν σόλο καλλιτέχνη;  

Marianna: Αυτό όμως δεν ισχύει και για σόλο ποπ καλλιτέχνες; Δεν υπάρχει μια ολόκληρη στρατιά πίσω από κάθε Dua Lipa; Πόσα κομμάτια είναι γραμμένα για την κάθε ποπ καλλιτέχνιδα και τελικά τα είπε άλλη;

Eleni: Σίγουρα, αλλά ίσως άλλο να σπρώχνει μια στρατιά από πίσω και άλλο να έχει φτιαχτεί το act για να κοπούν στο εργαστήριο πανομοιότυπα χιτ. Η Madonna και η Kylie Minogue μπόρεσαν σταδιακά να επιβάλλουν ένα προσωπικό ύφος ενώ ο Robbie Williams χρειάστηκε να φύγει από τους Take That για να πάψει να είναι ανυπόληπτος.

Είναι όμως απαραίτητο να μας ανακοινώνουν την απόσυρσή τους σχήματα υψηλού αισθήματος κομψότητας όπως οι Saint Etienne; Χάθηκε να μας αποχαιρετίσει κανένας κάγκουρας; Θαύμασα βέβαια τη δήλωση της Sarah Cracknell ότι ήθελαν να σταματήσουν στην ακμή τους. Ίσως δεν τίθεται και θέμα ανοιχτών λογαριασμών με την indie pop. Και πάλι όμως, η ιστορία τους χρωστάει. Μπορεί η Sarah Cracknell να μην έχει συνάφεια με την Kylie, έχει όμως με τη Laetitia Sadier, τουλάχιστον ως προς τις ρετροφουτουριστικές παραγωγές και την ενασχόληση με το γαλλικό chanson των 60s. Δεν έγινε όμως ούτε indie icon σαν τη Sadier.

Τους αποχαιρετίσαμε πάντως όπως τους άξιζε, με αθρόα προσέλευση τηρουμένων των αναλογιών. Και δεδομένων των συνθηκών, γιατί αν θυμάσαι είχε αφόρητη ζέστη. Θα λείψουν, αλλά το λάιβ τους ήταν συγκινητικό και σκόρπισε χαρά και δεν με πειράζει καθόλου αν “επισκιάζει” παλιότερες συναυλίες τους. Δεν πιστεύω στο overwrite των αναμνήσεων.

Marianna: Αν σκεφτείς ότι βγήκανε μεσουρανούντος του shoegaze και του madchester, η ποπ τους ήταν σαν τη μύγα μες στο γάλα, αλλά η διαχρονικότητά τους φάνηκε και με το παραπάνω στην Πλατεία Νερού.

Eleni: Βέβαια. Ωραία και η εκτέλεση του “Only Love Can Break Your Heart” με backdrop τη φωτογραφία του Neil Young.

Marianna: Θα μου άρεσε να τους δω πριν τους Pet Shop Boys. Γιατί ας με συγχωρέσει ο Gramatik, αλλά προτίμησα να σουσουδίσω μαζί σου με κοκτέιλ στη σκιά.

Eleni: Τι δουλειά είχε ο Gramatik σε αυτό το line up είναι απορίας άξιο. Δεν αποκλείω να βρέθηκε εδώ γύρω για διακοπές και να τον φώναξαν για να κλείσουν το bill. Δεν ξέρω καν αν ένα electro soul / funk dj set λογίζεται ως live act. Πρόσεξες πόσοι άλλοι ριψάσπιδες σκόρπισαν σαν εμάς άμα τη ολοκληρώσει του σετ των Saint Etienne;

Marianna: Φουλ αδιάφορος μου ήταν. Δηλαδή ακόμα και τον Kiwanuka πριν τους Cure με περισσότερο ενδιαφέρον τον είχα δει.

Eleni: Χαχα τραύμα μας έχει μείνει αυτός. Πάντως εμείς είπαμε τα νέα μας, μια χαρά περάσαμε. Δέκα ολόκληρα λεπτά ακούσαμε τον Gramatik, υπεραρκετά για μένα, και ανακτήσαμε και δυνάμεις για τους Pet Shop Boys (πειράζει να καθίσουμε λίγο με τη νεολαία και να τους λέμε PSB);

Marianna: Πολύ καλύτερα περάσαμε θα ομολογήσω. Όσον αφορά το PSB, μην το μπερδέψουμε μόνο με τους Public Service Broadcasting φιλενάδα!

Eleni: Δεν είναι πατενταρισμένο; Λοιπόν, το φιξάρουμε τώρα, όπως στα σχέδια συμβάσεων: Pet Shop Boys (στο εξής "PSB").

Marianna: Χαχαχα και ουχί “Please See Below”. Για τους PSB λοιπόν, θα πω απλά ότι είδαμε ένα τεράστιο κεφάλαιο της ιστορίας της pop ζωντανά. Οι ποπ μελωδίες μπορούν ανετότατα να έχουν μπόλικο σκοτάδι πίσω τους. Μην ξεχνάμε ότι το συγκρότημα αυτό έπαιζε με τις ταυτότητες φύλου 40 χρόνια πριν: στίχοι ουδέτεροι ως προς το φύλο, τραγούδια από σκοπιά straight και gay αντρών, ιστορίες από τη σκοπιά των γυναικών, ενασχόληση με το AIDS όταν ακόμα το θεωρούσαν την τιμωρία του Θεού για την ομοφυλοφιλία…

Eleni: Έμοιαζαν πάντα συμφιλιωμένοι με την queer ιδιότητά τους σε μία εποχή ακραίου self-hate μεταξύ των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων λόγω άγουρων κοινωνικών συνθηκών.

Marianna: Το άλλο στοιχείο τους που πάντα έβρισκα ενδιαφέρον είναι η έως και ξεδιάντροπη έγνοιά τους για την εμπορικότητά τους. Charts ήθελαν οι άνθρωποι, γιατί να του κρύψουν άλλωστε. Και δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό να είναι κακό απαραίτητα.

Eleni: Εγώ πιστεύω ότι δυνητικά μπορεί να είναι καλό ή κακό, αλλά οι PSB στρατεύτηκαν στο κυνήγι των charts με μεγάλη αισθητική συνέπεια και φροντίδα για το pop hit και με πολύ λυρικό και εγκεφαλικό τρόπο. Αυτή τη μέριμνα απηχούν και οι συναυλίες τους. Με εντυπωσίασε για παράδειγμα ότι σε αντίθεση με το ετεροβαρώς οπτικό δρώμενο του David Byrne (που εδώ που τα λέμε σε ένα synth pop πλαίσιο γίνεται και ευκολότερα αποδεκτό), εκείνοι έστησαν μία συναυλία ισότιμων ρόλων εικόνας - μουσικής.

Marianna: Μα γιατί να μην εκφραστούν δηλαδή και οι θέσεις μιας πιο εναλλακτικής κουλτούρας μέσω του mainstream; Θέλω να πω, τι κακό έχει το “Che Guevara and Debussy to a disco beat”; Αυτό είναι οι PSB: υψηλή τέχνη και διανόηση σε ποπ περιτύλιγμα. Άσε που θεωρώ το “It's A Sin” ένα από τα πλέον πολιτικά τραγούδια των τελευταίων δεκαετιών.

Eleni: Και σε μια εποχή που αυτά ήταν δύσκολα γιατί η μουσική παραγωγή ήταν δέσμια των συμβολαίων των πολυεθνικών. Χωρίς να απεκδύονται την εμπορικότητα, οι PSB υπήρξαν εξαίρεση που άντεξε τον ανταγωνισμό της κυρίαρχης εργοστασιακής pop. Καυστικοί με τις ταξικές ανισότητες, θρηνητικοί της έκπτωσης της εργατικής τάξης. “I love you, you pay my rent”...

Marianna: Το οποίο το διαβάζεις και ως μια σχέση εξάρτησης. Και βοηθά σε όλες αυτές οι αναγνώσεις η γενικά αποστασιοποιημένη ερμηνεία – πρώτα τα γεγονότα, μετά το συναίσθημα.

Eleni: Ναι ακριβώς. Θέτουν έναν καλώς εννοούμενο πραγματισμό στο επίκεντρο, δεν γίνονται μελοδραματικοί ούτε υπέρμετρα ψυχροί, πράγμα που εισέπραξα και στο λάιβ. Ήταν γενναιόδωροι και εκφραστικοί με το κοινό και παράλληλα τυπικοί και αποτελεσματικοί. Εκτίμησα που εξήγησαν ότι επειδή βρίσκονταν για δεύτερη φορά στην Αθήνα στο πλαίσιο του ίδιου tour, αυτή τη φορά θα έπαιζαν το full version αντί του festival version.

Marianna: Αυτές οι λεπτομέρειες είναι το κάτι παραπάνω που διαχωρίζει τον απλό επαγγελματία από τον καλό επαγγελματία. Γενικώς πολύ fomo μυρίστηκα εκείνη τη μέρα.

Eleni: Μου άρεσε και το σχήμα που τους πλαισίωσε και που παρά τον πλουραλισμό προσώπων, βίντεο, props, ο Tenant διατήρησε τον έλεγχο της ροής μέχρι τέλους. Μου έλειψε λίγο ο Lowe στα πλάνα στα video walls, αλλά πάντα εσωστρεφής ήταν έτσι κι αλλιώς.

Marianna: Μωρέ αυτός πάντα πίσω ήταν, δε νομίζω ότι ήθελε κιόλας να είναι μπροστά. Πάντως και η θεατρικότητα και τα σκηνικά ήταν τόσο όσο. Δεν σε αποσπούσαν από τη μουσική ή το χορό, που τον ρίξαμε και με το παραπάνω.

Eleni: Από ένα κιλό πρέπει να χάσαμε. Αντιπαραβάλλοντας και πάλι με τον David Byrne, αναφορικά πάντα με το πώς επανασυστήνονται σήμερα διάφοροι παλιοί, διότι μουσικά δεν τέμνονται πουθενά, μου αρέσει επίσης που σε αντίθεση με τον Byrne που μιλάει ευθέως για τα μεγάλα, την καλοσύνη ως μορφή αντίστασης (σωστό) και ως ό,τι πιο πανκ (εδώ το έχασε λίγο νομίζω), οι PSB ασχολούνται με τα μικρά καθημερινά. Ακόμα και ο τρόπος που συστήνουν τους εαυτούς τους σε κάθε λάιβ, “hello, we are Pet Shop Boys”, είναι στη λογική της καθημερινής ρουτίνας. Η πλάκα είναι ότι αυτό το λέω πάντα από μέσα μου όταν βλέπω κάτι τύπους σε τοπικά φεστιβάλ να παίζουν με ύφος χιλίων καρδιναλίων. “Κοτζάμ PSP και μας λένε ποιοι είναι, εδώ ούτε γεια”.

Marianna: Τα μικρά καθημερινά κάνουν τα μεγάλα - επιστρέφω σε αυτό που είπα πιο πριν. Οι PSB είναι πολιτικό συγκρότημα, με την έννοια του προσωπικού ως πολιτικού. Οι καθημερινές ανάγκες, τα καθημερινά προβλήματα, τα καθημερινά συναισθήματα μιας καθημερινής ζωής έχουν θέση μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο - και μόνο όταν αλλάζουν οι μικρόκοσμοί μας αλλάζει και ο κόσμος γύρω μας.

Eleni: Συν ότι τιμούν και το ίδιο το καθημερινό βίωμα που ας μην ξεχνάμε ότι έχει αυτοτελή αξία. Εγώ αυτό το βρίσκω δείγμα υψηλής συναισθηματικής ευφυίας. Να ξέρεις να μιλάς για τα μικρά.

Marianna: Ακριβώς - και το να τα αντιστοιχίζεις τα μικρά με τα μεγάλα με έναν αδιόρατο τρόπο είναι δείγμα μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας.

Eleni: Είναι ωραίο που ένα συγκρότημα που μιλάει για τις ιδιωτικοποιήσεις της Θάτσερ, πχ στο “Shopping”, ξέρει να υμνήσει και τη βραδινή έξοδο μετά από μία βαρετή μέρα στη δουλειά. 

Marianna: Και τούτο ποιείν, κακείνο μη αφιέναι. Οπότε κι εσύ Ελένη μη αφιέναι το μέταλ. Για πες μου για Megadeth.

Megadeth, Sepultura, Sylosis: Release Athens, Πλατεία Νερού, Αθήνα, 30 Ιουνίου 2026

Eleni: Σε μία μικρή εισαγωγή, δεν έχω να πω κάτι για τους Sylosis, ένα συγκρότημα κατά βάση των 2000s, δηλαδή της πιο άχαρης δεκαετίας για το metal. Δεν είναι όλοι Sarah Cracknell να τρέχουμε στην Πλατεία Νερού από τις 6.30μ.μ. οπότε δεν τους είδα. Οι Sepultura από την άλλη έχουν σοβαρό υπαρξιακό ζήτημα εδώ και καμιά εικοσαετία, καθώς έχουν αποχωρήσει οι ιδρυτές τους, τα αδέρφια Cavalera. Ωστόσο υπάρχει ακόμα μέλος από την κλασική σύνθεση, οπότε technically δεν μιλάμε για tribute band.

Marianna: Εδώ καμπόσοι συνάδελφοί μου έβγαλαν λεφτά για τα δικαιώματα της χρήσης του ονόματος εκτιμώ. Σε κάθε περίπτωση, αυτό είναι τεράστιο θέμα. Θέλει να έχεις πολύ ταλέντο από πίσω για να συνεχίσεις να υπάρχεις ως συγκρότημα αν φύγει ο ιδρυτής σου. Δηλαδή έφυγε μεν ο Syd Barrett, αλλά από πίσω ήταν ο Roger Waters και o David Gilmour. Καταλαβαίνεις.

Eleni: Βέβαια. Εκεί υπήρχαν δυο προσωπικότητες - συμπαθείς / αντιπαθείς, δεν έχει σημασία - να τραβήξουν κουπί. Εδώ; Επιεικώς αδιάφοροι για μένα αλλά ήταν αξιοσημείωτη η αλληλεπίδραση του τραγουδιστή Derrick Green με το κοινό. Αυτό που μας έβγαλε κανονικά το μάτι ήταν τα ΑΙ γραφικά, τα οποία δεν πρέπει να έγιναν καν με paid version. “Θα πω στον ανιψιό μου που ξέρει από κομπιούτερς να μας φτιάξει ωραία visuals” φάση. Και εντάξει, εγώ δεν είμαι φαν, αλλά δεν τους ενδιαφέρει το όνομά τους; Παίζει να κυκλοφορούν συγκροτήματα Sepoultura, Sepultoura κλπ στη Βραζιλία κι αυτοί να μην έχουν πάρει χαμπάρι (πού είναι ένας Lars όταν τον χρειάζεσαι).

Marianna: Τζάμπα το ΠΑΟΚ ΜΑΣΤΟΥΡΑ ΣΕΠΟΥΛΤΟΥΡΑ που λέμε εδώ πάνω!

Eleni: Τελικά το τονίζουμε στην παραλήγουσα Μαριάννα; Ακόμα δεν είμαι βέβαιη, χαχαχα.

Marianna: Πού να ξέρω μαρή; Εσύ είσαι του μέταλ! Εγώ «Σεπούλτσουρα» το λέω για να το παίζω ψαγμένη, μπαχαχαχα!

Eleni: Χαχα εγώ τους λέω «Σεπούλτουρα», αλλά διχάζομαι γιατί δεν θέλω να χαθεί η πολιτιστική κληρονομιά του ΠΑΟΚ ΜΑΣΤΟΥΡΑ ΣΕΠΟΥΛΤΟΥΡΑ.

Marianna: Θυμάσαι που λέγαμε μετά τους Cure για την Κιμ Μπάσιντζερ (αντί Μπέισινγκερ) και τον Χέρμαν Έσσε (αντί Χέσσε); Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ, που έλεγε και ο τεράστιος Νίκος Παπάζογλου. «Σεπουλτούρα», καθιερώθηκε!

Eleni: Χαχαχα οι παλιότεροι πρόλαβαν και τον “Σιν Κόνερι”. Στο μεταξύ, είπα ότι δεν είδα Sylosis, είπα ότι δεν ακούω Sepultura, ε ας το πάρει το ποτάμι ότι ούτε Megadeth ακούω. Πήγα όμως γιατί κι αυτοί αποχαιρετούν και ήταν ευκαιρία να ακούσω λίγη εγγυημένα άψογη τεχνικούρα από ένα ιστορικό συγκρότημα. Παρότι μουσικά δεν μου κάνουν, είναι πανθομολογούμενο ότι τεχνικά / παιχτικά οι Megadeth είναι κλάσεις ανώτεροι από τους Metallica (μια που διατηρείται η άτυπη αυτή κόντρα). Επιβεβαιώνω ασυζητητί.

Marianna: Ακόμα κι εγώ που δεν ξεχωρίζω ντο από σι είμαι καλύτερη από τον Lars ρε φιλενάδα!

Eleni: Ο Lars από την πολλή χαλαρότητα είναι ικανός να λύνει και σταυρόλεξο ενώ παίζει ντραμς. Λοιπόν, ήταν απίστευτο powerhouse οι Megadeth. Καταρχάς ωραία, επιβλητική μορφή ο Dave Mustaine με το λευκό πουκάμισο και το κλασικό αθλητικό παπούτσι. Κάπου φτάνει με τα t-shirts.

Marianna: Το λευκό πουκάμισο στον άντρα είναι το κόκκινο κραγιόν στη γυναίκα. Σε βγάζει ασπροπρόσωπη σε κάθε μα κάθε περίσταση.

Eleni: Μαζί σου. Ο Mustaine όταν τραγουδάει είναι κάτι ανάμεσα σε ηλεκτρική σκούπα και απορροφητήρα στις max σκάλες και με το λευκό πουκάμισο ήταν σχεδόν ωραίος.

Marianna: Υπερβολική σε βρίσκω, αλλά κατάλαβα τι λες.

Eleni: Ναι βρε, ωραίος ως Mustaine, δεν θα τον στείλουμε στα καλλιστεία να μας φέρει το σκάφος. Πάντως τρομερή δύναμη, εκτελεστική δεινότητα, αδιανόητος ήχος και τα κομμάτια είναι όλα πανδύσκολα - guitar hero φάση. Έχουν έναν κιθαρίστα, τον περιλάλητο Teemu Mäntysaari, που παίζει σαν να βλέπεις βίντεο γκέιμ. Εξυπακούεται ότι αυτά δεν τα ακούω ούτε με σφαίρες στο σπίτι, αλλά το λάιβ ήταν κορυφή. 

Και ως προς τα μεν τεχνικά το αποτέλεσμα ήταν βέβαιο, αλλά αυτό που με άφησε στήλη άλατος ήταν οι μικρότεροι στο κοινό. Πολύς νέος κόσμος, 20χρονοι, 30χρονοι και δώστου όλη την ώρα “τελεία και παύλα, Mustaine είσαι καύλα”. Τρομερή ατμόσφαιρα. Μπροστά μου ένας ντισκομεταλλάς στο ηλικιακό φάσμα “το ξέρει η μάνα σου ότι είσαι έξω τέτοια ώρα” με μπλούζα Lamb Of God χόρευε σαν να άκουγε Eddie Dark. Ρε τον Mustaine που τον είχα για γκρινιάρη συνταξιούχο και αυτός έχει following μέχρι και στη Gen Z!

Marianna: Χαχα. Εμένα αυτό δε μου κάνει εντύπωση - είναι τελετή μύησης το να δεις ένα τεράστιο όνομα του μέταλ. To “καύλα” για τον Mustaine δεν δέχομαι, θου Κύριε! ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΥΛΑ Ο MUSTAINE, ακόμα και με το λευκό πουκάμισο!

Eleni: Οι νεολαίοι άλλα μας λένε, Μαριάννα. Δεν είναι τέλεια λέξη το "νεολαίοι"; Στο μυαλό μου είναι πιο μπούμερ από το "νεολαία".

Marianna: “Νεολέρα”, που λένε και τα ανίψια μου. Και ο Τζίμης ο Πολιούδης.

Eleni: Τα ανίψια σου είναι next gen. Προσθέτω κατακλείδα: Το αγαπημένο μου (ή ίσως top 3) κομμάτι των Metallica είναι το “Ride The Lightning”. Δεν το ακούσαμε στο ΟΑΚΑ αλλά το έπαιξαν τώρα οι Megadeth (άλλωστε ο Mustaine το έχει συγγράψει). Ευτυχώς έγινε έτσι και όχι ανάποδα, γιατί παιγμένο από σωστούς μουσικούς το κομμάτι απογειώθηκε.

Marianna: Το άκουσες φέτος και αυτό ζωντανά, τι άλλο να ζητήσεις για τον Ιούνιο αυτό;

Eleni: Να είχα πάει και στο λάιβ των Matmos, αλλά δυστυχώς η σαρξ πρόδωσε την επιθυμία. Πώς έκανε ο Δαλιανίδης την “Αμαρτία Της Ομορφιάς”; Για μένα πρέπει να κάνουμε την “Αμαρτία Της Φυσικής Εξάντλησης”.

Marianna: Ή της φουντικής εξάντλησης. Αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου φίλη μου. Εδώ εγώ έχασα τον Matt Berninger (θα τα πούμε μετά για τον Ιούλιο). Ποιο ήταν το αγαπημένο σου του Ιουνίου;

Eleni: Pet Shop Boys. Όπως ακριβώς περίμενα. Εσένα;

Marianna: Nick Cave. Όπως ακριβώς περίμενα κι εγώ. Γιατί μου θύμισε για άλλη μια φορά για ποιο λόγο πάω σε συναυλίες: για την έκσταση του να τραγουδάω με άλλες χιλιάδες ανθρώπους τραγούδια που έχει γράψει κάποιος άλλος, αλλά μιλάνε για μένα.

Eleni: Fair enough.

Marianna: Κι επειδή με έπιασε τενοντίτιδα, ραντεβού ξανά σε λίγες μέρες για να πούμε για τα λάιβ του Ιουλίου!

Οι φωτογραφίες από το Mammoth Festival είναι του Τάσου Αγάπη. Όλες οι άλλες φωτογραφίες είναι των συντακτριών και των διοργανωτών.