Γιατί χρειαζόμαστε συναυλίες σαν κι αυτή;

Διότι σε κάθε άνθρωπο (ακόμα και στους πιο αρτηριοσκληρωτικούς) αρέσει να χορεύει (ή έστω να παρακολουθεί άλλους που χορεύουν) ακόμα και όταν δεν το παραδέχεται (μία παρατήρηση οπισθίων, πατουσών και δαχτύλων αρκεί).

Επειδή μία καλή γκρούβα από μπάντα που βρίσκεται πάνω στη σκηνή είναι κάτι που πάντα σε κατακτά διότι συνδέεται με τόσο αρχέγονα (συν)αισθήματα (και ένστικτα) στα οποία δεν μπορείς να αντισταθείς.

Επειδή το να αναμίξεις τον υπόγειο κλαυθμό της φωνής του Otis Redding, την απαράμιλλη του Sly Stone και μαεστρικά το μυθώδες του Hendrix ενώ παράλληλα στη μπαγαζιέρα σου έχεις μία δουλεμένη στην κάθε μικρολεπτομέρεια ιχνογράφηση των ενορχηστρώσεων του Prince και την ίδια στιγμή καταφέρνεις να σφραγίζεις όλο τα παραπάνω με αδιαφιλονίκητη προσωπική πατίνα, είναι κάτι το απαρέγκλιτα θαυμαστό.

Αναντίρρητα όταν καταφέρνεις να λες ωραίες ιστορίες και πανέξυπνα ευφυολογήματα ανάμεσα στα τραγούδια που παραθέτεις στο κοινό, χωρίς για ένα δευτερόλεπτο να γίνεις μήτε φορέας γραφικότητας μήτε και βαρεμάρας, τότε φίλε μου είσαι μαέστρος όχι μόνο της μπάντας σου αλλά και του κώδικα λεπτής γραμμής που αφορά τον επικοινωνιακό κώδικα σε μία ζωντανή εμφάνιση και που όλο και πιο σπάνια βλέπουμε, μιας και οι περισσότεροι αναπαύονται σε video-τοίχους όπισθεν ή «πάμε τα χεράκια ψηλά όλοι μαζί να δω αφοσίωση σε μένα! Δοξάστε με».

Εν τέλει εκείνη τη βραδιά και μετά τον ζόφο της παραληρηματικής για το σώμα και το μυαλό ζέστης της 22ας του Ιούλη δεν υπήρχε κυριολεκτικά τίποτα πιο αναζωογονητικό να κάνεις από το να βρεθείς μέσα στο χωμένο στα δέντρα που στεφανώνουν τη νότια πλευρά του Φιλοπάππου και το Θέατρο Δώρα Στράτου και να απολαύσεις τα δρώμενα στα πλαίσια των Φ Hill Sessions.

Γι αυτό ακριβώς πάντα, μα πάντα, θα χρειαζόμαστε συναυλίες σαν αυτή του 57άρη πια Μασσαχουσετιανού -και κατόχου εδώ και πολλά έτη δύο απόλυτα άξιων Grammy για την τέχνη του- Fantastic Negrito.

(Οι φωτογραφίες είναι της Μαρίας Χατζή)