Francesco De Gregori

Ο Francesco De Gregori είναι ένας από τους τελευταίους εν ζωή Ιταλούς τραγουδοποιούς της μεγάλης γενιάς του canzone d’ autore (τραγούδι του δημιουργού) που εμφανίστηκε στη δεκαετία του ‘60 και η χρυσή εποχή της ήταν εκείνη του ‘70, τα μολυβένια χρόνια. Ο Lucio Dalla και o Fabrizio de André, δύο από τους σημαντικότερους εκλιπόντες αυτής της γενιάς, ήταν φίλοι και συνεργάτες του, έχουν γράψει τραγούδια μαζί και με τον πρώτο έχουν κάνει και ιστορικές περιοδείες. Αλλά και από όσους ζουν ακόμη είναι ο πιο δραστήριος μια που ηχογραφεί και κυκλοφορεί δίσκους, μόνος του ή με συνεργάτες, και περιοδεύει ασταμάτητα.

Το 2025 ξεκίνησε μια μεγάλη τουρνέ σε θέατρα και κλαμπ σε όλη την Ιταλία για να γιορτάσει τα 50 χρόνια από την κυκλοφορία του άλμπουμ ‘Rimmel’, ενός δίσκου που, παρά την κάτω από μισής ώρας διάρκειά του, θεωρείται ορόσημο στο ιταλικό τραγούδι. Το ομώνυμο τραγούδι μάλιστα έχουν αναφέρει σαν αγαπημένο τους όλων των εποχών πολλοί δημιουργοί της μουσικής, της Τέχνης και των γραμμάτων στην Ιταλία. Η τουρνέ είχε τόση επιτυχία που συνεχίστηκε και το 2026 και, μετά από πολλά εμπόδια και αναποδιές που δεν ενδιαφέρουν κανέναν, κατάφερα να τον δω εκπληρώνοντας ένα από τα μεγάλα μου συναυλιακά απωθημένα.

Το Estragon club βρίσκεται στα βόρεια περίχωρα της Μπολόνια, μέσα σε έναν τεράστιο χώρο με τσίρκο και λούνα παρκ. Καθαρά ιταλική φάση. To εισιτήριο έγραφε 9 η ώρα και στις 9 και 10 η μπάντα ήταν ήδη στο πάλκο. Μια μπάντα που αποτελείται από ξεχωριστούς μουσικούς με μεγάλη καριέρα σε γκρουπ και σέσιον και με εξαιρετικό δέσιμο μια που τον συνοδεύουν χρόνια. Ακουστικές και ηλεκτρικές κιθάρες, πιάνο, χάμοντ και ακορντεόν, ηλεκτρικό μπάσο και κοντραμπάσο και ο ντράμερ. Και δύο τραγουδίστριες. Ο ίδιος ο De Gregori αυτή τη φορά δεν έπιασε καθόλου την κιθάρα αλλά έπαιξε κάποια περάσματα στη φυσαρμόνικα. Ψηλός, αδύνατος, με την εμφάνιση που έχει καθιερώσει τα τελευταία χρόνια (τζην, T-shirt, σακάκι, μαύρα γυαλιά και καπέλο) και με τη φωνή του απαράλλαχτη εδώ και δεκαετίες, δεν δείχνει καθόλου τα 75 του χρόνια πάνω στη σκηνή.

Εκτός από όλα τα τραγούδια του ‘Rimmel’ (όχι με τη σειρά) έπαιξε όλα σχεδόν τα στάνταρ του (‘La Donna Canone’, ‘Alice’, ‘La valigia dell’ attore’, ‘Generale’, ‘Buffalo Bill’ κ.ά.) και πριν από όλα αυτά μια διασκευή του ‘Desolation Row’ με ιταλικούς στίχους και τίτλο ‘Via della povertà’, μια διασκευή με μεγάλη ιστορία μια που πρωτοκυκλοφόρησε το 1974 στον δίσκο ‘Canzoni’ του Fabrizio de André, που όλα τα τραγούδια του τα έγραψε μαζί με τον De Gregori, και οι στίχοι της διασκευής είναι προϊόν συνεργασίας των δύο. Το 2015 ο De Gregori έβγαλε ολόκληρο δίσκο με διασκευές του Dylan που είχε μέσα και μια δεκάλεπτη εκτέλεση του ‘Via della povertà’ με ροκ ήχο σε αντίθεση με τον φολκ της εκτέλεσης του 1974, και αυτή ήταν που έπαιξε ξεσηκώνοντας το κοινό.

Το κοινό που ήταν ετερόκλητο ηλικιακά. Κάποιοι που τον ακολουθούσαν από τα πρώτα του βήματα, υπερήλικες πλέον, που έναν από αυτούς είδα να τον βγάζουν έξω οι νοσοκόμοι για να συνέλθει, πολλοί μεσήλικες σαν και του λόγου μου που τον συνάντησαν στην πορεία, κάποιοι με τα παιδιά τους, και αρκετά νέα παιδιά. Τους στίχους από τα περισσότερα τραγούδια τους ήξεραν απέξω και τραγουδούσαν, σε μια-δυο περιπτώσεις μάλιστα ο καλλιτέχνης, που καθ’ όλη τη διάρκεια του λάιβ ήταν λακωνικός αποφεύγοντας επειτειακούς λόγους, σταμάτησε να τραγουδάει και έκανε χειρονομία «δικό σας».

Δεν ήταν μια συναυλία που έβαλε φωτιά, δεν θα μπορούσε άλλωστε, αλλά ούτε ένα ψυχρό επαγγελματικό σόου. Και σε καμία περίπτωση αρπαχτή ενός has been που εξαργυρώνει τη φήμη του. Τα είχε όλα: καλά παιξίματα, τραγουδάρες, έναν ερμηνευτή σε φόρμα, συγκίνηση και μουσικό ενδιαφέρον μια που δεν έπαιξε τα τραγούδια νότα προς νότα από τους δίσκους αλλά ούτε και τους άλλαξε τα φώτα. Για τελευταίο κομμάτι του ανκόρ κράτησε το ‘Buonanotte Fiorellino’, ένα βαλσάκι μέσα από το ‘Rimmel’ επηρεασμένο κι αυτό από τον Dylan, ένα τραγούδι αγάπης που ενώνει γενιές και γλυκαίνει τις καρδιές. Και αυτή ήταν η αίσθηση που μου άφησε όλη η συναυλία. Δε μετανιώνω ούτε στιγμή που ταξίδεψα γι’ αυτήν.